II SA/Lu 866/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. M. W. w skardze na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że orzeczeniu organu I instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, pomimo że nie zachodzą – zdaniem skarżącego – przesłanki nadania takiego rygoru. Podniósł, że na skutek wykonania zaskarżonego orzeczenia "poniesie realną i dolegliwą szkodę, co uzasadnia wniosek o wstrzymanie rygoru". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co na następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powinien zbadać, czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., FZ 267/04, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10). W sprawie niniejszej Sąd uznał, że choć wniosek o wstrzymanie jest celowy, gdyż orzeczeniu organu I instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to jednak nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał, że istnieje realne i bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wiążące się z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Argumentacja skarżącego w tym zakresie jest bowiem bardzo lakoniczna i przez to nie jest wiarygodna – skarżący nie wykazał w ogóle swojej sytuacji finansowej (w szczególności posiadanego majątku czy oszczędności), co pozwalałoby na przyjęcie, że na skutek zwolnienia ze służby w Policji poniesie szkodę w znacznych rozmiarach. Sam bowiem fakt pozostawania bez zatrudnienia i nieotrzymywania wynagrodzenia nie przesądza o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07 oraz z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 17/04). Nie można więc uznać, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący może ponieść znaczną szkodę. Brak również podstaw do uznania, że w sprawie zachodzą nieodwracalne skutki. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle zaś art. 42 ust. 4 i 5 powołanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. W świetle powyższego, w razie uwzględnienia złożonej w niniejszej sprawie skargi przez Sąd, zaistnieje podstawa do wyeliminowania z obrotu prawnego rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, a w konsekwencji skarżącemu będzie przysługiwać prawo do przywrócenia na poprzednie stanowisko i wypłaty należnego za ten okres uposażenia. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podane przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.