II SA/Lu 868/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Z. W. z udziałem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie II SA/Lu 202/11 dotyczącej specjalnego zasiłku celowego. I. oddala skargę; II. przyznaje [...] P. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 29 lipca 2012r. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny za niewykonanie wyroku tegoż Sądu z dnia 2 czerwca 2011r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 202/11 dotyczącej specjalnego zasiłku celowego. W skardze, a następnie w piśmie uzupełniającym z dnia 11 stycznia 2013r. skarżący podał, że w dniu 20 czerwca 2012r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 8 lipca 2011r., która "nie honoruje wskazanego wyroku WSA". W wyroku tym Sąd stwierdził nieważność decyzji SKO z dnia ....2011r. oraz decyzji Wójta Gminy z dnia ...2010r. w częściach orzekających o zobowiązaniu skarżącego Z. W. do dostarczenia imiennej faktury za zakupiony opał i drewno, a w pozostałej części – dotyczącej przyznania skarżącemu Z. W. specjalnego zasiłku celowego w wysokości 370 zł z przeznaczeniem na zakup węgla i drewna do kuchni węglowej - skargę oddalił. Skarżący zarzucił, że organ I instancji odmawiając - decyzją z dnia ... 2011r. - zmiany własnej decyzji z dnia ... 2010r. – faktycznie utrzymał swoją dotychczasową decyzję, włącznie z jej pkt 3, w którym nałożono na skarżącego obowiązek dostarczenia imiennej faktury za zakupiony opał i drewno. Zdaniem skarżącego, takie rozstrzygnięcie jest wadliwe i narusza art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem nie uwzględnia wskazanego wyroku WSA w Lublinie z dnia ...2011r., którym organ był związany. W przekonaniu skarżącego, decyzja organu I instancji z dnia ....2010r i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego z dnia ... 2011r. faktycznie nadal pozostaje w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wyrok WSA w Lublinie w sprawie II SA/Lu 202/11 jest wyrokiem, który nie podlega wykonaniu, gdyż usuwa wadliwe części decyzji organów obu instancji i kończy postępowanie w sprawie, co zostało wyjaśnione skarżącemu pismem z dnia 27 sierpnia 2012r. Kolegium wskazało również, że decyzja Kolegium z dnia ... 2012r. została zaskarżona do WSA w Lublinie i jest przedmiotem sprawy II SA/Lu 775/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności organów administracji publicznej w zakresie jej zgodności z prawem. Przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., przewiduje, że w razie stwierdzenia niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przepis ten ma zatem zastosowanie wówczas, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku uwzględniającego skargę na akt lub czynność lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności, nie przeprowadził powtórnego postępowania i nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w terminach w prawie określonych. Uprawnienia sądu przewidziane w tym przepisie mają bowiem na celu zdyscyplinowanie organu administracyjnego do podjęcia właściwych działań. W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do wymierzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny, o której mowa w powołanym przepisie. Organ I instancji wskazaną decyzją z dnia ... 2010r. po rozpatrzeniu wniosku Z. W. z dnia 2 września 2010r. w pkt 1 przyznał mu zasiłek celowy specjalny w wysokości 370 zł z przeznaczeniem na zakup węgla i drewna do kuchni węglowej, w pkt 2 orzekł, że świadczenie zostanie wypłacone w Banku w dniu 25 listopada 2010r., zaś w pkt 3 zobowiązał go do dostarczenia imiennej faktury za zakupiony opał i drewno w terminie 1 miesiąca od dnia przekazania środków do banku. Organ odwoławczy decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z dnia ... 2011r. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Lu 202/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność decyzji SKO z dnia ... 2011r. oraz decyzji Wójta Gminy z dnia ... 2010r. w częściach orzekających o zobowiązaniu skarżącego Z. W. do dostarczenia imiennej faktury za zakupiony opał i drewno, a w pozostałej części skargę oddalił. Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 decyzji organu I instancji zostało wydane bez podstawy prawnej, w szczególności nie mógł jej stanowić art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r., nr 175, poz. 1362 ze zm.), który uprawnia jedynie organ do ograniczenia świadczeń, odmowy ich przyznania albo przyznania pomocy w formie świadczenia niepieniężnego w razie stwierdzenia marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich niszczenia lub korzystania z nich w sposób niezgodny z przeznaczeniem. O ile zatem – w ocenie Sądu – organ ma prawo samodzielnie ustalić czy osoba, której udzielono pomocy korzysta z niej w sposób zgodny z przeznaczeniem, o tyle jednak organ nie ma żadnej podstawy prawnej do nakładania na taką osobę w decyzji przyznającej świadczenie pieniężne obowiązku udokumentowania jego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. Powołany wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 czerwca 2011r. w sprawie II SA/Lu 202/11 stał się prawomocny w dniu 21 lipca 2011r., co oznacza, że wniosek skarżącego z dnia 2 września 2010r. o przyznanie mu zasiłku celowego został ostatecznie rozstrzygnięty i sprawa w tym przedmiocie została zakończona, natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 decyzji z dnia ... 2010r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Skarżący złożył również wniosek o zmianę decyzji Wójta Gminy z dnia ... 2010r. i po rozpatrzeniu tego wniosku organ I instancji wydał w dniu ... 2011r. decyzję o odmowie uwzględnienia żądania, a organ odwoławczy decyzją z dnia ... 2012r. utrzymał w mocy tę decyzję. Obecnie skarżący zarzuca, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w dniu ... 2012r. w mocy odmowną decyzję organu I instancji z dnia ... 2011r. - "de facto" pozostawił w obrocie prawnym decyzję z dnia ... 2010r., włącznie z jej pkt 3 - i utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia ...2011r., a więc nie uwzględnił wyroku WSA w Lublinie z dnia 2 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Lu 202/11, co narusza art. 153 P.p.s.a i uzasadnia wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wyżej wskazano, przepis art. 154 § 1 P.p.s.a. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy organ pozostaje w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie po wydaniu wyroku sądu administracyjnego, a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 czerwca 2011r. w sprawie II SA/Lu 202/11 zakończył ostatecznie postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na wniosek z dnia 2 września 2010r., a zatem dalsze czynności procesowe w tym postępowaniu nie są dopuszczalne – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu nie można zatem zarzucić, że pozostaje w bezczynności ani że przewlekle prowadzi postępowanie, skoro ono się zakończyło. Z tego względu nie zasługuje również na uwzględnienie w niniejszej sprawie zarzut naruszenia przez organ art. 153 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Postępowanie "w sprawie" obejmuje zarówno postępowanie prowadzone w zwykłym trybie, jak i postępowania nadzwyczajne - skoro więc w sprawie z wniosku Z. W. z dnia 2 września 2010r. o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup węgla i drewna do kuchni węglowej zostało zakończone prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 2 czerwca 2011r. w sprawie II SA/Lu 202/11, to związanie organów tym wyrokiem jest możliwe wyłącznie w postępowaniach nadzwyczajnych dotyczących rozpoznania tego samego wniosku skarżącego. Jak wynika z akt sprawy skarżący zaskarżył decyzję SKO z dnia ... 2012r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia ... 2011r. o odmowie zmiany ostatecznej decyzji własnej z dnia ... 2010r. i skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 775/12, a więc w tym postępowaniu skarżący mógł ewentualnie podnosić zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Zarzut taki zgłoszony w niniejszym postępowaniu o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 P.p.s.a. nie może być natomiast uwzględniony. Z powyższych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.; o wynagrodzeniu radcy prawnego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.). Jednocześnie Sąd oceniając nakład pracy pełnomocnika w sprawie stwierdza, że nie zachodzą podstawy do przyznania opłaty powiększonej o 50% tj. wyższej niż minimalna.