II SA/Lu 863/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Protokolant Ref. Małgorzata Poniatowska -Furmaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...]sygn. akt [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. M. i M. T. – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] znak: [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] Nr [...] w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W motywach podano, że Wójt Gminy decyzją z dnia [...] wydaną na wniosek [...] SA w W. – ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej w miejscowości Ł. Decyzja stała się ostateczna wobec niewniesienia od niej odwołania. Następnie postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy uwzględniając wniosek M. T. – wznowił postępowanie w sprawie, a decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie M. T. i D. M. uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia celem wyjaśnienia czy zaistniały podnoszone przez wnioskodawczynie podstawy do wznowienia postępowania. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji stwierdził, iż decyzja z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż M. T. i D. M. bez swojej winy nie brały udziału w postępowaniu. Wskazana decyzja nie narusza jednak przepisów prawa materialnego i dlatego decyzją z dnia [...] odmówiono jej uchylenia. W złożonych odwołaniach M. T. i D. M. wnosiły o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej przepisy prawa procesowego – art. 7, 10 § 1, 77 § 1 kpa oraz ustaw: prawo ochrony środowiska i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie faktu, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał realizacji stacji telefonii komórkowej na tym terenie, a nadto, że mieszkańcy sprzeciwiają się tego rodzaju inwestycji z uwagi na szkodliwość oddziaływania wytwarzanego promieniowania i ograniczenie możliwości inwestowania na własnych gruntach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uznając zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdziło, iż po wznowieniu postępowania z udziałem odwołujących się organ uprawniony dokonał analizy zebranych dowodów i zasadnie uznał, iż obowiązujące przepisy upoważniały go do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż w postępowaniu wznowieniowym nie podlega ocenie przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa zawarta w art. 156 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła D. M., która wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 i 6 w zw. z art. 146 § 2 kpa oraz art. 77 i 80 kpa wobec nierozważenia przedstawionych przez skarżącą nowych dowodów w postaci opinii specjalistycznych co do szkodliwości oddziaływania inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że decyzja ta oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i zasad postępowania, wobec czego wymagają one uchylenia, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Obie decyzje zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym na skutek wniosku M. T. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną [...], w którym to postępowaniu wnioskodawczymi bez swojej winy nie brała udziału, a uprawnienie jej do uczestnictwa wynika z faktu współwłasności nieruchomości znajdującej się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. W okolicznościach sprawy organ I instancji prawidłowo – postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa – wznowił postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończone decyzją z dnia [...] w sprawie [...] o ustalenie tych warunków dla realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], kontenera technologicznego i przyłącza energetycznego na działce Nr 187/3 w miejscowości Ł. Zasadne jest zatem to stanowisko organów wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte wadą wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W świetle art. 149 § 2 kpa po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ jest uprawniony przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jednocześnie organ administracyjny nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna, zaś nowa decyzja rozstrzygająca o istocie sprawy winna być wydana na podstawie przepisów prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania (patrz Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski Wydz. C.H.BECK str. 606-607). Stanowisko zaskarżonej decyzji aprobujące pogląd organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wobec braku podstaw prawnych należy uznać za dowolne. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczynający postępowanie administracyjne, został złożony w dniu 9 lipca 2003 r. a zatem podstawą prawną decyzji kończącej wszczęte postępowanie powinny być przepisy ustawy dotychczasowej tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) , na co wskazuje zapis art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. reguluje jedynie kwestie proceduralne ale nie odnosi się do kwestii prawa materialnego, które organ administracyjny obowiązany jest stosować wydając decyzję. Nie ulega wątpliwości, że podstawę prawną decyzji stanowią przepisy obowiązujące w chwili jej wydania. Jednym z przepisów prawa materialnego (obowiązującym na terenie, którego dotyczy) jest plan zagospodarowania przestrzennego. W dacie wydawania decyzji z dnia [...] na terenie miejscowości Ł. obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy S. z dnia 30 października 2003 r. – ogłoszony w Dz.Urz. Woj. Lubelskiego Nr 198 poz. 3774 z dnia 16 grudnia 2003 r. Tymczasem wydając decyzję ostateczną w dniu [...] organ administracji nie odniósł się do zapisów tegoż obowiązującego już planu, lecz błędnie rozważał zapisy planu uchwalonego w 1989 r., który obowiązywał w chwili wszczęcia postępowania, ale przestał obowiązywać od dnia 31 grudnia 2003 r., z uwagi na uchwalenie nowego planu. Wspomniany plan nie mógł zatem stanowić podstawy do oceny wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i wydania decyzji w tym przedmiocie po dniu 31 grudnia 2003 r. Po wznowieniu postępowania organy obu instancji również nie poczyniły żadnych ustaleń czy objęta wnioskiem inwestycja pozostawała w zgodności z zapisami obowiązującego (nowego) planu zagospodarowania przestrzennego – a te kwestie – w świetle zapisów art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym było niezbędnym elementem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednakże w sprawie niniejszej zwrócić należy uwagę na fakt, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały w postępowaniu wznowieniowym, które to postępowanie nie jest tożsame z postępowaniem wszczętym w dniu 9 lipca 2003 r. i zakończonym decyzją ostateczną dnia 12 lutego 2004 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co do którego obowiązywała regulacja przejściowa określona w art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gdyby zatem po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organy ponownie rozpoznając sprawę na skutek wznowienia postępowania uznały, iż wydana decyzja ostateczna wymaga uchylenia – to w przypadku ponownego rozstrzygania sprawy co do istoty, będzie miała zastosowanie w sprawie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nie przewiduje wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie o jakim mowa w ustawie z 1993 r. Konsekwencją takich ustaleń i uchylenia decyzji ostatecznej mogłoby być wydanie postanowienia i umorzenie postępowania (rozstrzygniecie niemerytoryczne). Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wymagają uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm.); rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 tejże ustawy, zaś orzeczenia w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji nie wydano, gdyż decyzja nie nadaje się do wykonania.