II SA/Lu 87/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz adwokata J. G. wykonującego zawód w spółce partnerskiej [...] w L. przy ul. [...] tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwota 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100) złotych. Adwokat J. G. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącej A. K. w skardze kasacyjnej od wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2007 r. wniósł o przyznanie według norm przypisanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek zawiera oświadczenie, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącą oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłacone pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia adwokata wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak wynika z akt sądowoadministracyjnych niniejszej sprawy wnioskodawca ustanowiony został pełnomocnikiem skarżącej po wydaniu w niniejszej sprawie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Wnioskodawca nie reprezentował, więc skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Ponadto z dołączonej do akt sądowoadministracyjnych kserokopii protokołu rozprawy, która odbyła się w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 1 lipca 2008 r. nie wynika, aby wnioskodawca brał udział w tej rozprawie reprezentując skarżącą. Z tych powodów jak i biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie wynagrodzenie wnioskodawcy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia wynosi 240 złotych, zatem wynagrodzenie wnioskodawcy stanowić będzie 75% tej kwoty powiększonej stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Do rozważenia pozostaje jeszcze zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Stosownie do unormowania § 19 pkt. 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki. Tak, więc zwrotowi podlegałaby również tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej opłata skarbowa od pełnomocnictwa o ile jej poniesienie zostanie udokumentowane i zaliczyć ją można będzie w konkretnej sprawie do niezbędnych wydatków. W sprawie niniejszej wnioskodawca udokumentował uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dołączając kserokopię dowodu wpłaty. Jednak opłaty tej nie można zaliczyć do niezbędnych w rozpoznawanej sprawie wydatków. Zgodnie bowiem z unormowaniem art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. 2006 r. Nr 225, poz. 1635 ze zm.) nie podlega opłacie skarbowej złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w sprawach alimentacyjnych. Sprawa niniejsza dotyczy zaliczki alimentacyjnej, której zasady przyznawania normuje ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.) i dlatego zaliczyć należy ją do spraw alimentacyjnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o opłacie skarbowej (por. R. Skwarło Ustawa o opłacie skarbowej. Komentarz., Oficyna 2008, teza 2 komentarza do art. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej). Tak, więc w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie miał obowiązku uiszczania opłaty skarbowej od udzielonego mu pełnomocnictwa. Skoro zaś wnioskodawca w rozpoznawanej sprawie nie miał obowiązku uiszczania opłaty skarbowej od pełnomocnictwa to poniesienie tej opłaty nie można zaliczyć do niezbędnych wydatków i z tego powodu nie podlega ona zwrotowi. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku § 2 ust. 3 oraz § 19 pkt 2 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.