II SA/Lu 865/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi G. K. na orzeczenie Komendanta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w L. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania mł. asp. G. K. – asystenta Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w K., od orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Z. z dnia [...] w przedmiocie uznania za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następująco przebieg postępowania w sprawie: W dniu [...] Komendant Miejski Policji w Z. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko mł. asp. G. K. - asystentowi Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w K., obwiniając go o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] organ pierwszej instancji zmienił zarzut dyscyplinarny postawiony mł. asp. G. K., obwiniając go o to, że w dniu [...] stycznia 2017 r. w miejscowości S., przebywając na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia 28 grudnia 2016 r. do dnia 14 marca 2017 r. i będąc z tego tytułu zwolnionym z zajęć służbowych, uczestniczył w charakterze sędziego w V Mistrzostwach Gminy A. w piłce nożnej halowej o Puchar Wójta, przez co jego zachowanie nie było przykładem praworządności i nie służyło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, tj. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta określonej w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.) w zw. z § 2 i 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta" stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3). W dniu [...] kwietnia 2017 r. rzecznik dyscyplinarny zapoznał obwinionego i jego obrońcę z aktami postępowania dyscyplinarnego. W ustawowym terminie, obwiniony, ani jego obrońca, nie złożyli wniosku o ich uzupełnienie. W dniu [...] kwietnia 2017 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych, a następnie sporządził sprawozdanie z tych czynności. Następnie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Z. uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i odstąpił od wymierzenia kary dyscyplinarnej. W dniu [...] maja 2017 r. (data nadania) obrońca obwinionego wniósł odwołanie od ww. orzeczenia dyscyplinarnego pierwszej instancji, któremu zarzucił naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta" poprzez przypisanie obwinionemu winy za naruszenie dyscypliny służbowej, w sytuacji, gdy aktywność fizyczna w okresie choroby niewykluczającej swobodnego poruszania się i niewymagającej pozostawania w domu, a przy tym zalecana przez lekarza prowadzącego, w żaden sposób nie jest sprzeczna z etyką zawodową. Na tej podstawie obwiniony domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania dyscyplinarnego pierwszej instancji w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienia obwinionego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W toku postępowania odwoławczego Komendant Wojewódzki Policji w L. – w oparciu o materiał dowodowy składający się z protokołu przesłuchania w charakterze obwinionego mł. asp. G. K., protokołów przesłuchań w charakterze świadka: st. asp. J. A., D. S., A. K. i K. T., protokołu oględzin monitoringu Zespołu Szkół w S., kopii karty zapoznania mł. asp. G. K. z zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" oraz materiałów z czynności wyjaśniających – ustalił następujący stan faktyczny: W okresie od dnia 28 grudnia 2016 r. do dnia 14 marca 2017 r. mł. asp. G. K. przebywał na zwolnieniu lekarskim w celu rehabilitacji po przeprowadzonym zabiegu artroskopii i rekonstrukcji ALC (wiązadło krzyżowe przednie) kolana lewego. W dniu [...] stycznia 2017 r. w hali sportowej Zespołu Szkół w S. odbyły się V Mistrzostwa Gminy A. w piłce nożnej halowej o Puchar Wójta Gminy A. W turnieju piłkarskim uczestniczyło 5 zespołów z sołectw gminy A., tj. J., R., S., K. S. i A.. Współorganizatorem imprezy piłkarskiej był koordynator imprez sportowych w środowisku wiejskim A. K., prywatnie brat mł. asp. G. K. Pierwotnie, zgodnie z planem, wszystkie mecze piłkarskie miał sędziować K. T., ale ostatecznie nie przyjechał na turniej. Wówczas A. K. poprosił siedzącego na trybunach swojego brata G., aby sędziował mecze. A. K. nie mógł być arbitrem piłkarskim, bo sam występował w jednej z drużyn piłkarskich. G. K. zgodził się i sędziował wszystkie mecze do zakończenia turnieju piłkarskiego. W toku postępowania dyscyplinarnego przesłuchano w charakterze obwinionego mł. asp. G. K., który nie przyznał się do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i zakwestionował swoją winę. Wprawdzie nie negował swojej obecności w dniu [...] stycznia 2017 r. w hali sportowej Zespołu Szkół w S., a także sędziowania meczy podczas turnieju piłki nożnej halowej, jednak stwierdził, że nie planował podjęcia się funkcji sędziego (uczynił to po usilnych prośbach brata), zaś na turniej wybrał się w celu obejrzenia spotkań piłkarskich i skorzystania z hali gimnastycznej w celu rehabilitacji kontuzjowanego kolana. Dodał, że pełnienie obowiązków sędziego było formą zaleconej przez lekarza prowadzącego i rehabilitanta rehabilitacji operowanego kolana, gdyż zalecono mu jak najwięcej ruchu i jak największą aktywność w celu szybszego powrotu do pełnej sprawności fizycznej. Obecność mł. asp. G. K. w dniu [...] stycznia 2017 r. w hali sportowej Zespołu Szkół w S. i sędziowanie przez niego meczy podczas turnieju piłki nożnej halowej potwierdzili D. S. i A. K. Przesłuchany w charakterze świadka K. T. stwierdził, że w rozmowie z A. K. pierwotnie zgodził się sędziować mecze w turnieju piłki nożnej halowej podczas V Mistrzostw Gminy A., jednak następnie zapomniał o tym fakcie, wskutek czego nie przybył na turniej. Zdaniem st. asp. J. A. - kierownika Posterunku Policji w K., zwolnienie lekarskie przedłożone przez mł. asp. G. K. pogorszyło i tak już trudną sytuację kadrową jednostki, powodując zwiększenie obowiązków służbowych innym funkcjonariuszom Posterunku, co utrudniło sprawne funkcjonowanie jednostki. Trudność polegała na zapewnieniu ciągłości służby i realizacji zadań stawianych przez przełożonych oraz wynikających z codziennych zdarzeń i zlecanych interwencji. Obowiązki prewencyjne mł. asp. G. K. przejęli wszyscy policjanci Posterunku, a prowadzenie postępowań w sprawach o wykroczenia przejęła głównie sierż. J. J., która wcześniej nie prowadziła takich spraw, oraz st. sierż. K. M. Z uwagi na zaistniałą sytuację kadrową generowane były nadgodziny w służbie, gdyż policjanci, niezależnie od trudności i absencji chorobowych innych osób, musieli pełnić służbę i zapewnić właściwy sposób realizacji zadań. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, wyższy przełożony dyscyplinarny stwierdził, że odwołanie obrońcy obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy przytoczył treść § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", z których to przepisów wynika, że policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, a także powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Podkreślił, że obwiniony zapoznał się z cyt. aktem prawnym w dniu 20 maja 2007 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji istotą prowadzonego postępowania dyscyplinarnego było ustalenie przez przełożonego dyscyplinarnego umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie dyscypliny służbowej) związanego z wystąpieniem winy przy jego popełnieniu, jej formy, zamiaru (dolus directus, dolus eventualis) oraz postaci nieumyślności. Natomiast stopień winy nie może przesądzać o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, a jedynie - zgodnie z treścią art. 134h ust. 1 ustawy o Policji - ma wpływ na wymiar kary. W toku postępowania odwoławczego bezdyskusyjnie stwierdzono, że mł. asp. G. K. przebywając na zwolnieniu lekarskim uczestniczył w charakterze sędziego w V Mistrzostwach Gminy A. w piłce nożnej halowej o Puchar Wójta Gminy A. Opisany wyżej delikt dyscyplinarny – jak stwierdził organ drugiej instancji – co prawda nie spowodował istotnych zakłóceń w realizacji zadań Policji, ale niewątpliwie nie był przykładem praworządności i nie służył pogłębianiu społecznego zaufania do Policji, a samo przewinienie dyscyplinarne ocenić należy jako przewinienie dyscyplinarne w stopniu wyższym niż znikomy. Właśnie zaistnienie tych okoliczności było zaś podstawą do stwierdzenia winy przez przełożonego dyscyplinarnego i odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej. Komendant Wojewódzki Policji zauważył, że z postawy prezentowanej przez mł. asp. G. K. wynika, iż wbrew oczywistym dowodom nie przyjmuje on do wiadomości faktu, że nawet jednodniowe uczestnictwo w imprezie sportowej polegające na sędziowaniu meczy piłki nożnej halowej w czasie, gdy posiadał on zaświadczenie lekarskie o zwolnieniu od zajęć służbowych z powodu rehabilitacji, z jednej strony może być odebrane przez innych policjantów danej jednostki jako co najmniej nieetyczne postępowanie ich kolegi, a z drugiej strony skutkuje naruszeniem dobrego imienia Policji i kształtowaniem niewłaściwych postaw policjanta w oczach innych osób, o czym dobitnie świadczy przesłana informacja od anonimowego autora, który odebrał zachowanie funkcjonariusza jako niewłaściwe. Takie zachowanie funkcjonariusza mieszkającego w małej społeczności wiejskiej naruszyło zasady praworządności i z całą pewnością nie prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Organ odwoławczy podkreślił, że w okresie objętym zwolnieniem lekarskim z powodu choroby obowiązki prewencyjne mł. asp. G. K. przejęli wszyscy policjanci Posterunku. Z uwagi na zaistniałą sytuację kadrową generowane były nadgodziny w służbie, gdyż policjanci niezależnie od trudności i absencji chorobowych innych osób musieli pełnić służbę i zapewnić właściwy sposób realizacji zadań. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że w małym miasteczku wiedza na temat zwolnienia lekarskiego policjanta była niemal powszechna, więc jego aktywność na zawodach mogła zostać odebrana negatywnie. W odbiorze zewnętrznym mogło to oznaczać, że w rzeczywistości wystawienie zwolnienia lekarskiego było niepotrzebne i bezpodstawne, gdyż pacjent faktycznie prezentował sprawność fizyczną. Z drugiej jednak strony postawa policjanta umożliwiła przeprowadzenie zawodów, o czym wiedziała tylko wąska grupa osób zaangażowanych w organizację turnieju. Organ stwierdził nadto, że fakt, iż dr n. med. J. W. w zaświadczeniu lekarskim o zwolnieniu obwinionego od zajęć służbowych z powodu choroby do połowy marca 2017 r. stwierdził, iż schorzenie pozwala policjantowi poruszać się poza domem, nie oznacza jeszcze, że może on sędziować mecze piłki nożnej halowej. Za wystawieniem zaświadczenia lekarskiego przemawia potrzeba zapewnienia szybkiego wyzdrowienia chorego i temu też celowi służy takie zwolnienie. Zachowanie obwinionego w inkryminowanej sytuacji było natomiast obiektywnie niewłaściwe i nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Jest bowiem oczywiste, że w tym przypadku ocenie z punktu widzenia nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta podlegało uczestnictwo obwinionego w imprezie sportowej w czasie zwolnienia lekarskiego. W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego takie zachowanie uznać należy za wysoce nieodpowiedzialne, gdyż w sposób oczywisty dezorganizuje zaplanowane służby. Analizując całość zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził zatem, że mł. asp. G. K. jest winny nieetycznego postępowania wobec przełożonych, jak też innych policjantów Posterunku Policji w K. Popełniony przez niego delikt dyscyplinarny nie da się przy tym skutecznie usprawiedliwić zaświadczeniem lekarskim, albowiem obwiniony wykorzystał to zaświadczenie niezgodnie z jego przeznaczeniem. Uwzględniając charakter popełnionego przez mł. asp. G. K. przewinienia dyscyplinarnego, wyższy przełożony dyscyplinarny uznał, że stwierdzenie winy i odstąpienie od ukarania jest rozstrzygnięciem współmiernym do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu i tym samym uznał za zasadne utrzymanie w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Z. Na powyższe orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. mł. asp. G. K. (reprezentowany przez adwokata B. B.) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy Orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Z. z dnia [...], mimo, że orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów: 1) prawa materialnego, a to: a) art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta" poprzez przypisanie skarżącemu winy za naruszenie dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej wskutek czynnego udziału, w roli sędziego, w zawodach piłki nożnej halowej podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim, w sytuacji gdy czyn skarżącego w istocie stanowił realizację zaleceń lekarza i w żadnym stopniu nie przyczynił się do osłabienia zaufania społecznego do Policji, a także nie stanowił przewinienia dyscyplinarnego; b) art. 135g pkt 1 i 2 ustawy o Policji poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, a przede wszystkim wyjaśnień samego skarżącego, który konsekwentnie, od początku postępowania, podkreślał, że jego udział w zawodach podyktowany był koniecznością realizacji zaleceń lekarza oraz chęcią pomocy bratu wobec zagrożenia nieprzeprowadzenia zawodów na skutek absencji sędziego, a więc okoliczności, które wbrew opinii przełożonych winny budzić poszanowanie dla działań Policji; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie skarżącego winnym zarzucanych mu czynów i naruszeniu w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa, nieuwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego oraz wydanie orzeczenia niemającego odzwierciedlenia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego; b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których oparto orzeczenie oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności wyjaśnieniom skarżącego oraz zaświadczeniu lekarskiemu z dnia [...] marca 2017 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia pierwszej instancji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego ponownie podkreślił, że w przedstawionym przez skarżącego zaświadczeniu lekarskim lekarz prowadzący wyraźnie zalecił skarżącemu aktywność fizyczną celem szybkiego powrotu do pełnej sprawności ruchowej. Uczestnictwo w zawodach sportowych w charakterze sędziego stanowiło więc wyłącznie realizację orzeczenia lekarskiego (programu rehabilitacyjnego nogi). W świetle powyższego – w ocenie autora skargi – niedopuszczalne jest dopatrywanie się jakichkolwiek uchybień zasad etyki zawodowej policjantów. Działanie skarżącego nie dość, że czyniło zadość zaleceniom lekarza, to stanowiło przysługę dla osoby najbliższej (brata) oraz lokalnej społeczności. Z kolei doszukując się wpływu decyzji G. K. na wizerunek Policji prędzej dopatrzeć się można pozytywnych skutków, albowiem ewentualna odmowa ze strony skarżącego skutkowałaby nieprzeprowadzeniem zawodów, mimo gotowości pozostałych uczestników. Zachowanie obwinionego nie wywołało więc żadnych negatywnych skutków dla społecznego zaufania do Policji. Rozwijając ostatni z podniesionych zarzutów autor skargi zwrócił uwagę, iż w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie sposób doszukać się odniesienia do zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2017 r., w którym lekarz prowadzący stwierdził już wprost, że udział pacjenta w zawodach był "jak najbardziej właściwy i wskazany przez lekarza". W ocenie pełnomocnika skarżącego nie można zatem podzielić stanowiska organu, iż skarżący posłużył się zwolnieniem lekarskim w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., jak też utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Z. z dnia [...], nie naruszają prawa. W pierwszym rzędzie wymaga wyjaśnienia, że przepis art. 135p ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest jednak odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. akt K 22/00 (publ. OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268), wskazując, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym". Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl zaś postanowień art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego, warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W świetle przedstawionego wyżej stanu prawnego przewinienie dyscyplinarne może polegać zarówno na naruszeniu dyscypliny służbowej, jak i na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W niniejszej sprawie wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego oparte zaś było na drugiej z ww. przesłanek, mających – co wymaga podkreślenia – charakter autonomiczny. Należy wyjaśnić, ze ustawodawca nie określił definicji zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Policji ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Zasady etyki zawodowej policjantów są, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji, określane przez Komendanta Głównego Policji. Zawarte zostały one w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Zarządzenie to zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, które stanowią przejaw przestrzegania zasad praworządności i prowadzą do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Jednocześnie nie zawiera ono znamiona zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, a jedynie pewne wzorce, których funkcjonariusz powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną (por. Z. Gądzik [w:] Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Michałek, A. Świerczewska-Gąsiorowska, M. Tokarski, Ustawa o Policji. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2015, str. 654-655 wraz z powołanymi tam publikacjami). W niniejszej sprawie zarzut dyscyplinarny postawiony skarżącemu dotyczył nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta określonych w § 2 i § 23 ww. zarządzenia. Pierwsza z tych regulacji stanowi, że w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Z kolei w myśl § 23 policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Zachowaniem skarżącego, które organy uznały za sprzeczne z powyższymi zasadami, było uczestnictwo w dniu [...] stycznia 2017 r. w charakterze sędziego w V Mistrzostwach Gminy A. w piłce nożnej halowej o Puchar Wójta, pomimo przebywania w tym czasie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim udzielonym w okresie od dnia 28 grudnia 2016 r. do dnia 14 marca 2017 r. i zwolnienia z tego tytułu z zajęć służbowych. W okolicznościach niniejszej sprawy ustalenie odnośnie udzielenia skarżącemu we wskazanym wyżej okresie zwolnienia lekarskiego w celu rehabilitacji po przeprowadzonym zabiegu artroskopii i rekonstrukcji ALC (wiązadło krzyżowe przednie) kolana lewego, pozostaje poza sporem. Kopia owego zwolnienia została przy tym włączona do materiału dowodowego (k. 336 akt post. dyscyplinarnego). Również ustalenie, iż skarżący w dniu [...] stycznia 2017 r. był obecny w hali sportowej Zespołu Szkół w S., gdzie podjął się sędziowania meczów piłkarskich odbytych tam wówczas w ramach V Mistrzostw Gminy A. w piłce nożnej halowej o Puchar Wójta, nie jest przez skarżącego kwestionowane. Skarżący nie zgadza się natomiast z dokonaną przez przełożonych dyscyplinarnych kwalifikacją powyższego zachowania, tj. z uznaniem, iż wypełnia ono znamiona przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, naruszając dobre imię Policji, zasadę praworządności, a także zasadę pogłębiania społecznego zaufania do Policji. W ocenie Sądu ze stanowiskiem skarżącego nie można się jednak zgodzić. Przede wszystkim stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, o bezzasadności stanowiska organów dyscyplinarnych orzekających w niniejszej sprawie nie świadczą zalecenia lekarskie udzielone mu na okres zwolnienia po przeprowadzonym zabiegu rekonstrukcji kolana. Nie jest wszakże kwestionowane przez przełożonych dyscyplinarnych skarżącego, ani również przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zalecenia te wskazywały na konieczność podejmowania – w okresie, w którym miało miejsce sporne zdarzenie – jak największej aktywności fizycznej w celu szybkiego powrotu do pełnej sprawności. Takie wskazania zostały jednoznacznie potwierdzone w zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] marca 2017 r. (k. 74 akt post. dyscyplinarnego), a także w zaświadczeniu z dnia [...] marca 2017 r. wystawionym przez rehabilitanta mgr R. M. (k. 75 akt post. dyscyplinarnego). W ocenie Sądu nie sposób jednak zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że jego dziłanie w dniu [...] stycznia 2017 r., zakwalifikowane jako przewinienie dyscyplinarne, było wypełnianiem powyższych zaleceń. Podkreślić należy, że Sąd nie podważa stwierdzenia zawartego w ww. zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] marca 2017 r., wskazującego, iż obecność skarżącego w dniu [...] stycznia 2017 r. "na sali sportowej" była "jak najbardziej właściwa i wskazana przez lekarza". Jest to bowiem logiczne w kontekście zaleconej skarżącemu w tym czasie aktywności fizycznej. W ocenie Sądu o słuszności uznania skarżącego winnym naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie decyduje jednak sam fakt jego obecności we wskazanej wyżej dacie w hali sportowej Zespołu Szkół w S., lecz rola, jakiej się tam wówczas podjął. Poza sporem jest bowiem, że skarżący wystąpił tam w roli sędziego meczów rozgrywanych w ramach turnieju piłki nożnej halowej. Jego obecność na hali sportowej nie była zatem ukierunkowana na podejmowanie aktywności fizycznej (odbywaniem treningu), którą można byłoby uznać za wypełnianie zaleceń lekarskich. Działania podejmowane przez sędziego piłkarskiego podczas meczu – aczkolwiek związane z ruchem – nie mają bowiem takiego charakteru, ograniczając się do poruszania się podczas meczu po boisku pośród grających zawodników, obserwacji ich gry i kontroli przestrzegania reguł spotkania piłkarskiego. Nie sposób zatem przyjąć, że sędziowanie meczów piłkarskich podczas turnieju piłki nożnej, jest formą wypełniania zaleceń lekarskich wskazujących na konieczność podejmowania aktywności fizycznej (biegania, skakania i treningu siłowego – jak to sprecyzowano w powołanym wyżej zaświadczeniu z dnia [...] marca 2017 r. ) Jednocześnie nie sposób nie dostrzec, że sędzia piłkarski – wykonując podczas meczu ww. czynności – aczkolwiek z pewnością w mniejszym stopniu niż zawodnik, to jednak również jest narażony na różnego rodzaju kontuzje i urazy, co dodatkowo stanowi argument przeczący twierdzeniu, jakoby sędziowanie meczów piłkarskich, w przypadku osoby odbywającej rehabilitację po operacji kolana, było wypełnianiem zaleceń lekarskich. Mając powyższe na uwadze Sąd przychylił się do stanowiska organów orzekających w niniejszej sprawie, iż uczestnictwo skarżącego w dniu [...] stycznia 2017 r. w charakterze sędziego piłkarskiego w turnieju piłki nożnej halowej (V Mistrzostwach Gminy A. w piłce halowej o Puchar Wójta), pomimo przebywania w tym czasie na zwolnieniu lekarskim, stanowiło naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta. Jak już wyżej wskazano, uczestnictwa w tym wydarzeniu w roli, jakiej podjął się skarżący, nie sposób tłumaczyć wypełnianiem zaleceń lekarskich i usprawiedliwiać przedłożonym zaświadczeniem lekarskim. Biorąc zaś pod uwagę, że turniej ten miał charakter wydarzenia lokalnego w małej miejscowości, zaś aktywnośc fizyczna skarżącego związana z pełnieniem roli sędziego piłkarskiego była postrzegana przez osoby obserwujące mecze, społeczny odbiór zachowania skarżącego – w konfrontacji z jego absencją w służbie, skutkującą koniecznością reorganizacji pracy w danej jednostce Policji i powierzenia zadań skarżącego innym funkcjonariuszom – niewątpliwie mógł mieć charakter negatywny i źle wpłynąć na społeczne zaufanie do Policji. Dla uznania skarżącego winnym zarzuconego mu przewinienia dyscyplinarnego bez znaczenia pozostają natomiast okoliczności, jakie legły u podstaw jego decyzji odnośnie podjęcia się funkcji sędziego podczas ww. turnieju piłki nożnej halowej, tj. niestawienie się na miejscu osoby pierwotnie wyznaczonej do sędziowania meczów oraz usilne namowy brata do podjęcia się tej funkcji przez skarżącego). Okoliczności wskazują jedynie na stopień zawinienia i jako takie mogły mieć znaczenie wyłącznie w kontekście wymiaru kary (art. 134h ust. 1 ustawy o Policji), a w tym zakresie niewątpliwie zostały uwzględnione, skoro organy dyscyplinarne odstąpiły od ukarania skarżącego za popełnione przewinienie. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – wbrew zarzutom skarżącego – został przez organy obu instancji oceniony prawidłowo, zaś wyciągnięte w wyniku analizy tego materiału wnioski, w szczególności dotyczące popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu oraz jego zawinionego charakteru – są zasadne, a przy tym zostały zgodnie w wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. przedstawione w uzasadnieniach wydanych orzeczeń. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem nieuwzględnienia przez organy w toku postępowania dyscyplinarnego interesu skarżącego. Należy bowiem podkreślić, ze nawet słuszny interes strony może być uwzględniony przez organ administracji jedynie do granic kolizji z interesem społecznym (zob. np. tezę drugą wyroku NSA z 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57; teza pierwsza wyroku NSA z 13 stycznia 1995 r., II SA 1691/93, Prok. i Pr. 1995, nr 9, poz. 44; wyrok NSA z 18 stycznia 1995 r., SA/Wr 1386/94, POP 1996, nr 6, poz. 181), a wobec stwierdzenia, iż działanie skarżącego uwłaczało zasadom etyki zawodowej policjanta, w szczególności zasadzie pogłębiania zaufania społecznego do Policji, interes społeczny, przemawiający za uznaniem skarżącego winnym zarzucanego mu przewinienia, musiał mieć w niniejszej sprawie pierwszeństwo przed interesem skarżącego. Z tych wszystkich względów, uznając zaskarżone orzeczenie za odpowiadające prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.