II SA/Lu 866/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 15 października 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2010 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji tankowania paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi na działce nr ewid. [...]3/4, obręb nr [...], w [...]. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 4 maja 2010 r. G. Spółka z o.o. z siedzibą w C. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji tankowania paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi na działce nr ewid. [...]3/4 (po podziale działki – nr ewid. [...]2/2), obręb nr [...], w [...]. W dniu 10 maja 2010 r. Prezydent Miasta C. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. oraz do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w L. o wyrażenie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. w dniu 19 maja 2010 r. wydał opinię sanitarną, w której wskazał na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Pismem z dnia 26 maja 2010 r. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w L. zwróciła się do Prezydenta Miasta o uzupełnienie przez wnioskodawcę karty informacyjnej przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r., nr [...], Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w L. wyraziła opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 4 sierpnia 2010 r., nr [...], organ ten orzekł o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od tej decyzji wnieśli: P. D., M. D., J. K., B. K., A. Ł., Z. K., H. M., M. G., M. G., Z. G., M. G., A. W., B. Z., A. P., K. G., W. D., W. B., J. W., E. B. i D. S. Odwołujący się zarzucili decyzji organu pierwszej instancji naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na bezzasadnym odstąpieniu od przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślili, iż planowana inwestycja ma być zlokalizowana w Obszarze Najwyższej Ochrony Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 407 [...], co – w świetle zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] – oznacza, że jako nowa inwestycja mogąca stanowić potencjalne zagrożenie dla jakości wód podziemnych powinna być poprzedzona oceną oddziaływania na środowisko wodne. Decyzja organu pierwszej instancji narusza również art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez jednostronną ocenę dowodów dotyczących pomiaru i wyliczeń hałasu i powielenie w decyzji parametrów podanych przez inwestora, bez ich weryfikacji, dowolne uznanie, że uciążliwości i zakres emisji zamknie się w granicach działki inwestora, a także pominięcie wpływu oddziaływania inwestycji na znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie zabytki. Naruszony został również art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieuwzględnienie kumulowania się skutków z sąsiednią inwestycją budowy myjni samochodowej. Decyzja uchybia wymogom z art. 106 § 1 k.p.a. i art. 64 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r., gdyż została wydana w oparciu o opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego sporządzoną na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Zdaniem odwołujących się sentencja decyzji organu pierwszej instancji nie odpowiada treści uzasadnienia tej decyzji, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto decyzja ta zapadła mimo niezapewnienia stronom rzeczywistej możliwości czynnego udziału w postępowaniu z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 15 października 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium podkreśliło, że planowane przedsięwzięcie, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko należy do grupy przedsięwzięć, co do której obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływana jego wpływu na środowisko jest ustalany fakultatywnie po uwzględnieniu parametrów selekcji określonych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji środowiskowej jest zasięgnięcie opinii właściwych organów. Organ ten nie jest jednak związany stanowiskiem organów współdziałających w tej sprawie, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o zasięgnięte opinie oraz o wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 20 lipca 2010 r. Prezydent Miasta C. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W ocenie organu odwoławczego z treści art. 73 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że to wnioskodawca decyduje o treści wniosku i dopiero ta treść podlega ocenie organu stosownie do obowiązujących przepisów ustawy. Organ właściwy może wydać decyzję odmowną tylko w sytuacji, gdy dany wniosek nie spełnia konkretnych ustawowych wymogów. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do oceniania celowości realizacji danego przedsięwzięcia pod względem ekonomicznym albo oceniania zakładanej przez wnioskodawcę działalności. Zadaniem organu jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego i opisanego przedsięwzięcia, dlatego nie może on zakładać na przykład, że średnia dobowa ilość pojazdów tankujących będzie większa niż wskazana we wniosku. Dlatego też zarzut odwołujących się, jakoby organ wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie błędnie ustalonej ilości pojazdów, nie może skutkować uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem organu drugiej instancji, planowane przedsięwzięcie nie będzie miało istotnego wpływu na środowisko oraz nie będzie następowała znacząca kumulacja negatywnych oddziaływań. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta wymagają dokonania oceny, czy planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla zasobu wód podziemnych, a nie nakładają każdorazowo obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wobec zastosowanych rozwiązań technicznych planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla jakości lub zasobów wód podziemnych. Bezzasadny jest również, w ocenie Kolegium, zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron, poprzez nieinformowanie stron postępowania indywidualnie o toczącym się postępowaniu. Informacja o toczącym się postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej była umieszczona zarówno w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta, jak i na stronie Ekoportalu, a więc spełnione zostały wymogi z art. 74 § 3 powołanej ustawy w zw. z art. 49 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że faktycznie w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji jednorazowo użyto błędnego określenia "planowana przebudowa ulicy", a opinia PPIS wydana została w oparciu o załączoną charakterystykę przedsięwzięcia, która później została uzupełniona, jednak uchybienia te nie miały wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Kolegium wnieśli w jednym piśmie K. G. oraz P. D., M. D., J. K., B. K., A. Ł., Z. K., H. M., M. G., M. G., Z. G., M. G., A. W., B. Z., A. P., W. D., W. B., J. W., E. B. i D. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarga P. D., M. D., J. K., B. K., A. Ł., Z. K., H. M., M. G., M. G., Z. G., M. G., A. W., B. Z., A. P., W. D., W. B., J. W., E. B. i D. S. została odrzucona postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r. W niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega zatem tylko skarga K. G. W skardze tej K. G. powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo skarżący podniósł, iż ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy sprawozdania z pomiaru hałasu wynika, że w miejscu planowanej inwestycji już w tej chwili przekroczone są dopuszczalne normy hałasu. Wadliwa była zatem ocena organów, iż przy budynkach mieszkalnych dotrzymane będą dopuszczalne poziomy hałasu. Zdaniem skarżącego postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 lipca 2010 r. wydane zostało na podstawie art. 123 k.p.a., podczas gdy powinno zostać wydane na podstawie art. 106 § 1 k.p.a. Ponadto Kolegium nie odniosło się do zarzutu nieuwzględnienia wpływu inwestycji na znajdujące się w sąsiedztwie zabytki oraz do zarzutu błędnego uznania, że negatywne oddziaływania na klimat akustyczny ustąpią wraz z zakończeniem prac budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2010 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji tankowania paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi na działce nr ewid. [...]3/4, obręb nr [...], w [...]. W świetle zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia projektowana stacja paliw wyposażona zostanie w trzy dwustronne dystrybutory paliw dla pojazdów osobowych, dystrybutor gazu LPG, punkt zrzutu paliwa, dwa podziemne dwupłaszczowe zbiorniki paliw o pojemności 60 m3 każdy i podziemny zbiornik gazu LPG o pojemności 20 m3. Inwestycja obejmować będzie również obiekty towarzyszące – pawilon ze sklepem, wiata nad polem dystrybucji, miejsca przechowywania odpadów – śmietniki oraz zjazdy z drogi publicznej, drogi i place wewnętrzne, parkingi i chodniki, infrastrukturę techniczną. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja obejmuje "budowę stacji tankowania paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi", a więc – w myśl § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które zachowało moc w niniejszej sprawie na podstawie art. 173 ust. 1 ustawy – stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Za prawidłowe należy uznać stanowisko organów obu instancji, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W świetle art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. W przypadku niestwierdzenia przez organ potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydaje się stosowne postanowienie w tym przedmiocie (ust. 2). Postanowienia, o których mowa wyżej, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (art. 64 ust. 1). Organ zasięgający opinii przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) kartę informacyjną przedsięwzięcia; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (ust. 2). Organy właściwe do wydania opinii uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z przepisów tych wynika, że obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji środowiskowej jest zasięgnięcie opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej co do zasadności stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ten nie jest jednak związany stanowiskiem organów współdziałających w tej sprawie, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o zasięgnięte opinie oraz o wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też brak jest podstaw do przeprowadzenia takiej oceny. Opinia, o jakiej mowa w art. 64 ust. 1 ustawy, wydawana jest w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego i dlatego, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 123 § 1 k.p.a., przybiera formę postanowienia. Podstawę prawną wydania takiego orzeczenia, wbrew zarzutom skarżącego, stanowi art. 64 ust. 1 ustawy, a nie art. 106 k.p.a. Przepis art. 106 k.p.a. znajduje bowiem zastosowanie tylko i wyłącznie w przypadku wydawania decyzji administracyjnej. W analizowanej sytuacji opinie odnoszą się do postanowienia. W związku z tym nie można stwierdzić, aby na postanowienia opiniujące przysługiwało zażalenie na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., ponieważ omawiany rodzaj orzeczenia nie jest wydawany w trybie art. 106 k.p.a. Dlatego opinia co do postanowienia orzekającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko będzie wypowiadana w formie postanowienia, wydawanego na podstawie art. 123 § 1 k.p.a., na które nie przysługuje zażalenie (por. K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Wydawnictwo Presskom, Wrocław 2009, s. 170). W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 20 lipca 2010 r. Prezydent Miasta C. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Wbrew zarzutom skarżącego fakt, iż opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. w dniu 19 maja 2010 r., wskazująca na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia wydana została w oparciu o załączoną charakterystykę przedsięwzięcia, która później została uzupełniona, nie miał wpływu na wynik sprawy. Wskazać należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L., po dokonaniu wstępnej oceny przekazanych mu dokumentów, wskazał szczegółowo w piśmie z dnia 26 maja 2010 r., jakie zagadnienia zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wymagają – jego zdaniem – wyjaśnienia i uzupełnienia. Po usunięciu przez wnioskodawcę wskazanych uchybień organ ten stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C., na podstawie przedłożonej mu dokumentacji, wnioskował zaś o nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W ocenie tego organu przedstawiona mu dokumentacja była bowiem wystarczająca do zajęcia stanowiska w sprawie. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 28 grudnia 2001 r. ([...]). Zgodnie z treścią § 3 ust. 3 pkt 3 powyższej uchwały na terenie Obszaru Najwyższej Ochrony (ONO) Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 407 [...] obejmującego swym zasięgiem teren całego miasta każda nowa inwestycja mogąca stanowić potencjalne zagrożenie dla jakości lub zasobów wód podziemnych winna być poprzedzona oceną oddziaływania na środowisko wodne. Z przepisu tego wynika, iż z uwagi na lokalizację planowanego przedsięwzięcia w obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP) Nr 407 istnieje obowiązek przeprowadzania "oceny oddziaływania na środowisko wodne". Wbrew twierdzeniom skarżących nie można stwierdzić, by ten zapis planu wymagał bezwzględnie w takim przypadku przeprowadzenia "oceny oddziaływania na środowisko". Powołany przepis obowiązującego planu miejscowego należy rozumieć w ten sposób, jak trafnie wskazało Kolegium, iż nakłada on obowiązek na właściwe organy obowiązek dokonania oceny, czy "nowa inwestycja mogąca stanowić potencjalne zagrożenie dla jakości lub zasobów wód podziemnych", a więc na przykład stacja paliw, nie stanowi zagrożenia dla zasobu wód podziemnych. Prawidłowo również ocenił ten organ, iż z treści postanowienia o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także z decyzji środowiskowej jednoznacznie wynika, że wobec zastosowanych rozwiązań technicznych planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla jakości lub zasobów wód podziemnych. W szczególności należy wskazać, iż w związku z zagrożeniem, jakie stwarza dla wód podziemnych stacja paliw, zostanie wykonana - na zlecenie inwestora – dokumentacja hydrogeologiczna, w której określony zostanie monitoring środowiska gruntowo-wodnego oraz – w razie potrzeby – wskazane zostaną działania konieczne do zabezpieczenia środowiska. Prawidłowe jest stanowisko Kolegium, iż organ właściwy do wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest uprawniony do dokonania oceny zakładanej przez wnioskodawcę działalności. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż o treści wniosku decyduje sam wnioskodawca, a ocenie organu podlega wniosek w takim kształcie, jaki nadał mu wnioskodawca. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją związaną, co oznacza, iż organ właściwy może wydać decyzję odmowną tylko w sytuacji, gdy dany wniosek nie spełnia konkretnych wymogów wynikających z przepisów ustawy. Zadaniem organu administracji jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego i opisanego we wniosku przedsięwzięcia. Organ ten nie może w szczególności zakładać, jak zarzuca skarżący, iż średnia dobowa ilość pojazdów tankujących będzie większa niż wskazana we wniosku. Z tych względów niezasadny jest zarzut skarżącego, że organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie błędnie ustalonej ilości pojazdów. Dla organu rozstrzygającego wniosek o wydanie takiej decyzji wiążąca jest treść złożonego wniosku. Z dokumentacji złożonej przez inwestora wynika zaś, iż planowana ilość pojazdów, które będzie obsługiwać projektowa stacja wynosi 900 w ciągu doby. Niezasadne są tym samym również zarzuty skarżącego co do przekroczenia przez planowane przedsięwzięcie dopuszczalnych poziomów hałasu. Z podsumowania znajdujących się w aktach sprawy analiz akustycznych wynika, że dopuszczalne normy w tym zakresie nie zostaną przekroczone. Podniesione w skardze argumenty dotyczące wyników pomiarów hałasu dokonanych aktualnie w miejscu realizacji planowanej inwestycji nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Pomiary te wskazują bowiem na hałas już emitowany, a nie hałas wytwarzany przez projektowaną stację paliw. Ubocznie należy zauważyć, iż w przypadku stwierdzenia przez skarżącego przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na etapie użytkowania stacji, będzie mógł on zwrócić się do organów właściwych, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), o wszczęcie postępowania mającego na celu skontrolowanie emisji hałasu i podjęcie stosownych działań w tym zakresie. Bezzasadne są także zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, w tym do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz obowiązek dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Organy administracji orzekające w sprawie ustaliły stan faktyczny zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych przepisów i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego ocena tych organów, iż uciążliwości i zakres emisji zamknie się w granicach działki inwestora nie jest dowolna. W myśl powołanego wyżej art. 63 ust. 1 ustawy oceniając, czy w danej sprawie wymagane jest stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ bierze pod uwagę m.in.: - rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 1 lit. "b"), - usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – uwzględniające gęstość zaludnienia (pkt 2 lit. "h"). W świetle zaś § 4 wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Wskazać należy, iż myjnia samochodowa, która w dacie składania wniosku w niniejszej sprawie była zrealizowana na sąsiedniej działce nr ewid. [...]3/3 przez innego inwestora, nie stanowi przedsięwzięcia tego samego rodzaju – w świetle przepisów cytowanego rozporządzenia – co projektowana stacja paliw. Ponadto z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by w przypadku dochowania przez inwestora obowiązków wynikających z przepisów prawa i norm technicznych następować mogła znacząca kumulacja negatywnych oddziaływań w wyniku realizacji tej inwestycji. Bezspornym jest w rozpoznawanej sprawie, iż planowana inwestycja znajduje się w pobliżu centrum [...], a okoliczność ta znalazła odzwierciedlenie w dokumentacji złożonej przez inwestora i w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych. Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na zabytki. Przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, albowiem dotyczy on postępowania toczącego się "w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", a decyzje organów administracji wydane w tej sprawie stwierdzały brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Niezasadne są także zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów art. 107 § 3 poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia przez organy obu instancji oraz art. 8 i art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału stronom w postępowaniu. Dostrzeżone przez skarżącego uchybienia uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zostały sanowane w postępowaniu odwoławczym i znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W świetle art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Organy obu instancji zapewniły stronom możliwość czynnego udziału w postępowaniu. W myśl art. 74 ust. 3 ustawy jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a, który stanowi, że "strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia". Z akt administracyjnych sprawy wynika, że informacja o toczącym się postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej była umieszczona zarówno w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta, jak i na stronie Ekoportalu, a więc spełnione zostały wymogi wynikające z art. 74 ust. 3 ustawy w zw. z art. 49 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.