II SA/Lu 861/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B., K. K. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej - w zakresie wniosku Z. B., K. K. i M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 7 października 2011 r. Z. B., K. K. i M. M. złożyły skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej w wysokości 986 460 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż wykonanie tej decyzji skutkowałoby pozbawieniem skarżących płynności finansowej, niezbędnej do bieżącego regulowania wszystkich należności, takich jak: podatki, opłaty czy raty kredytów. Skarżące wyjaśniły, że po sprzedaży przedmiotowej nieruchomości były zmuszone nabyć inne nieruchomości celem zamieszkania i prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto skarżące nabyły ruchomości służące im obecnie do prowadzenia działalności gospodarczej. W chwili obecnej środki finansowe uzyskane ze sprzedaży są w obrocie, a skarżące nie posiadają tak wysokich oszczędności, by jednorazowo zapłacić kwotę wynikającą z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zapewnia stronie jedynie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, jak wynika z art. 61 § 6 p.p.s.a., orzeczenie w tym przedmiocie upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu lub czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki spoczywa na stronie. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 12/04 oraz z dnia 6 maja 2008 r., II OZ 404/08 – niepublikowane). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09, niepubl.). Skarżące nie wykazały, aby w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nawet gdyby przyjąć, co nie zostało przez skarżące wykazane, iż cała kwota 8 374 820 zł, uzyskana ze sprzedaży działki (przewyższająca znacznie wysokość ustalonej opłaty), została rozdysponowana poprzez zakup określonych dóbr materialnych, to nie oznacza to, iż sytuacja materialna skarżących uniemożliwia im wykonanie decyzji. Sytuacji majątkowej strony nie określa się bowiem wyłącznie na podstawie posiadanych wolnych środków pieniężnych, lecz na podstawie zgromadzonego majątku, w którego skład wchodzą nie tylko środki pieniężne, ale również mienie. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu w rozpoznawanej sprawie podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi uiszczona przez skarżące kwota zostałaby im zwrócona wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych negatywnych dla nich konsekwencji (por. postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004 – niepublikowane). Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.