II SA/Lu 849/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący M. B., reprezentowany przez [...] J. A. S. w skardze na decyzję Wojewody z dnia [...]., nr [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr 122 z układem komunikacji wewnętrznej na działkach nr 122 i nr 24, przyłączami: kanalizacyjnym na działkach o nr 274/11, 274/13 i 122 oraz wodociągowym na działce nr 122 w C . Uzasadniając wniosek o wstrzymanie skarżący wskazał, że na skutek wykonania ostatecznej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania dla skarżącego trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że obecnie toczy się również postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 125/3 i 125/4, którego skarżący jest współwłaścicielem. Wykonanie zaskarżonej decyzji i rozpoczęcie przez inwestora planowanej budowy pawilonu handlowego zmieni istniejący pomiędzy uczestnikami postępowania stan faktyczny i prawny, co uniemożliwi skarżącemu powoływanie się w dalszym postępowaniu na dotychczasowe zarzuty i pozbawi go możliwości ochrony jego praw. Sąd zważył, co na następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy, który żąda ochrony tymczasowej. W sprawie niniejszej skarżący wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka ta obejmuje takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04, LEX nr 281811 oraz z dnia 13 maja 2010 roku, II FSK 182/10, LEX nr 1083021). Skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności świadczących o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do usunięcia skutki w powyższym znaczeniu. Argumenty podniesione przez niego we wniosku o wstrzymanie mają charakter ogólny i nie wynika z nich, by wybudowanie przez inwestora pawilonu handlowego spowodowało zmianę rzeczywistości niemożliwą do odwrócenia. W szczególności w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako nie dający się odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora (por. postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2011 roku, sygn. akt II OSK 868/11). Nie można zatem przyjąć, by wybudowanie pawilonu handlowego spowodowało skutki faktyczne trudne do odwrócenia. Skarżący nie wykazał również, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało trudne do usunięcia skutki prawne – nie wskazał bowiem, jaki konkretnie związek ma postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na jego działkach z budową pawilonu handlowego – nie wiadomo kto ubiega się o to pozwolenie i jak są uzależnione obie inwestycje od siebie. W konsekwencji nie można uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do usunięcia skutki faktyczne bądź prawne. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.