II SA/Lu 860/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej terminu wykonania obowiązku sporządzenia i przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania T. B., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] odmawiającą zmiany swojej decyzji z dnia [...], znak: [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz robót budowlanych, które należy wykonać w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem stacji dystrybucji gazu płynnego propan-butan na działce Nr [...] w J. Gmina A. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane nałożył na T. B. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2007 r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz robót, które należy wykonać w celu doprowadzenia stacji dystrybucji gazu płynnego propan-butan na działce Nr [...] w J. Decyzja stała się ostateczna wobec niezłożenia od niej odwołania. W dniu 5 lipca 2007 r. T. B. złożył do organu I instancji wniosek o przedłużenie terminu wykonania nałożonego obowiązku do dnia 15 września 2007 r. z uwagi na swoje częste wyjazdy za granicę i faktyczne powzięcie wiadomości o wydanej decyzji dopiero 27 czerwca 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] sprostowaną postanowieniem z dnia [...] odmówił - na podstawie art. 155 kpa - zmiany swojej decyzji z dnia [...]. Organ II instancji rozpoznając odwołanie złożone przez T. B., nie podzielił jego argumentów stwierdzając, że zmiana terminu wykonania nałożonego obowiązku naruszyłaby interes społeczny przez to, że inwestycja jaką jest realizacja stacji dystrybucji gazu w sposób istotny odstępuje od warunków udzielonego w 1997 r. pozwolenia na budowę. Charakter tej inwestycji oraz fakt poczynionych odstępstw stwarza obawę zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, ze względów społecznych nie jest wskazane przedłużanie terminu wykonania obowiązku. Zwrócono także uwagę, że wyznaczony kilkumiesięczny okres był wystarczający na realizację obowiązku określonego w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. B. wnosił o uchylenie decyzji obu instancji, które – jego zdaniem – naruszają prawo – art. 6, 7 i 155 kpa. Zdaniem skarżącego organy nie sprecyzowały pojęcia "względy społeczne" oraz pominęły ocenę słusznego interesu strony, która o decyzji dowiedziała się po terminie jej doręczenia domownikowi. Nie jest także prawdą, że budowa stacji stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji Wyjaśnił nadto, że odstępując od warunków pozwolenia na budowę skarżący dodatkowo zrealizował m.in. trzeci zbiornik na gaz oraz zbiornik oleju napędowego z dystrybutorem, co spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Podstawą jej wydania jest przepis art. 155 kpa stanowiący o możliwości zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, jeśli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie i przemawia za tym słuszny interes strony lub interes społeczny. Decyzja ostateczna, będąca przedmiotem sprawy, nakładająca na skarżącego obowiązek, mogła zostać uznana za decyzję, w której strona nabyła prawo. Jej zmiana bowiem w zakresie terminu wykonania mogła spowodować zmianę rozmiaru lub warunków nałożonego obowiązku, a tym samym zmienić sytuację prawną strony. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek strony (skarżącego), która wniosek o zmianę decyzji przez przedłużenie do dnia 15 września 2007 r. terminu wykonania nałożonego na niego obowiązku uzasadnił faktem dowiedzenia się o treści decyzji w dniu 27 czerwca 2007 r. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie powoływał się na inne okoliczności, które uzasadniałyby zmianę decyzji ze względu na słuszny interes strony. Nie można zatem uznać za trafny zarzutu skargi, jakoby organy administracji pominęły ocenę słusznego interesu strony, skoro sam skarżący nie zgłaszał w tej kwestii żadnych dowodów, natomiast na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. oświadczył, że dotychczas nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]. Argumenty o późnym powzięciu wiadomości o treści decyzji mogły ewentualnie stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego, lecz takiego wniosku w sprawie skarżący nie składał. Drugim kryterium wskazanym w art. 155 kpa, które mogłoby przemawiać za zmianą decyzji ostatecznej był "interes społeczny. Sąd nie podziela zarzutów skargi co do niewyjaśnienia tej kwestii przez organ administracji, skoro w uzasadnieniu wskazano na celowość szybkiego wykonania przez skarżącego nałożonego obowiązku między innymi ze względu na zagrożenie, jakie stwarza stacja dystrybucji gazu realizowana niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Tym samym organ administracji nie znalazł podstaw do uznania, by interes społeczny przemawiał za zmianą decyzji ostatecznej. Sąd podziela ten pogląd, zwłaszcza w kontekście dowodów w sprawie tj. protokołu oględzin z dnia 15 listopada 2006 r. oraz pisma Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 30 marca 2007 r., które wskazywały na konieczność szybkiego doprowadzenia do zgodności z prawem realizowanego obiektu, czemu służyć miało wykonanie przez skarżącego decyzji ostatecznej. Podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne, gdyż zaskarżona decyzja została wydana po wyjaśnieniu sprawy zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Skarga zatem, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 113, poz. 1270 ze zm.).