II SA/Lu 855/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - w zakresie wniosku Z. W. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi postanawia oddalić wniosek. W dniu 22 października 2015 r. Z. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przewodniczący wydziału zarządzeniem z dnia 20 listopada 2015 r. wezwał skarżącą do usunięcia – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania – braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz poprzez złożenie dwóch odpisów skargi, celem doręczenia ich uczestnikom postępowania. Wezwanie do wykonania zarządzenia zostało doręczone skarżącej prawidłowo w dniu 25 listopada 2015 r. (k. 12 akt sądowych). W zakreślonym terminie skarżąca złożyła wymagane dwa odpisy skargi, lecz nie podpisała skargi. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę. W dniu 26 lutego 2016 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej, ustanowiony w ramach prawa pomocy, złożył zażalenie na to postanowienie oraz – w odrębnym piśmie procesowym – wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OZ 344/16, oddalił zażalenie Z. W.na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Uzasadniając swój wniosek w tym zakresie strona skarżąca podniosła, że uchybienie tego terminu nie było wynikiem zaniedbania, lecz błędnego zrozumienia istoty wezwania. Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego postanowienia z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OZ 344/16, oddalającego zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi, zawarł wiążącą – w myśl art. 190 w zw. z art. 198 P.p.s.a. – Sąd ocenę okoliczności przedstawionych przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu. Odnosząc się do przebiegu postępowania poprzedzającego wydanie powyższego postanowienia WSA w Lublinie NSA stwierdził mianowicie: "Korzystając zatem z art. 49 § 1 P.p.s.a. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, wskazując w wezwaniu, że nieusunięci braków formalnych skargi w terminie 7 dni od odebrania wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Skarżąca odebrała wezwanie 25 listopada 2015 r. i w zakreślonym terminie wykonała tylko pkt 2 wezwania, tj. nadesłała dwa odpisy skargi, nie wykonała natomiast pkt 1 wezwania, tj. nie podpisała skargi złożonej do Sądu. Zdaniem NSA wezwanie jest na tyle precyzyjnie zredagowane, wezwanie do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi zawarto w dwóch osobnych punktach, że jego treść nie wzbudza wątpliwości interpretacyjnych i nie pozostawia wzywanemu żadnego marginesu błędu, co oznacza, że Z. W. nie może uzasadniać niewykonania pkt 1 wezwania powołując się na niejasność wezwania albo na okoliczność niezrozumienia jego oczywistej treści. Wszak obowiązek własnoręcznego podpisania skargi stanowi wymóg elementarny, a jego realizacja nie wymaga wiedzy prawniczej ani biegłości w procedurze sądowej. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych skargi, polegające na nieudzielaniu stronie występującej w sprawie bez zawodowego pełnomocnika potrzebnych wskazówek co do sposobu uzupełnienia stwierdzonych braków". Podkreślenia wymaga, że Sąd w pełni podziela wskazane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, albowiem nie budzi wątpliwości, że wezwanie skierowane do skarżącej w celu uzupełnienia przez nią braków skargi było jednoznaczne i precyzyjne. Uchybienie zatem przez skarżącą terminu do wykonania wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie, nawet jeśli istotnie wynikało – jak twierdzi skarżąca – z błędnego zrozumienia istoty tego wezwania, nie może być uznane za niezawinione przez stronę. Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 86 § 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.