II SA/Lu 866/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D., M. D., J. W., B. Z., Z. K., M. G., B. K., J. K., M. G., Z. G., M. G., A. Ł., W. B., K. G., W. D., E. B., A. P., A. W., H. M., D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr rep. [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - w zakresie wniosku P. . M. D., J. W., B. Z., Z. K., M. G., B. K., J. K., M. G., Z. G., M. G., A. Ł., W. B., K. G., W. D., E. B., A. P., A. W., H. M., D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] W dniu 18 listopada 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęła skarga P. D., M. D., J. W., B. Z., Z. K., M. G., B. K., J.K., M. G., Z. G., M. G., A. Ł., W. B., K. G., W. D., E. B., A. ., A. W., H. M., D. S., do Sądu na decyzję Kolegium z dnia [...] r., nr rep. [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji tankowania paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi na działce nr ewid. 623/4 w C . W treści skargi skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżących wniosek ten uzasadniony jest podniesionymi w skardze zarzutami wskazującymi na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 3 i § 6 p.p.s.a.). Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jednak tylko takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, bądź takich, mocą których podmiot uzyskuje uprawnienia, nałożone są na niego obowiązki lub aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji tankowania paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi na działce nr ewid. 623/4 w C . Z istoty tej decyzji wynika, że nie nadaje się ona wykonania ani nie wymaga wykonania, brak jest więc podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawet jednak, gdyby przyjąć, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]., nr [...], może być przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa we wskazanym przepisie, to Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skarżących o jej wstrzymanie, gdyż nie uprawdopodobnili oni zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Złożony przez skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera zaś odrębnego – od skargi – uzasadnienia. Skarżący wskazali jedynie, iż wniosek ten jest uzasadniony, z uwagi na naruszenia prawa, których – w ocenie skarżących – dopuściły się organy administracji wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...] r., nr [...]. Okoliczność, iż art. 61 § 3 p.p.s.a. nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia podnoszonych we wniosku okoliczności nie oznacza, że strona może poprzestać jedynie na lakonicznych twierdzeniach, których Sąd nie jest władny w żaden sposób zweryfikować. Katalog przesłanek wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu jest katalogiem zamkniętym. Sąd nie jest zatem uprawniony do badania merytorycznej zasadności czy też zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ani decyzji organu pierwszej instancji na etapie rozpoznania wniosku. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania, Sąd nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.