II SA/Lu 87/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. K. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne wraz z wykonaniem lukarn i okien połaciowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na działce oznaczonej nr ewid. [...] położonej przy ul. O. P. [...] w L., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podnosił, że ze względu na zły stan techniczny budynku, wykonanie przedmiotowej inwestycji może zagrozić bezpieczeństwu jego mieszkańców i spowodować szkody w ich lokalach, na co wskazuje biegły P. R. w załączonej do skargi opinii. Sąd zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może być uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym wykazanie tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Wprawdzie w niniejszej sprawie skarżący M. K. podnosi, że wskutek wykonania przedmiotowej inwestycji i zmiany sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne może dojść do zagrożenia całego budynku i ich mieszkańców, to jednak argumenty te nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jej przedmiotem jest bowiem wyłącznie określenie warunków, na jakich dopuszczalna będzie realizacja przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta nie daje natomiast inwestorowi uprawnienia do prowadzenia robót budowlanych – uprawnienia takie inwestor może uzyskać dopiero w wyniku wydania przez właściwy organ architektoniczny ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. W konsekwencji, skoro zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z istoty swojej nie wywołują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków, to nieuzasadnione jest wstrzymywanie wykonania takiej decyzji. Z tego względu orzeczono, jak w sentencji.