II SA/Lu 864/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi S. P., J. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]. Nr [...]; II. zasądza na rzecz J. K. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zwraca na rzecz S. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (kasa WSA w Lublinie) kwotę 500 (pięćset) złotych wpisu sądowego od uiszczenia którego skarżący został zwolniony. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] marca 2006 r. ([...]), po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich ustalił warunki zabudowy dla inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie nowego odcinka oraz rozbudowie istniejącej drogi wojewódzkiej nr 867 S.-H. wraz z zabezpieczeniem lub rozbudową (przebudową) urządzeń infrastruktury technicznej. W uzasadnieniu wskazano zakres, jaki obejmuje planowana inwestycja. Organ stwierdził, że funkcja zabudowy jest zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu przestrzennego Gminy zatwierdzonym uchwałą nr III/26/2002 Rady Gminy w dniu 30 grudnia 2002 r. Powołano się także na uzgodnienia wymagane na gruncie art. 60 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Zamierzenie inwestycyjne jest też zgodne ze sposobem zagospodarowania terenu jak i polityką przestrzenną kompleksowego zagospodarowania tych obszarów. Spełnione są także warunki, wynikające z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołania od powyższej decyzji złożyli M. Ł., S. P., K. Ł. i A. i Ł. M. Ł., wnosząc o uchylenie decyzji wskazał, iż objęte decyzją działki nr 158 i nr 54 nie istnieją, ponieważ zostały podzielone (decyzja Wójta Gminy z dnia [...]stycznia 2006 r.), przy czym jego zgoda na podział działki nr 54 nie obejmowała skutku poszerzenia zakresu przeznaczenia jej części pod drogę, zwłaszcza, że jest działką zabudowaną a usytuowanie budynku mieszkalnego oraz cała jej infrastruktura nie pozwala na przeznaczenie tak dużej jej części pod drogę. Przesunięcie drogi spowoduje jej zbliżenie na odległość 6 m od budynku, co spowoduje hałas, zapylenie, drgania i brak bezpieczeństwa korzystania z domu. Proponuje korekty dotyczące przebiegu drogi lub przeniesienie jej w inne miejsce. Odwołanie S. P., K. Ł. i A. Ł. wskazuje na naruszenie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wyniku nie rozważenia skutków ustalonych warunków dla budynków mieszkalnych usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej drogi oraz negatywnych skutków dla środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. ([...]) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazało na treść przepisów art. 50 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego, art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy (dotyczącego podmiotu wydającego decyzję) oraz art. 52 ust. 2 pkt 1. Organ wskazał także, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy). Organ odniósł się następnie do zarzutu naruszenia art. 54 ustawy, wskazując na pkt 6 decyzji, określający sposób ochrony interesów osób trzecich oraz na uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska (na co wskazywał sporządzony w 2001 r. raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko). Podnoszone w odwołaniach kwestie spełnienia warunków wynikających z przepisów prawa budowlanego (odległość drogi od zabudowań) będą szczegółowo określane na etapie pozwoleń na budowę, w którym to postępowaniu strony będą uczestniczyć. Inne zagrożenia i uciążliwości wskazywane przez odwołujących się, będą przedmiotem ustaleń dotyczących zabezpieczeń, które realizowane będą przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli M. Ł., K. Ł., A. Ł., M. K., J. K. oraz S. P. Skarżący wskazali na skutki inwestycji w zakresie wpływu na ograniczenie upraw, na stan zdrowotny mieszkańców oraz na powstanie działek o powierzchni poniżej 0,3 ha, co narusza ustawę o gospodarce nieruchomościami. Podnieśli ponadto, iż droga wchodzi w zabudowania, w niektórych miejscach przebiegając w odległości 2,5 m. od budynków mieszkalnych, a sama droga powodować będzie zanieczyszczenia wód potoku. Nie ogłoszono ponadto studium architektoniczno-urbanistycznego, nie wyjaśniono, dlaczego nie uwzględniono uwag mieszkańców a projekt uchwały nie został sporządzony przez osobę uprawnioną (art. 50 ust. 4 ustawy). Naruszony został również art. 53 ust. 1 ustawy, nakładający obowiązek zawiadomienia właścicieli gruntów na piśmie. Nie dopełniono także obowiązku ogłoszenia projektu i przyjęcia uwag od stron zainteresowanych, co wiąże się z naruszeniem art. 8, 9, 10, 11 pkt 12, 15 pkt 2 i art. 22 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym zachodzi przesłanka do stwierdzenia nieważności na mocy art. 28 tej ustawy. Skarżący wskazują na pominięcie wykonania oceny i opinii wymaganej dla terenu o tak wyjątkowych walorach przyrodniczych, jakimi są tereny należące do [...] Parku Krajobrazowego. Podkreślają, że nie są przeciwni budowie drogi, ale proponują jej przesunięcie. Skarżący wskazali także na fakt, iż mieszkańcy S.: M. i W.K. z niewiadomych dla skarżących przyczyn byli pomijani w postępowaniu administracyjnym. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Rozwinął argumentację dotyczącą zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, uzgodnienia projektu decyzji z organami, opinii o obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazującej na wykorzystanie raportu sporządzonego w 2001 r. Odniósł się także do poszczególnych zarzutów, dotyczących uciążliwości, zabezpieczeń, bliskości przebiegu planowanej drogi oraz informowania stron zarówno w formie pisemnej skierowanej do poszczególnych stron jak i w formie obwieszczenia. Odnośnie do pominięcia stron w postępowaniu, Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z załączonym wykazem oraz wypisami z rejestru gruntów nie są one stronami postępowania. W związku z pojawieniem się tego zarzutu dopiero na etapie skargi do sądu, nie było ono przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym. Kolegium podniosło w związku z tym, iż jeżeli wskazane osoby wykażą swój interes prawny, będzie im przysługiwać prawo do wznowienia postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządzeniami z dnia 24 października 2006 r. wezwał strony do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. M.K., J. K., M. Ł., K. Ł., A.Ł. oraz S. P. wnieśli o przyznanie prawa pomocy. W dniu 16 listopada wezwano strony do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF) Wnioski K.Ł., A. Ł. i M.Ł. pozostawiono bez rozpoznania z powodu niewykonania wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2006 r. (II SA/Lu 864/06) przyznał M. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych, natomiast postanowieniem z tej samej daty i tej samej sygnaturze przyznał S. i P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od wpisu sądowego od wniesionej skargi oraz odmówił przyznania pomocy w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2006 r. (II SA/Lu 864/06) Sąd odmówił przyznania prawa pomocy J. K. Wpis sądowy od skargi został uiszczony w dniu 15 stycznia 2007 r. przez J.K. oraz S. P. Z powodu nie uiszczenia wpisu przez M. Ł., K. Ł. i A. Ł., ich skargi postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2007 r. (II SA/Lu 864/06) zostały odrzucone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obejmuje, na gruncie art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, polegającą na badaniu działań administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badanie to dotyczy poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, wraz z przepisami formułującymi normę kompetencyjną, upoważniającą określony organ administracji do działania. Kontrola sądowa, na gruncie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) obejmuje m. in. decyzje administracyjne. Na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż może badać wszystkie aspekty skargi i jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa niezależnie od żądań i zarzutów sformułowanych w skardze. W toku postępowania, prowadzącego do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej pojawiły się dwa jego składniki, z których jeden wskazany został bezpośrednio w skardze, a drugi jest z nim pośrednio powiązany, które wskazują na wady formalne, nie dające się, w ocenie sądu, usprawiedliwić brakiem istotnego wpływu na wynik sprawy. Wystąpiły one w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ale nie zostały dostrzeżone także przez organ odwoławczy, który w swojej ocenie skoncentrował się na podniesionych w odwołaniu zarzutach dotyczących przebiegu postępowania, prowadzącego do wydania decyzji, odnosząc się do kwestii art. 50, art. 51, art. 52 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). 2. Pierwsze z tych dostrzeżonych w toku sądowej kontroli uchybień dotyczy pomijania M. i W. K. w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Na gruncie ustaleń, potwierdzonych na rozprawie oświadczeniem M. K., są oni właścicielami działki nr 58, przylegającej bezpośrednio do części drogi i obejmującej teren, na którym prowadzona będzie inwestycja. Część ta określona jest jako powierzchnia nieruchomości, na której przewidziana jest rozbudowa obiektu (k. 73 akt administracyjnych). Nie może być w związku z tym wątpliwości, że inwestycja lokalizacji celu publicznego dotyczy działki, której właścicielami są M. i W.K.. Oznacza to, że są oni stronami postępowania a pomijanie ich w tym charakterze, co spowodowało brak ich uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym, jest wadą, o której była mowa wyżej. Na gruncie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) określona jest dwutorowo regulacja zawiadamiania stron postępowania w przypadku wszczęcia, postanowień oraz decyzji kończącej postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Obok formy obwieszczenia oraz zawiadamiania w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, ustawodawca, w stosunku do inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana, przewidziana jest forma pisemna. Z analizy akt administracyjnych wynika, że M. i W. K. nie byli zawiadamiani pisemnie o poszczególnych czynnościach w procesie, jak też o wydanych postanowieniach i decyzjach. Uchybienie stwierdzone wyżej prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż forma ta w stosunku do M. i W. K. nie została zachowana. W ramach oceny tego uchybienia należy wskazać na znajdujący się w aktach sprawy wykaz stron (s. 21-23 akt administracyjnych) w którym (s. 21) znalazło się stwierdzenie: "Zarząd Dróg Wojewódzkich wyjaśnia, że nie może dostarczyć aktualnych wypisów z rejestru gruntów ponieważ spora cześć nieruchomości niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia pochodzi z niedawno przeprowadzonych podziałów działek, przez co w ewidencji gruntów nie są jeszcze wprowadzone zmiany, ujawniające aktualnych właścicieli". Niezależnie od wyrażeń nieostrych i niedookreślonych, wyrażających powyższą informację (spora część nieruchomości, niedawno przeprowadzone podziały), informacja ta oraz sam wykaz jednoznacznie przesądzają o tym, że organ I instancji, rozpoczynając postępowanie administracyjne, nie mógł być pewny stanu ewidencji gruntów oraz stanu własności działek znajdujących się w jej obszarze, skoro wykaz opatrzony został datą 19 czerwca 2006 r., a projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (k. 43 akt administracyjnych) - datą 29 czerwca 2005 r., bezpośrednio poprzedzającą datę wszczęcia postępowania (obwieszczenia z dnia 18 lipca 2005 r. – k. 44). Nie można bowiem powyższej informacji zinterpretować inaczej, niż wskazanie na istnienie istotnych wątpliwości co do stanu prawnego, które, zanim nie zostały wyjaśnione, powinny stanowić przesłankę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania, z jednej strony inicjującego powstanie tak ważnej i potrzebnej dla społeczności lokalnej inwestycji, ale z drugiej, powodującego dla tej społeczności równie ważne i głębokie skutki w zakresie stosunków własnościowych. Stan własnościowy związany z działkami znajdującymi się w obszarze inwestycji był wskazywany jako argument w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze do Sądu, a także był dostrzeżony co do istoty przez organy. W odwołaniu wskazywano wprawdzie na inny jego aspekt, związany z podziałem nieruchomości, ale organ odwoławczy wypowiedział się co do nie w pełni uregulowanego i określonego (uporządkowanego) stanu oraz informacji o nim. Nie można zatem przyjąć, że stan ten był w czasie podejmowania decyzji ostatecznej w pełni klarowny i że nie mógł wskazywać na potrzebę jego gruntowanego zbadania w toku kontroli instancyjnej. Tym bardziej nie mógł stanowić podstawy przeprowadzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego przed organem I instancji. Przyznał to organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wskazując, iż w przypadku wykazania swojego interesu prawnego stronom pominiętym w postępowaniu przysługiwać będzie prawo do wznowienia postępowania w sprawie. Brak tego zarzutu w odwołaniu spowodował brak odniesienia się do tej kwestii bezpośrednio przez organ odwoławczy. Fakt ten jest już jednak znany sądowi i dostrzeżenie w nim istotnego argumentu przemawiającego za uchyleniem obu decyzji, niezależnie od treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a., spowoduje także w istocie, że poprawna decyzja administracyjna o lokalizacji celu publicznego będzie mogła być wydana szybciej, niż miałoby to miejsce po wznowieniu postępowania na wniosek strony. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że w ramach przyczyn wznowienia postępowania, określonych w art. 145 kpa wymieniony jest także (§ 1 pkt 4) brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, pomijanie M. i W. K. jako stron postępowania stanowi przesłankę uchylenia decyzji odwoławczej oraz decyzji pierwszoinstancyjnej na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a., w którym jako przesłanka uchylenia wskazane jest naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. 3. W toku sądowej kontroli decyzji administracyjnej dostrzeżono także jeszcze inne uchybienie, które nie było bezpośrednio wskazane w skardze, ale które wyłoniło się przy ustalaniu numeracji działek objętych przedmiotową inwestycją. Poddanie tej kwestii kontroli sądowej mimo nie wskazania jej w skardze wynika z treści powołanego już wcześniej, na wstępie uzasadnienia wyroku, art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Fakt nie wskazania tego zarzutu w skardze nie może prowadzić do wniosku, że nie ma on zupełnie związku z podniesionym wyżej zarzutem pomijania stron postępowania. Wskazana bowiem okoliczność, wywołująca potrzebę kontroli całego procesu decyzyjnego, pozwoliła na stwierdzenie rozbieżności w treści uzgodnionego projektu decyzji o lokalizacji celu publicznego oraz samej decyzji. Projekt decyzji wymieniał bowiem, w ramach obrębu S., wśród działek także działki nr 55, 56, 57, 58 i 59. Są to działki leżące przy tej części inwestycji, która wyżej określona została jako rozbudowa obiektu (k. 73 akt administracyjnych). Uzgodnienie, dokonane przez Marszałka Województwa, zarówno postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r., [...]), które zostało następnie uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2005 r. ([...]) z powodu braku uzasadnienia, jak też uzgodnienie Marszałka dokonane postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. ([...]) obejmuje wskazane wyżej działki nr 55, 56, 57, 58 i 59. Tymczasem sama decyzja Wójta Gminy z dnia [...] marca 2006 r. nie obejmuje wymienionych wyżej działek, nie wskazując jednocześnie w uzasadnieniu przyczyny rozbieżności pomiędzy uzgodnionym projektem decyzji a samą decyzją. Waga tego uchybienia wzrasta, jeśli stwierdzi się, że właścicielami działki nr 58, pominiętej w decyzji pierwszoinstancyjnej, są M. i W. K., którzy, na co wskazano wyżej, nie byli traktowani jak strona w postępowaniu. W ocenie sądu stanowi to istotne uchybienie. Nie może stanowić argumentu przesądzającego za nieistotnością tej rozbieżności fakt, że w istocie uzgodnione przez Marszałka Województwa zostało "więcej" niż pojawiło się w treści decyzji, nie obejmującej kilku działek z uzgodnionego projektu decyzji. Budowa i rozbudowa drogi bowiem to rodzaj inwestycji "liniowej", w ramach której jest istotny nie tylko jej zakres, ale i przebieg (linia przebiegu). Nie jest jasne co oznacza w kontekście powyższej cechy inwestycji ograniczenie uzgodnionego projektu polegające na nieobjęciu decyzją wymienionych działek. Nie jest to jasne przede wszystkim dlatego, że organ nie odniósł się w ogóle do tego faktu w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Fakt ten zaś mógł zostać dostrzeżony m. in. z powodu wskazania w skardze zarzutu pomijania określonych osób w charakterze stron postępowania, z których jedna jest właścicielką jednej z pominiętych w decyzji działek. W powyższym kontekście decyzja pierwszoinstancyjna nie spełnia warunków prawidłowego uzasadnienia na gruncie art. 107 § 3 kpa. Dotyczy to w szczególności braku wyjaśnienia rozbieżności. Nie dostrzegł tego organ odwoławczy, co stanowi uchybienie w zakresie kontroli instancyjnej. W ocenie sądu, decydujące znaczenie ma jednak sama rozbieżność w treści uzgodnionego projektu decyzji i samej decyzji. Stanowi to naruszenie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 kpa, który, w przypadku uzależnienia przez przepis prawny wydania decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, określa, że decyzję wydaje się po zajęciu tego stanowiska w postaci opinii, zgody lub w innej formie. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd sformułowany w doktrynie (T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Zakamycze 2004), iż uzgodnienie, dokonane na gruncie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wiąże organ prowadzący postępowanie. W ocenie sądu termin "wiąże" należy rozumieć dosłownie, a projekt decyzji uzgodniony w określonej postaci winien stać się w takiej właśnie postaci podstawą wydanej decyzji. Rozbieżność powyższa także nie została dostrzeżona przez organ odwoławczy, jak można przypuszczać, z powodu skoncentrowania się przez ten organ na podniesionych w odwołaniu zarzutach związanych ze stroną formalną przebiegu postępowania administracyjnego prowadzącego do wydania decyzji. Brak było wśród nich wprawdzie zarzutu związanego z udziałem stron w postępowaniu, niemniej znalazł się zarzut związany ogólnie ze stosunkami własnościowymi, który powinien organ odwoławczy na powyższe uchybienie naprowadzić. 4. Powyższe uchybienia prowadzą w ocenie sądu do konieczności uchylenia decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ramach ponownego postępowania organ I instancji, który ma większe i bardziej bezpośrednie niż organ odwoławczy możliwości ustalenia poprawnego stanu własności nieruchomości związanych z realizacją planowanej inwestycji, przeprowadzi postępowanie po precyzyjnym ustaleniu powyższego stanu w sposób nie budzący wątpliwości i przeprowadzeniu postępowania na gruncie obu wskazanych w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sposobów zawiadamiania stron, obejmując nim wszystkie strony. Organ ten wskaże także w uzasadnieniu ów stan własnościowy. Organ ma także obowiązek zadbać, aby podejmowane w trybie art. 53 ust. 4 i ust. 5 uzgodnienia odpowiadały treści podjętej decyzji, co oznaczałoby wyeliminowanie wskazanych w uzasadnieniu niniejszego wyroku rozbieżności i braków. Biorąc pod uwagę powyższe składniki oceny prawnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie mógł stwierdzić zgodności obu decyzji ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz lit. c) ustawy p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O nie wykonaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie S.P. sumy odpowiadającej uiszczonemu przez niego w dniu 15 stycznia 2007 r. wpisowi sądowemu od skargi, w związku z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2006 r. o zwolnieniu S. P. z wpisu, orzeczono na podstawie art. 225 ustawy p.p.s.a.