II SA/Lu 856/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie otworu okiennego - w zakresie zażalenia skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 sierpnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie zażaleniowe. Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. Na zarządzenie to skarżący wniósł skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie z dnia 9 września 2016 r. Następnie w dniu 15 grudnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydał postanowienie o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniała taka sytuacja. Bezspornym jest, że postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Tym samym zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 sierpnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie zażaleniowe należało zatem umorzyć. Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 195 § 3 P.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji.