II SA/Lu 849/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jerzy Drwal, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 3 lipca 2013r. (nr [...]) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 5 marca 2012r. (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie [...] M. Z. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z układem komunikacji wewnętrznej, przyłączami - kanalizacyjnym i wodociągowym - na działkach nr nr [...] w [...]. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek M. Z. z dnia 28 kwietnia 2009r. Decyzją z dnia 8 lipca 2009 r. organ pierwszej instancji udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, jednakże Wojewoda [...], decyzją z dnia 25 września 2009 r. uchylił tę decyzję, a sprawę przekazał Staroście do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność wyjaśnienia rozwiązań lokalizacyjnych i komunikacyjnych na działce oraz dokonania oceny prawidłowości usytuowania miejsc parkingowych i kontenera na odpady w sposób określony w projekcie budowlanym. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta [...] postanowieniem z dnia 5 października 2009 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości we wniosku i projekcie budowlanym. Po uzupełnieniu przez inwestora wskazanych w tym postanowieniu braków organ pierwszej instancji decyzją z dnia 4 grudnia 2009 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Decyzją z dnia 16 marca 2010 r. Wojewoda [...] ponownie uchylił wydane w sprawie pozwolenie na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście [...]emu, wskazując organowi na uchybienia proceduralne oraz brak wyjaśnienia kwestii aktualności zawartych w projekcie budowlanym oświadczeń i podpisów projektantów oraz sprawdzającego. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji po raz trzeci decyzją z dnia 24 maja 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. Z. pozwolenia na budowę w rozpoznawanej sprawie, a Wojewoda [...] decyzją z dnia 10 sierpnia 2010r. utrzymał tę decyzję w mocy. Następnie wyrokiem z dnia 8 lutego 2011r., II SA/Lu 661/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił obie te decyzje wskazując na braki w dokumentacji i naruszenie m.in. przepisów § 19 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2011r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących lokalizacji miejsc postojowych. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2011r. Starosta [...] po raz kolejny udzielił Firmie [...] M. Z. pozwolenia na budowę, jednak Wojewoda [...] uchylił tę decyzję w dniu 7 grudnia 2011r. stwierdzając, że przedłożony projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dotyczącym usytuowania miejsc parkingowych w stosunku do granic działki i obiektów budowlanych. W dniu 5 marca 2012r. organ I instancji ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę, a Wojewoda [...] decyzją z dnia 21 maja 2012r. utrzymał tę decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 4 października 2012r., sygn. akt II SA/Lu 656/12 WSA w Lublinie uchylił obie te decyzje wskazując na niespójność projektu wewnętrznych instalacji elektrycznych z projektem architektonicznym oraz nieprawidłowości w opracowaniu charakterystyki energetycznej budynku i numeracji kart projektu. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2013r. Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji M. B. i S. B. zarzucali, że część dokumentacji nie została złożona w oryginałach, lecz poświadczona za zgodność przez projektanta, który nie był do tego upoważniony, wskazywali na sprzeczności dotyczące lokalizacji drzwi ogniowych w kotłowni olejowej, brak zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, brak dat dokonanych zmian w projekcie, wadliwą charakterystykę energetyczną budynku, naruszenie ich prawa własności poprzez zaprojektowanie zadaszenia wiatrołapu w przestrzeni powietrznej nad ich działką, a także niespójność dokumentacji projektowej polegającą na podaniu różnych powierzchni pawilonu, kotłowni i pomieszczenia na olej opałowy, załączanie skanów (zamiast oryginałów) podpisów projektantów, zaprojektowanie wysokości schodów w budynku niezgodnie z przepisami warunków technicznych, niespójność projektu instalacji elektrycznej z projektem budowlanym, nieprawidłowe usytuowanie pojemnika na odpady. Wojewoda [...] nie uwzględnił zarzutów odwołania. Wskazał, że przedłożony projekt został poprawiony i uzupełniony z uwzględnieniem uwag zawartych w wyroku WSA w Lublinie z dnia 4 października 2012r. II SA/Lu 656/12 i jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zawiera nową numerację stron, posiada aktualne opinie, uzgodnienia i sprawdzenia, zaświadczenia projektantów i sprawdzających o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane w art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane. Wojewoda ustalił, że działka nr 122, objęta inwestycją, leży w terenie objętym planem miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Cyców z dnia 16 listopada 2001r., Nr XXIII/173/01 (Dz.Urz. Woj. Lub. Nr 19, poz. 489 ze zm.). Znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym pod tereny zabudowy usługowej, który przewiduje nieprzekraczalną linię zabudowy dla budynku jednokondygnacyjnego od krawędzi drogi wojewódzkiej 30,0 m, dopuszczalną 60% zabudowę powierzchni działki i obowiązek urządzenia co najmniej jednego miejsca parkingowego na każde 20 m powierzchni handlowej. Wskazał, że pismem z czerwca 2009r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Lublinie zaakceptował przedłożony plan zagospodarowania działki i wyraził zgodę na usytuowanie w pasie drogi krajowej dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, a pismem z dnia 3 listopada 2009r. uzgodnił zbliżenie projektowanego budynku w odległości min. 25 m od krawędzi drogi wojewódzkiej. Wojewoda uznał, że inwestycja nie uniemożliwia zagospodarowania sąsiednich nieruchomości w sposób zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i planem miejscowym, co wyraźnie stwierdził WSA w Lublinie w wyroku z dnia 4 października 2012r. Budynek został zaprojektowany w stosunku do budynków istniejących na sąsiednich działkach w odległości mniejszej niż wymagana w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, dlatego zastosowano tryb przewidziany w art. 9 ustawy – Prawo budowlane i inwestor uzyskał zgodę Starosty [...] na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dotyczących lokalizacji projektowanego pawilonu handlowego. Parametry działki inwestora uzasadniają takie odstępstwo, które posiada pozytywne uzgodnienia rozwiązań projektowych rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, sanitarno - epidemiologicznych i BHP. Projekt zagospodarowania działki i układ komunikacyjny spełniają wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia warunków technicznych (m.in. drzwi ogniowych w kotłowni, doboru kotła, zapewnienia dostępu do budynku osobom niepełnosprawnym, charakterystyki energetycznej, analizy powierzchni poszczególnych pomieszczeń, wysokości schodów, zastosowania urządzeń technicznych, kolektorów słonecznych) Wojewoda [...] stwierdził, że rozwiązania te zostały zaprojektowane i podpisane przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia, którzy oświadczyli, że projekt wraz z poprawkami i uzupełnieniami został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto Wojewoda wskazał, że organ architektoniczny nie jest uprawniony do oceny projektu architektonicznego w zakresie jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, gdyż takie uprawnienia posiadają wyłącznie projektanci, co wynika z art. 35 ust. 1 i 20 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane – organ architektoniczny nie może zatem kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych. Wojewoda wyjaśnił też, że w wyroku z dnia 4 października 2012r. sygn. akt II SA/Lu 657/12 WSA w Lublinie badał te same, co podnoszone obecnie w odwołaniu, zarzuty naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a wskazane przez Sąd błędy zostały wyeliminowane przez organ I instancji. Sąd nie potwierdził przy tym naruszenia art. 32 Konstytucji uznając, że inwestycja nie ograniczy ponad przeciętną miarę możliwości zabudowy działki skarżących. Odnosząc się natomiast do zarzutu przedłożenia przez projektanta mgr inż. I. W. kopii dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem Wojewoda [...] uznał te zarzuty za niezasadne. Wskazał, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył 4 projekty dokumentacji, w tym oznaczoną nr 1, która zawiera oryginały wymagane ustawą - Prawo budowlane, natomiast pozostałe egzemplarze zawierają dopuszczalne kserokopie poświadczone przez tego projektanta za zgodność, jednak poświadczenie to nie ma charakteru wiążącego, ponieważ nie jest ono ustawowo wymagane, nie narusza to zatem art. 76 a § 2 kpa. Wojewoda wskazał ponadto, że sprawdzenie statusu członkowskiego osób zrzeszonych w Polskiej Izbie Inżynierów Budownictwa zostało zagwarantowane dzięki internetowej ogólnodostępnej bazie danych i organy mają możliwość weryfikacji zaświadczeń projektantów o przynależności do właściwej izby i nie są zobligowane do żądania przedłożenia w formie papierowej poświadczonych kopii wydawanych za zgodność z oryginałem. Wobec powyższego – zdaniem Wojewody [...]ego - nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. B. domagał się uchylenia organów obu instancji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez niezbadanie sprawy w sposób wyczerpujący, art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, art. 15, 11, 107 § 1 i 140 kpa poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania, art. 40 § 2, 109, 10 § 1 i 145 § 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że pełnomocnik M. B. (adwokat J. A. S.) był także pełnomocnikiem S. B., podczas gdy pełnomocnikiem S. B. był adwokat P. S., co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z pominięciem strony postępowania tj. bez doręczenia decyzji organu odwoławczego temu pełnomocnikowi. Decyzja została doręczona bezpośrednio S. B., z pominięciem pełnomocnika, co stanowi naruszenie przepisów prawa i jest podstawą wznowienia postępowania. Ponadto tylko decyzja doręczona stronom wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne. Skarżący zarzucił również wadliwość lub pominięcie niektórych rozwiązań projektowych, a także niespójność i niekompletność dokumentacji projektowej, wynikające z wprowadzanych na przestrzeni kilku lat zmian do projektu, które nie były opatrzone datami i podpisami osób ich dokonującymi. Skarżący zarzucił zatem naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego tj. - § 8 ust. 3 pkt 6 wskazując, że w części opisowej projektu budowlanego przewidziano drzwi ogniowe do pomieszczenia na zbiornik oleju opałowego, podczas gdy w projekcie drzwi takie nie zostały uwzględnione; - § 11 ust. 2 pkt 4 i 5 wskazując, że nie zapewniono warunków niezbędnych do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne; - § 3 ust. 1 pkt 4 i § 4 ust. 1 pkt 3 wskazując, że uzgodnienie ZDW w [...] z dnia 29 czerwca 2009r. w przedmiocie lokalizacji miejsc parkingowych w pasie drogowym dotyczy starej mapy, na której przewidziana jest inna niż obecnie liczba miejsc parkingowych, a zatem inwestor powinien uzyskać nowe uzgodnienie na mapach zgodnych z pozostałą częścią dokumentacji projektowej; - § 11 ust. 2 pkt 9 wskazując, że charakterystyka energetyczna została sporządzona dla budynku innego niż planowany w złożonym projekcie budowlanym - odnosi się ona bowiem do poprzedniego planu i nie odpowiada wyliczeniom dla obecnej kubatury i rozwiązaniom technicznym przewidzianym w budynku, w szczególności wyliczeniom dotyczącym energii odnawialnej, która obecnie nie została przewidziana w planie i jest naniesiona jako rezerwa; - § 3 ust. 1 pkt 5 poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że złożony przez inwestora projekt budowlany został sporządzony prawidłowo, podczas gdy nie zawiera on pełnego spisu zawartości, tj. pomija dołączony projekt bilansu energetycznego; 2) przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. - § 12 ust. 6 wskazując, że zadaszenie wiatrołapu wspartego na kolumnach znajduje się częściowo nad działką skarżącego, naruszając jego własność, - § 59, § 68 ust. 1, § 97, § 136 ust.5, 7, 9, 10, § 137 ust. 5 i 6, a także 3) przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane tj. - art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 12 ust. 7 pkt 3 poprzez jego niezastosowanie i pominięcie dokonania sprawdzenia projektu pod kątem posiadania przez projektanta aktualnego zaświadczenia o wpisie do właściwej izby samorządu zawodowego, podczas gdy złożone zaświadczenia są kopiami poświadczonymi za zgodność przez samego projektanta, a zatem brak podstaw do uznania ich za wiarygodne; - art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy projekt budowlany narusza przepisy techniczno – budowlane; Skarżący zarzucił ponadto wadliwe (i niespójne w dokumentacji projektowej) określenie powierzchni pomieszczenia kotłowni, do której nie można – jego zdaniem – doliczyć powierzchni miejsca, w którym znajduje się zbiornik na olej opałowy, gdyż miejsce to nie spełnia minimalnej wysokości 2,20 m, wymaganej dla kotłowni o planowanej (jak w niniejszej sprawie) mocy powyżej 40 kW. Poza tym wskazał, że zbiornik na olej opałowy powinien być odgrodzony od kotłowni drzwiami o odporności ogniowej 120, a drzwi zewnętrzne do kotłowni powinny posiadać próg o wysokości 4 cm oraz że wadliwie przyjęto wysokość stopni schodów - 19,2 cm, bowiem dla budynków użyteczności publicznej nie powinna ona przekraczać 17,5 cm. Skarżący zarzucił również, że wbrew wytycznym określonym w wyroku WSA w Lublinie z dnia 4 października 2012r. – dokumentacja elektryczna nadal jest niezgodna z częścią złożonego projektu, gdyż wyliczenia na karcie 321 dotyczące natężenia światła dla pokoju biurowego nr 2 nie odpowiadają projektowanemu pokojowi – "uchybienia dotyczą lokalizacji drzwi i okien". Skarżący zarzucił również, że akty notarialne, umowy czy potwierdzenia posiadanych przez projektantów aktualnych uprawnień zostały poświadczone za zgodność przez inż. W., który nie był do tego uprawniony, co stanowi naruszenie art. 76 a § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm., zwanej dalej "ustawą") - organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego przepisu oraz w art. 32 ust. 4 ustawy. Projekt budowlany musi być zatem zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 35 ust. 1 pkt 1); projekt zagospodarowania działki lub terenu także musi być zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2); projekt budowlany musi być kompletny i musi zawierać wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b - art. 35 ust. 1 pkt 3); projekt powinien być ponadto wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu (jego sprawdzenia) zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tj. zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, które powinno być dołączone do projektu. Ponadto zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – inwestor powinien złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawidłowo organy obu instancji uznały, że złożony w niniejszej sprawie projekt budowlany spełnia powyższe warunki. Jak wynika z akt sprawy – wniosek inwestora - Firmy [...] M. Z. - był już wielokrotnie rozpatrywany przez organy obu instancji, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, a w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami dokumentacja projektowa była wielokrotnie uzupełniana i zmieniana. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji zostały wydane na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 października 2012r., uchylającego poprzednią decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Wyrokiem tym organy były związane na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Sąd uwzględnił częściowo zarzuty skargi złożonej przez S. B., stwierdzając, że projekt budowlany jest niekompletny w tym sensie, że część tego projektu odnosi się do stanu projektowanego budynku przed dokonaniem zmian w projekcie w zakresie dokumentacji architektonicznej. Sąd wskazał, że obliczenia zawarte w projekcie oświetlenia zostały dokonane z uwzględnieniem powierzchni pomieszczeń (hali sprzedaży, pokoju biurowego nr 1 i komory przyjęć towarów), które w dokumentacji projektowej (na k. 296, 75, 327, 328, 316, 317 i 76) nie zostały jednolicie określone, a w konsekwencji budzi wątpliwości charakterystyka energetyczna budynku. Sąd wskazał również, że w projekcie wewnętrznych instalacji elektrycznych (k. 261, 263, 264) przewidziano usytuowanie okapu nad wejściem do budynku - nad działką skarżącego nr 123, a więc niespójnie z pozostałą dokumentacją i z naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Poza powyższymi uchybieniami Sąd nie stwierdził innych naruszeń przepisów prawa podnoszonych w skardze, w szczególności przepisów techniczno – budowlanych zawartych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm., dalej jako rozporządzenie z 2003r.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Sąd podkreślił, że organ architektoniczno – budowlany nie jest uprawniony do oceny zastosowanych rozwiązań projektowych w projekcie budowlanym, a więc nie jest on także uprawniony do stwierdzenia ewentualnych naruszeń warunków techniczno – budowlanych w zakresie przyjętych rozwiązań. Wynika to wprost z art. 35, z którego wynika, że tylko projekt zagospodarowania działki podlega kontroli organu architektonicznego i z art. 20, zgodnie z którym to na uprawnionych projektantach spoczywa odpowiedzialność za treść projektu budowlanego. Osoby te składają bowiem oświadczenia o zgodności projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Sąd wskazał, że z przepisu tego wynika różny zakres oceny dokonywanej w stosunku do części projektu budowlanego obejmującej projekt zagospodarowania oraz części obejmującej projekt architektoniczno – budowlany i znacznie ograniczony zakres badania w ostatnio wymienionym przypadku. Taki stan prawny jest następstwem uchylenia z dniem 11 lipca 2003 r., na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), przepisu ust. 2 art. 35 Prawa budowlanego, który przewidywał możliwość badania przez właściwy organ zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Na tle obowiązującej po zmianach regulacji prawnej wskazuje się zaś na zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno – budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane) (por. "Prawo budowlane. Komentarz" pod red. Andrzeja Glinieckiego, Wydawnictwo Lexis Nexis 2012 str. 333, oraz np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2008 r., II SA/Kr 484/07, LEX nr 510202). Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględnił wytyczne Sądu zawarte w powołanym wyroku. Dokumentacja projektowa została poprawiona i uzupełniona, nie ma zatem podstawy do odmowy zatwierdzenia tego projektu i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Uwzględnione w projekcie oświetlenia powierzchnie pomieszczeń są obecnie zgodne z pozostałą częścią dokumentacji – powierzchnia hali sprzedaży na kartach 75 i 97 (na k. 96 nie określono jej) wynosi 179, 13 m2 (a z wiatrołapem 183,25 m2), powierzchnia pokoju biurowego nr 1 – 17,81 m2 (na kartach 314 i 75), a powierzchnia komory przyjęć towarów wynosi 41, 77 m (na kartach 76 i 328). Obecnie nie ma zatem sprzeczności w dokumentacji projektowej, mogącej mieć wpływ na wiarygodność charakterystyki energetycznej budynku. Ponadto aktualny projekt (część opisowa i rysunki) nie przewiduje usytuowania wiatrołapu nad działką nr 123 należącą do skarżącego – nie ma więc naruszenia § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a zarzut ograniczenia prawa własności skarżącego jest niezasadny. Wizualizacja na karcie nr 95, na którą wskazuje skarżący, nie jest bowiem rysunkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia, dlatego nie ma ona charakteru wiążącego. Pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie. Sprowadzają się bowiem w większości do kwestionowania przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań projektowych - lokalizacji drzwi ogniowych do pomieszczenia na zbiornik oleju opałowego, wysokości stopni schodów, powierzchni pomieszczenia kotłowni, wysokości progu drzwi zewnętrznych do kotłowni – które jak wskazał Sąd w powołanym wyżej wyroku - nie podlegają ocenie merytorycznej organu, a ich zgodność z przepisami i wiedzą techniczną zapewniają projektanci, którzy potwierdzają ją stosownymi oświadczeniami. W sprawie niniejszej wszyscy projektanci (opracowujący poszczególne części projektu) złożyli takie oświadczenia wraz z aktualnymi oświadczeniami uzupełniającymi z datą 24 kwietnia 2013r. Ponadto w aktach znajdują się zaświadczenia właściwych organów samorządu zawodowego o posiadaniu przez nich odpowiednich uprawnień. Wprawdzie zaświadczenia te są kserokopiami, jednak obowiązujące przepisy nie wymagają, by składane były one w oryginałach. Okoliczność, że ich zgodność z oryginałem została potwierdzona przez projektanta - co kwestionuje skarżący – nie ma zatem znaczenia, a w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 12 ust. 7 pkt 3 ustawy oraz art. 76 a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej kpa). Wbrew zarzutom skargi - znajdujące się w aktach uzgodnienie Zarządcy Dróg Wojewódzkich w [...] z czerwca 2009r. jest prawidłowe. Wprawdzie zostało ono wydane w oparciu o mapę zagospodarowania działki, na której naniesionych jest 10 miejsc parkingowych, a – jak wynika z aktualnego, zmienionego projektu – k. 67 i 70 – obecnie przewidywanych jest 9 miejsc (wyliczonych w stosunku do powierzchni hali sprzedaży wynoszącej 179,13 m2), to jednak okoliczność ta nie powodowała konieczności uzyskiwania nowego uzgodnienia. Przedmiotem tego uzgodnienia była bowiem lokalizacja 2 miejsc parkingowych w pasie drogi wojewódzkiej, a to nie zmieniło się, co wynika wprost z części opisowej projektu zagospodarowania terenu działki (k. 67). Ponadto z tej części projektu wynika, że zapewniono 1 miejsce parkingowe dla osób niepełnosprawnych bezpośrednio przy wejściu do pawilonu – zarzut skargi dotyczący braku określenia w projekcie warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne jest zatem niezasadny. Skarżący zarzuca również niespójność dokumentacji projektowej, jednak zarzutów tych nie określa jasno, dlatego nie jest możliwe pełne odniesienie się do nich przez Sąd. Wskazuje m.in. na rozbieżności w dokumentacji projektowej w zakresie powierzchni kotłowni, jednak nie podaje, gdzie dokładnie te rozbieżności występują. Kwestionuje doliczenie do powierzchni kotłowni miejsca usytuowania zbiornika na olej opałowy, co jest – jak wyżej wskazano – okolicznością podlegającą ocenie projektanta, a nie organu architektonicznego. Wbrew zarzutom skargi projekt obejmujący kotłownię (projekt architektoniczno – budowlany, k.72 - 95) został sporządzony i podpisany przez projektanta i sprawdzającego z datą 24 kwietnia 2013r. (k. 72) – wątpliwości skarżącego w tej sytuacji są zatem niejasne. Wprawdzie ostatnia karta części opisowej tego projektu, na której znajduje się również podpis projektanta (k. 82) jest kserokopią, ale wobec umieszczenia stosownych podpisów na stronie tytułowej tej części projektu - nie stanowi to uchybienia. Przepisy § 3 i § 4 rozporządzenia wymagają bowiem podpisów (wraz z datami) jedynie na stronie (stronach) tytułowej i na rysunkach. Skarżący zarzuca również niewiarygodność charakterystyki energetycznej, jako nieodpowiadającej aktualnej kubaturze budynku, ale nie podaje w odniesieniu do jakich danych i na jakich kartach projektu występują rozbieżności mogące mieć wpływ na tę charakterystykę. Na nieprawidłowości w tym zakresie wskazywał już WSA w Lublinie w wyroku z dnia 4 października 2012r., a - jak wyżej wyjaśniono - w wykonaniu jego wytycznych dokumentacja projektowa dotycząca określenia powierzchni hali sprzedaży, pomieszczenia biurowego nr 1 oraz komory przyjęć towarów została poprawiona i uzupełniona. Skarżący wskazuje wprawdzie obecnie na wadliwe obliczenie natężenie oświetlenia w pomieszczeniu biurowym nr 2, ale nie precyzuje na czym wadliwość ta polega, ogólnie stwierdzając, że "uchybienie to dotyczy lokalizacji okien i drzwi". Powierzchnia tego pomieszczenia została natomiast jasno określona (k. 321 – 327), nie ma więc podstaw do kwestionowania dokonanych na jej podstawie wyliczeń, co mogłoby mieć wpływ na charakterystykę energetyczną budynku. Również kwestionowana przez skarżącego powierzchnia kotłowni została jednoznacznie określona – wynosi ona 17,51 m2, a projekt nie zawiera "poprzedniego planu", na którym miałaby ona inną wielkość, co sugeruje skarżący. Pozostałych zarzutów naruszenia § 59, § 68 ust. 1, 137 ust. 5 i 6, § 97, § 136 ust.5, 7, 9, 10 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych skarżący nie uzasadnił, przy czym zarzuty dotyczące § 59, § 68 ust. 1 i § 137 ust. 5 i 6 były już przedmiotem kontroli WSA w Lublinie, który w powoływanym wyroku z dnia 4 października 2012r. w sprawie II SA/Lu 656/12, nie stwierdził ich naruszenia. Nie są zasadne również zarzuty naruszenia przepisów procesowych, w szczególności art. 10 kpa - skarżący S. B. brał bowiem udział w postępowaniu administracyjnym, a jak wynika z pisma z dnia 26 sierpnia 2013r. decyzja organu odwoławczego została doręczona jego pełnomocnikowi. Organ nie ograniczył więc praw skarżącego jako strony, a skarżący wniósł następnie skutecznie skargę w niniejszej sprawie. Poza tym - wbrew zarzutom skargi - doręczenie decyzji administracyjnej choćby jednej ze stron powoduje, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego. Doręczenie zaskarżonej decyzji M. B. (jego pełnomocnikowi) spowodowało zatem, że decyzja ta wywołała skutki prawne. Reasumując, skoro zatem przedłożony w niniejszej sprawie projekt jest kompletny, również w tym sensie, że nie zawiera rozbieżności uniemożliwiających jednoznaczne ustalenie jego treści, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia, aktualne zaświadczenia projektantów i sprawdzających o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane w art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, inwestor posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a inwestycja zgodna jest z planem miejscowym, to organ nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a wobec braku naruszenia także przepisów procesowych, zaskarżonej decyzji nie można uznać za wadliwą. Z tych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.