II SA/Lu 869/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz ( sprawozdawca), Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U z 2003 r. Nr 228 poz. 2255 z późn. zmianami) po rozpatrzeniu odwołania L.T. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] o odmowie przyznania na jej córkę R.T. zasiłku rodzinnego oraz dodatków od niego z tytułu samotnego jej wychowywania oraz z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, utrzymało mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skład orzekający SKO podniósł, iż Prezydenta Miasta po rozpatrzeniu wniosku L.T. z dnia 27 maja 2004 r. o ustalenie na jej córkę R. prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami do niego z tytułu samotnego jej wychowywania oraz z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] odmówił przyznania wnioskowanych świadczeń rodzinnych z uwagi na przekroczenie przez rodzinę wnioskodawczyni kryterium dochodowego w wysokości 504,00 złotych na osobę uprawniającego do ich przyznania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w odwołaniu z dnia 16 lipca 2004 r. wnioskodawczyni zakwestionowała słuszności wydanej przez Prezydenta Miasta decyzji. Podnosiła ona, iż w chwili obecnej znajduje się w bardzo trudnej sytuacji, do czego przyczyniła się również skarżona przez nią decyzja, która pozbawiła ją dochodu w wysokości 750 złotych miesięcznie z tytułu alimentów oraz zasiłków rodzinnych na dwoje dzieci. Odwołująca się L.T. w uzasadnieniu swojego odwołania szeroko odniosła się również do sytuacji materialnej i dochodowej swojej rodziny, trudności, jaki musi ona pokonywać, w tym to zagrożeń stąd wynikających, w postaci na przykład konieczności przerwania studiów przez jej syna. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż jakkolwiek nie sposób kwestionować rzeczywiście trudnej sytuacji, w jakiej znajduje się wnioskodawczyni i jej rodzina, to jednak należało również przyjąć, iż nie spełnia ona kryterium dochodowego określonego w przepisie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a wynoszącego 504 złote na osobę w rodzinie. W tym zakresie skład orzekający SKO podniósł, iż miesięczny dochód rodziny wnioskodawczyni w 2002 r. według stosowanego zaświadczenia z urzędu skarbowego za 2002 r. oraz według oświadczenia L.T. o dochodzie z tytułu zasądzonych alimentów wypłaconych przez osobę zobowiązaną do jej ręki, w przeliczeniu na osobę wyniósł 636,03 zł przekraczając kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, o kwotę 132,03 zł. W tym kontekście wskazano, iż z zaświadczenia III US z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] na temat dochodu uzyskanego przez L.T. w 2002 r. (PIT-37) wynika, iż wyniósł on 14.477,25 złotych netto, zaś z oświadczenia wnioskodawczyni z dnia 27 maja 2004 r. wynika, iż dochód uzyskany przez jej rodzinę z tytułu alimentów płaconych jej bezpośrednio przez zobowiązanego z 2002 r. wyniósł 6.420 złotych. W związku dochód rodziny za 2002 r. ustalony dla potrzeb ustawy o świadczeniach rodzinnych wyniósł 22.897,25 złotych. W tym kontekście, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż aby obliczyć ustawowe kryterium dochodowe na członka rodziny, należy ustalony tak dochód podzielić przez dwanaście miesięcy, zaś uzyskany w ten sposób dochód miesięczny podzielić następnie przez liczbę członków rodziny. SKO w związku z tym odwołało się do następującego działania matematycznego: 22.897,25 zł : 12 miesięcy : 3 członków rodziny = 1.908,10 zł : 3 = 636,03 zł. Wobec tego, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż skoro rodzina wnioskodawczyni nie spełnia kryterium dochodowego w przeliczeniu na członka rodziny wynoszącego 504,00 zł, to brak jest podstaw do przyznania wnioskowanych przez nią świadczeń. Uznano, więc, iż w przedstawionym stanie faktyczno prawnym argumenty odwołania nie mogły wpłynąć na eliminację kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Od tej decyzji L.T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze zawarła żądanie ponownego rozpatrzenia jej sprawy i jak należy sądzić z treści uzasadnienia skargi, wnosiła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzucała zaskarżonej decyzji, iż jest ona dla niej bardzo krzywdząca, albowiem jak podniosła alimenty otrzymywała nie od męża, a z ZUS. W tym kontekście podnosiła, iż z chwilą zmiany przepisów dotyczących świadczeń alimentacyjnych, utraciła je i jedynym źródłem utrzymania jej rodziny jest wynagrodzenie za pracę wypłacane jej w skromnej wysokości. Wobec tego skarżąca kwestionowała zasadność zaliczanie w poczet dochodu rodziny świadczeń alimentacyjnych, których już nie otrzymuje i w związku z tym za wadliwe uznała ona to, iż zostały one jednak doliczone jej do dochodu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu i ponownie ją przywołując, kwestionowało słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu skarga, i ile zasadniczą intencją skarżącej jest kwestionowanie samej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Według Sądu, bowiem lektura akt sprawy, gdy zważyć zwłaszcza na przedmiot orzekania w sprawie przekonuje o tym, iż zaskarżona decyzja obarczona jest kwalifikowana wadą prawną nakazującą stwierdzenie jej nieważności – tym samym bezprzedmiotowe i zbędne jest odwoływanie się do zarzutów formułowanych w skardze i w jej uzasadnieniu w zakresie, w jakim skarżąca zarzucała zaskarżonej decyzji wadliwość wyliczeń dochodu rodziny, jak również tym samym ustaleń odnoszących się spełniania przez nią warunku kryterium dochodowego, jako warunku przyznania świadczeń rodzinnych; oznacza to, iż kwestia ta, z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji z kwalifikowaną wadą prawną, w niniejszej sprawie musi pozostawać poza oceną Sądu i w zakresie odnoszącym się do merytorycznej oceny zasadności odmowy tychże świadczeń musi być ona poddana kontroli instancyjnej przez właściwy w sprawie organ odwoławczy. Kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisu art. 127 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, co uzasadnia wniosek wydania jej, w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 1 kpa, z naruszeniem przepisów o właściwości, co nakazuje stwierdzić jej nieważność. Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi. W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną, albowiem wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. W sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] odmówiono przyznania na jej córkę R.T. zasiłku rodzinnego oraz dodatków od niego z tytułu samotnego jej wychowywania oraz z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego. Pouczając o terminie i środku zaskarżenia, organ I instancji wskazał na Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ odwoławczy w sprawie. Zgodnie z tym pouczeniem skarżąca odwołał się od niekorzystnej dla niej decyzji do SKO, a w konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze merytorycznie odwołanie to rozpatrzyło. W przekonaniu Sądu, w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przepisów o właściwości, w zakresie, w jakim przepisy obowiązującego prawa regulują tok instancji w ogólnym postępowaniu administracyjnym, co prowadzi do wniosku, iż wbrew tymże przepisom nie dość, że doszło do wadliwego pouczenia o prawie do odwołania, przez wskazanie na niewłaściwy organ, to zwłaszcza do rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji przez niewłaściwy organ odwoławczy. Poza sporem jest, iż w sprawie niniejszej organem właściwym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku L.T. o przyznanie świadczeń rodzinnych, o które zabiegała był Prezydent Miasta – w I instancji decyzja wydana została przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z upoważnienia Prezydenta Miasta. Jest to oczywiste, zwłaszcza, gdy zważyć na zawarte w rozdziale I ustawy przepisy ogólne i zawarte w art. 3 objaśnienie wyrażeń ustawowych. Zgodnie z pkt 11 tego artykułu, organem właściwym w rozumieniu niniejszej ustawy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne. W tym kontekście nie jest też sporne, że w sprawach o świadczenia rodzinne mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Podkreślić jednak należy, iż na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawodawca nie odwołuje się do stosowanie przepisów kpa wprost, z wszelkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy. O zasadności tego stanowiska przekonuje brzmienie przepisu art. 32 ustawy, z którego wynika, iż przepisy kpa mają zastosowanie w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie. Przepisy te mając, więc zastosowanie w sprawach z zakresu świadczeń rodzinnych, o ile przepisy właściwej ustawy – ustawy z 28 listopada 2003 r. – nie regulują odmiennie trybu ich rozpatrywania, poprzez wprowadzenie odstępstw i wyjątków od zasad obowiązujących na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego. W przekonaniu Sądu, o ile istotnych odstępstw ustawodawca nie ustanowił we wskazanym zakresie w toku postępowania przed organem I instancji (przekonuje o tym chociażby forma rozstrzygania sprawy – decyzja – z wszelkimi wynikającymi stąd konsekwencjami, co do na przykład jej obligatoryjnych elementów; jakkolwiek wskazać można na pewne odrębności postępowania dowodowego, wynikające chociażby z przepisu art. 24 ust. 4a), to jednak w pełni zasadnie należy stwierdzić, że w sposób odmienny od zasad ogólnego postępowania administracyjnego uregulował tok postępowania odwoławczego. Stąd też, jak należy zasadnie wywodzić wynika nakaz stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tylko i wyłącznie w zakresie, w jakim brak jest uregulowań odmiennych. Gdyby miało być inaczej – a tak nie jest – to przecież racjonalnie zachowujący się ustawodawca nadałby przepisowi art. 32 ustawy zupełnie inne brzmienie. Tymczasem posłużenie wskazaną konwencja językową reglamentującą zakres stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach o świadczenia rodzinne wyraźnie dowodzi tego, iż intencje ustawodawcy zmierzały do uregulowania zasad postępowania w tych sprawach w sposób odbiegający od zasad ogólnego postępowania administracyjnego. W tym kontekście, odnoszącym się do zakresu odrębności trybu i toku postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne – to, iż takie odrębności występują, jak również, że ich ustanowienie było wyraźną wolą ustawodawcy, której dał wyraz w przepisie art. 32 ustawy, nie jest sporne - podnieść, więc należy, iż przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie dają żadnych podstaw ku temu, iżby zasadnie w oparciu o nie wnioskować, że organem odwoławczym od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez właściwy w rozumieniu ustawy organ, było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W tym miejscu podkreślić też należy, iż w przekonaniu Sądu, wniosek przeciwny musi być uznany za wadliwy i nieuprawniony. Nie uwzględnia on, bowiem w swoim rezultacie kwestii bardzo istotnej. Sprowadza się ona mianowicie do istotnego zagadnienia z zakresu techniki legislacyjnej. Odwołując się w tym względzie do obowiązujących zasad techniki prawodawczej – "skodyfikowanych" w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" – w zakresie, w jakim regulują one budowę ustawy, wyraźnie widoczne jest, iż intencją ustawodawcy była realizacja zasady kompleksowości regulacji, czemu dał wyraz w: 1) sformułowaniu opisowym określenia tytułu ustawy, determinującym jej przedmiot – "ustawa o świadczeniach rodzinnych"; 2) treści przepisów szczegółowych, zwłaszcza zaś w wyodrębnieniu wśród nich, oprócz przepisów prawa materialnego, również przepisów o organach (tj. przepisów ustrojowych), z określeniem ich właściwości, a także przepisów proceduralnych, określających zasady i tryb postępowania przed tymi organami, jako organami właściwymi, w sprawach regulowanych ustawą – Rozdział 5 "Podmioty realizujące zadania z zakresu świadczeń rodzinnych" (w jego przepisach jest mowa o organach właściwych definiowanych w art. 3 pkt 11 ustawy), Rozdział 6 "Postępowanie w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń rodzinnych", który zawiera, wyżej już przywoływany podstawowy w sprawie niniejszej, przepis art. 32 – "W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego." Wobec powyższego, zwłaszcza, gdy zważyć na przywołane brzmienie przepisu art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w przekonaniu Sądu, w pełni zasadnie oczekiwać należało, iż w sprawie niniejszej przeprowadzona zostanie absolutnie niezbędna refleksja prawna, której przedmiotem byłaby analiza zakresu stosowania przepisów kpa, tym samym skorelowanego z nim zakresu odrębności postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne. Za punkt wyjścia w tej kwestii, skoro ustawodawca na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych odwołał się do wyżej wskazanej konwencji w postaci odesłania do stosowania w sprawach nieuregulowanych ustawą przepisów kpa, i przy równoczesnym braku konstatacji, iż zasadnicze odrębności towarzyszą postępowaniu przez organami właściwymi, jako organami I instancji, uznać należało przepisy Rozdziału 10 kpa "Odwołania", zwłaszcza zaś przepis art. 127 § 2 stanowiący, iż "Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy." Gdy skonfrontować treść tego przepisu, z przywoływanym już przepisem art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nakazującym stosowanie przepisów kpa tylko i wyłącznie w sprawach nieuregulowanych w ustawie, w pełni zasadnie należało dojść do wniosku, iż zwłaszcza w jego kontekście – wyraźne, jednoznaczne i stanowcze ograniczenie przedmiotowego zakresu stosowania kpa – wykluczyć należało, stosowanie zasad ogólnych postępowania odwoławczego regulowanego przez kpa. Gdyby odwołać się do nich, przepisy art. 127 § 2 kpa w związku z art. 17 pkt 1 kpa mogłyby uzasadniać kognicję i właściwość SKO, jako organu odwoławczego w sprawach o świadczenia rodzinne, gdyby jednak nie przepis art. 32 ustawy ograniczający wyraźnie zakres stosowania kpa. W tym względzie, gdy odwołać się zaś właśnie do tego przepisu, jak również pozostającego w bezpośrednim związku z nim przepisu art. 127 § 2 in fine kpa, okazuje się nie budzić wątpliwości, iż w pełni zasadnie należy uznać, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Pojawia się, więc tym samym kwestia źródła – "ustawa" – wskazującego na "inny organ odwoławczy". W przekonaniu Sądu, nie może budzić żadnych wątpliwości, iż należy ją rozstrzygnąć pozytywnie. Jakkolwiek w tym względzie, można by zasadnie formułować szereg wątpliwości, które z punktu widzenia zasad techniki prawodawczej mogłyby podważać zasadność przyjęcia takiej właśnie metody tego wskazania – nie jest to jednak miejsce na to, iżby szerzej problematykę tę rozwijać – to jednak formułowane na tym tle ewentualne argumenty nie są w stanie podważyć jednoznacznego rozumienia wyraźnej normy proceduralnej – kompetencyjnej – w świetle, której nie budzi wątpliwości, iż właściwe i prawidłowe stosowanie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przepisu art. 127 § 2 kpa uzasadnia właściwość sądu powszechnego, jako organu odwoławczego w sprawach o świadczenia rodzinne – zasiłki rodzinne i dodatki do nich - nie zaś Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zasadność tego stanowiska, potwierdza przepis art. 34 ustawy, zawarty w jej rozdziale 8 "Zmiany w przepisach obowiązujących", odwołujący się do przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Przepisy te zaś, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji jest sąd powszechny. Sądy powszechne są organami właściwymi w sprawach o zasiłek chorobowy, wyrównawczy, opiekuńczy, porodowy, pogrzebowy, rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego. Przepisy kpc, w tym względzie formułują również konkretne odrębności postępowania odwoławczego, co przekonuje o zasadności wyżej formułowanych wniosków odnoszących się do zakresu stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W tym kontekście, podnieść również należy, iż jakkolwiek jak wskazano można formułować konkretne zastrzeżenia, co do przyjętej przez ustawodawcę metody (techniki) ustanowienia wyjątku od zasad ogólnych postępowania, to jak podkreślono, nie dość, że argumenty te nie podważają jednoznacznego rozumienia i treści konkretnej normy kompetencyjnej, to ponadto, podkreślenia wymaga również i to, że przyjęte w tym względzie rozwiązanie mieści się jednak w logice konkretnych rozwiązań systemowych. Organem odwoławczym innymi niż organ administracji publicznej może być, bowiem sąd powszechny, którego zadaniem, jako organu rozpatrującego sprawę administracyjna jest merytoryczne załatwienie sprawy, nie zaś ocena prawidłowości działania organu administracji. Wobec powyższego zasadnie należało stwierdzić, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako organu odwoławczego od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Obarczenie jej tego rodzaju kwalifikowaną wadą prawną nakazywało stwierdzenie jej nieważności. Należy w tym kontekście też podkreślić, iż jakkolwiek decyzja administracyjna wydana w I instancji, zawierała oczywiście wadliwe i błędne pouczenie o organie odwoławczym, jako właściwym do rozpoznania odwołania, to jednak, nie zwalniało to SKO, wskazanego, jako organ odwoławczy, do badania z urzędu swojej właściwości rzeczowej, do czego obliguje przecież przepis art. 19 kpa i podjęcia w rezultacie uznania się za organ niewłaściwy postanowienia w trybie przepisu art. 65 kpa, przekazującego sprawę do rozpoznania organowi właściwemu, tj. sądowi powszechnemu. Zaniechanie realizacji tego nakazu, skutkowało naruszeniem przepisu art. 127 § 2 kpa, a w konsekwencji, wydaniem decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, co czyni ją nieważną w rozumieniu przepisu art. 156 § pkt 1 kpa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.