II SA/Lu 853/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji wydanej z up. Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia p.n. "Budowa zakładu przetwarzania [...]", planowanego do realizacji na działce o nr ewid. [...], obręb Z. A. w P. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz.23 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353), dalej "ustawa" i § 2 ust. 1 pkt 41 i § 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r" poz. 71), dalej "rozporządzenie" - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że organ I instancji odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań ze względu na to, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] września 2015 r.. opublikowanej w Dz. Urz. Woj. L. z dnia [...] listopada 2015 r., poz. 3435. W odwołaniu od tej decyzji [...] Sp. z o.o. zarzucała nierozpatrzenie jej wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego z dnia [...] grudnia 2015 r. z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie ze skargi Wojewody L. z dnia [...] listopada 2015 r. na powyższą uchwałę Rady Miasta P.. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium wydało w dniu [...] lipca 2016 r. decyzję, którą uchyliło w całości decyzję organu I instancji i skierowało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] listopada 2016 r. przez Prokuratora Rejonowego w P.. Jednocześnie – organ I instancji – nie czekając na rozpoznanie skargi przez WSA, ponownie wydał w dniu [...] grudnia 2016 r. o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla spornego przedsięwzięcia - decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2017 r. i stała się ostateczna i prawomocna. Następnie wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1216/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w P. - uchylił kasatoryjną decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2016r. W tej sytuacji obowiązkiem organu odwoławczego stało się ponowne rozpatrzenie odwołania od pierwszej decyzji w sprawie tj. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r. Mając na uwadze to, że w międzyczasie została wydana ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, Kolegium stwierdziło, że w prowadzonym obecnie postępowaniu dotyczącym wcześniejszej odmownej decyzji z dnia [...] maja 2016 r., występują te same podmioty, ten sam przedmiot i ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym w stosunku do postępowania już zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2017 r. Mamy zatem do czynienia z okolicznością występowania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę co do istoty, co zamyka drogę do prowadzenia kolejnego postępowania w tej samej sprawie. Wydanie kolejnej decyzji merytorycznej w sprawie doprowadziłoby do wystąpienia przesłanki stwierdzenia jej nieważności, wskazanej w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż doprowadziłoby do istnienia dwóch rozstrzygnięć tej samej instancji o jednakowym brzmieniu. Zatem dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tejże decyzji - stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W związku z powyższym, Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2016 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 269 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego mimo, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. nie jest prawomocna, wobec zaskarżenia jej do SKO, a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie; 2. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że prowadzone obecnie postępowanie dotyczące decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2016 r. jest tożsame z postępowaniem, w którym wydano decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., a więc jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu; 3. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 98 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wniosku skarżącej zgłoszonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia spraw sądowych toczących się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt II OSK 2942/16), co skutkowało uznaniem przez organ, że rozpoznanie obecnie odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2016r. jest niedopuszczalne z uwagi na istniejącą już w obrocie ostateczną i prawomocną decyzję organu z dnia [...] grudnia 2016 r. i jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu; 4. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a., art. 97 k.p.a. i art. 98 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2017 r. oraz poprzez pozbawienie skarżącej udziału w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w P. na kasatoryjną decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2016 r. (skargi nie doręczono skarżącej, nie zawiadomiono jej o niej), a ponadto wskazano Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie nieprawidłowy adres skarżącej, co pozbawiło ją prawa do udziału w postępowaniu przed Sądem, zakończonym uchyleniem decyzji SKO z dnia [...] marca 2017 r. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wskazała, że nie można przyjąć, że decyzja organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. jest prawomocna wobec jej utrzymania w mocy decyzją SKO z dnia [...] marca 2017 r., gdyż decyzja SKO została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - skarga została wysłana do Sądu za pośrednictwem SKO w dniu [...] marca 2017 r., a tego samego dnia została też uiszczona opłata od skargi. Wyjaśniła, że w związku z informacją uzyskaną w Biurze Obsługi Interesanta Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, że nie odnotowano jej wpływu, skarżąca złożyła reklamację w placówce pocztowej mającą na celu potwierdzenie wysłania przesyłki. Odnosząc się merytorycznie do zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że nie było podstaw do jej wydania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego ze względu na istnienie innej prawomocnej decyzji wydanej w tej samej sprawie. Skarżąca podniosła, że o ile faktycznie w obu postępowaniach zakończonych decyzjami organu I instancji z dnia [...] maja 2016 r. i kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, o tyle nie sposób zgodzić się z tym, że tożsamy jest stan faktyczny i prawny, w oparciu o który decyzje te wydano. Po pierwsze, już następnego dnia po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2016r., tj. [...] maja 2016 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji SKO z dnia [...] lipca 2016r. został wydany wyrok WSA w Lublinie (sygn. akt II SA/Lu [...]) - stwierdzający nieważność uchwały Rady Miasta P. numer [...] z dnia [...] września 2015r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która była podstawą do wydania decyzji odmownej. Po drugie, w dacie wydawania przez SKO kolejnej decyzji, tj. w dniu [...] marca 2017 r. dotyczącej decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r., SKO wiedziało, że w dniu [...] listopada 2016 r. Prokurator Rejonowy w P. zaskarżył decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2016 r. do WSA, a więc Kolegium musiało się liczyć z ewentualnym uchyleniem swojej poprzedniej decyzji. Poza tym, przed wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia [...] maja 2016r. skarżąca wielokrotnie wnosiła o zawieszenie postępowania ze względu na toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności planu miejscowego, mimo to organ wydał decyzję odmowną ze względu na niezgodność inwestycji z planem. Gdyby organ wstrzymał się z wydaniem decyzji, to w związku ze stwierdzeniem przez WSA w Lublinie w dniu [...] maja 2016 r. nieważności uchwały w sprawie zmiany planu, oczywistym jest, że brak byłoby podstaw do wydania przez organ w dniu [...] grudnia 2016 r. decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego, a więc nie byłoby obecnie tej decyzji. W związku z tym, że organy obu instancji mimo toczącego się postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności planu, od postanowień którego zależało rozstrzygniecie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia, prowadziły nadal postępowanie, zdaniem skarżącej, decyzje wydane w tym postępowaniu tj. decyzja organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r., jak i decyzja SKO z dnia [...] marca 2017 r. są wadliwe i to ich nieważność powinno stwierdzić Kolegium, a nie poprzedniej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. - na podstawie art. 156 § 1 punkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. W konsekwencji zaś stwierdzenia ich nieważności Kolegium powinno merytorycznie rozpoznać odwołanie skarżącego od decyzji z dnia [...] maja 2016 roku, a nie umarzać postępowanie. Skarżąca podniosła, że podstawą do stwierdzenia nieważności obu decyzji jest także rażące naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. polegające na pozbawieniu jej czynnego udziału w sprawie, na co skarżąca wskazała na wstępie skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (...). W orzecznictwie sądowym powszechnie wyrażane jest stanowisko, wedle którego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1622/09, LEX nr 746692 oraz z dnia 24 stycznia 2012 r., II OSK 2104/10, LEX nr 1138074). Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 462). Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Jedna z sytuacji bezprzedmiotowości zachodzi wówczas, gdy sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta, gdyż wówczas kolejne postępowanie w tej samej sprawie jest niedopuszczalne, bowiem byłoby dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zasadnie przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem niniejszej sprawy było rozpatrzenie wniosku skarżącej o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia p.n. "Budowa zakładu przetwarzania [...]", planowanego do realizacji na działce o nr ewid. [...], obręb Z. A. w P.. Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu tym zostały wydane dwie decyzje (odmowne): z dnia [...] maja 2016 r. i z dnia [...] grudnia 2016 r., przy czym decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r. stała się decyzją ostateczną, na skutek utrzymania jej w mocy przez organ odwoławczy i odrzucenia skargi na tę decyzję przez WSA –również prawomocnym obecnie - postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu [...]. Bezspornie obowiązkiem organu było rozpatrzenie odwołania skarżącej od pierwszej decyzji tj. od decyzji z dnia [...] maja 2016 r. Niewątpliwe jest również to, że przyczyną wydania obu decyzji odmownych – z dnia [...] maja 2016 r. i z dnia [...] grudnia 2016 r. - była niezgodność inwestycji z planem miejscowym. Skarżący nie kwestionuje również tego, że w obrocie prawnym nie mogą funkcjonować obie decyzje, gdyż dotyczą one tego samego wniosku o określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia p.n. "Budowa zakładu przetwarzania [...]", Istota sporu sprowadza się natomiast do tego, która z tych decyzji powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Zdaniem skarżącej – to decyzja późniejsza z dnia [...] grudnia 2016 r. jest dotknięta wadą nieważności, gdyż została ona wydana przedwcześnie, w wyniku decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r., którą skarżąca zaskarżyła do WSA w Lublinie, który z kolei wyrokiem z dnia [...] marca 2017 r. uchylił decyzję kasatoryjną, pozostawiając w obrocie prawnym decyzję z dnia [...] maja 2016 r. Zdaniem skarżącej organ nie mógł wydać nowej decyzji, skoro toczyło cały czas postępowanie sądowe dotyczące decyzji kasatoryjnej - organ powinien zawiesić postępowanie, brak zawieszenia stanowi istotne naruszenie prawa tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Poza tym w dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. funkcjonował już w obrocie prawnym wyrok WSA z dnia [...] maja 2016 r. stwierdzający nieważność uchwały zmieniającej plan, co organ powinien uwzględnić. Ponadto, skarżącej nie zapewniono udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym decyzji kasatoryjnej z dnia [...] lipca 2016 r., zainicjowanym skargą Prokuratora Rejonowego w P., gdyż Kolegium nie przesłało jej skargi, ani nie zawiadomiło jej o wniesieniu takiej skargi, a na skutek wskazania błędnego jej adresu, nie brała udziału w tym postępowaniu. Natomiast zdaniem organu, to pierwsza decyzja odmowna tj. decyzja z dnia [...] maja 2016 r., jest nieważna, gdyż w dacie rozpatrywania odwołania od niej, istniała już w obrocie prawnym ostateczna decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podziela stanowisko organu. Przede wszystkim należy wskazać, że wbrew stanowisku skarżącej, po wydaniu decyzji kasatoryjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] lipca 2016 r. organ I instancji nie tylko nie miał podstaw do zawieszenia postępowania w związku z zaskarżeniem tej decyzji do WSA - na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - lecz miał obowiązek rozpatrzenia sprawy, gdyż naraziłby się na zarzut bezczynności. Tezę taką sformułował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14 maja 2013 r., II SA/Bd 142/13: "Toczące się postępowanie sądowoadministracyjne zmierzające do oceny prawidłowości decyzji administracyjnej nie stanowi podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego, w którym doszło do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego i dlatego brak jest przesłanek do zastosowania przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa". Sąd ten w uzasadnieniu tego wyroku obszernie wyjaśnił, że pojęcie "zagadnienia wstępnego", nie może być utożsamiane z występującym w sprawie zasadniczym, głównym zagadnieniem prawnym. W konsekwencji należy uznać, że ustawodawca w sposób wyraźny wyłączył możliwość zawieszenia postępowania przez wzgląd na potrzebę rozpatrzenia przez sąd administracyjny skargi na podjęte rozstrzygnięcie organu administracji, innymi słowy przez wzgląd na sądowe rozstrzygnięcie zagadnienia głównego. Takie też stanowisko wprost wyraża doktryna (vide: Andrzej Wróbel, Komentarz zaktualizowany do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego, teza 5, LEX), jak też wynika ono z wyszczególnionych wyżej cech, którymi charakteryzuje się "zagadnienie wstępne", wypracowanych przez piśmiennictwo, jak i orzecznictwo. Trzeba szczególnie podkreślić, że do tychże cech zalicza się m.in. właściwość jego rozstrzygnięcia przez inny organu lub sąd; wyłonienie się tego zagadnienia w toku postępowania administracyjnego; oraz "uprzedniość" rozstrzygnięcia tego zagadnienia, tzn. musi ono poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji (vide: Andrzej Wróbel, Komentarz zaktualizowany do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego, teza 5, LEX; - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2012 Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Legalis - System Informacji Prawnej; - Grzegorz Łaszczyca, Komentarz do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). Konieczność rozpoznania skargi przez sąd administracyjny nie spełnia natomiast żadnego z powyższych warunków. Jest to zdarzenie, po pierwsze – nie wstępne - lecz główne, kontrolne dla sprawy administracyjnej, zasadniczo ją rozstrzygające. Po wtóre, nie jest zdarzeniem uprzednim, lecz – przeciwnie – następczym. Po trzecie, jest zdarzeniem, które nie wyłania się w trakcie postępowania administracyjnego, lecz po jego zakończeniu. Ponadto wreszcie, chodzi o inny organ, a także o inny sąd, niż ten, który rozpoznaje skargę na decyzję w ramach tego samego postępowania administracyjnego ("sądem" w rozumieniu tego przepisu nie jest sąd administracyjny, który rozpoznaje skargę na decyzję administracyjną." – A. Wróbel, Komentarz do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX; - Kodeks postępowania administracyjnego). Zasadnie zatem organ I instancji rozpatrzył sprawę i wydał kolejną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. Kwestia prawidłowości tej decyzji nie podlega rozpatrywaniu w niniejszej sprawie dotyczącej wcześniejszej decyzji z dnia [...] maja 2016r., decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r. mogła być bowiem przedmiotem odrębnego postępowania i merytorycznego rozpatrzenia przez tut. Sąd, jednak z powodów formalnych (uchybienie terminu) skarga na tę decyzję została odrzucona postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobligowane było więc przy rozpatrywaniu w dniu [...] lipca 2017 r. odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2016 r. do uwzględnienia prawomocnej decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. Podkreślić należy, że rozpatrzeniu odwołania nie stałoby na przeszkodzie skuteczne wniesienie skargi na decyzję z dnia [...] marca 2017 r. – tak więc Kolegium nie miałoby w takiej sytuacji obowiązku zawieszania postępowania odwoławczego. Zakaz dwutorowości postępowania (sądowego i administracyjnego) ma miejsce tylko w odniesieniu do tej samej decyzji (tego samego aktu), co wynika z art. 56 p.p.s.a., który stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Przedmiotem odwołania była natomiast inna decyzja (z dnia [...] maja 2016 r.), niż decyzja której dotyczyła (spóźniona) skarga skarżącej z dnia [...] sierpnia 2017 r. – skarga ta dotyczyła decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymanej w mocy decyzją SKO z dnia [...] marca 2017 r. Argumenty skargi dotyczącej wadliwości tych decyzji, w tym dotyczące naruszenia postępowania, nie podlegają kontroli zaskarżonej obecnie decyzji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że Kolegium prawidłowo uznało, ze skoro w dacie rozpatrywania odwołania skarżącej od decyzji z dnia [...] maja 2016 . w obrocie prawnym pozostawała inna decyzja ostateczna w tym samym przedmiocie, tj. w przedmiocie wniosku skarżącej o określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia p.n. "Budowa zakładu przetwarzania [...]", planowanego do realizacji na działce o nr ewid. [...], obręb Z. A. w P., to niedopuszczalne było wydanie kolejnej merytorycznej decyzji. Zasadnie więc organ uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie. W tej sytuacji nie miało znaczenie to, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji był już wydany wyrok WSA z dnia [...] maja 2016 r. stwierdzający nieważność uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. P. Jednostka Bilansowa "A" – część I. Skoro niedopuszczalne było już ponowne rozpatrywanie sprawy ze względu na istnienie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej w tej samej sprawie, to merytoryczne argumenty nie mogły być przez organ odwoławczy uwzględnione, pomimo tego, że zmienił się stan prawny. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ubocznie należy wskazać, że stwierdzenie nieważności uchwały zmieniającej plan, daje skarżącej prawo ponownego złożenia wniosku o wydanie korzystnej dla niej decyzji.