II SA/Lu 872/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy murów oporowych oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 września 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania I. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2007 r. znak: [...] umarzającej postępowanie administracyjne przed organem nadzoru budowlanego pierwszej instancji w sprawie samowolnej budowy murów oporowych na działce nr ewid. 1417 przy ul. C. w K. D. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie wszczęte zostało pismem I. D. z dnia 26 września 2005 r., wnoszącego o podjecie interwencji w sprawie samowolnie prowadzonych przez M. i C. T. robót budowlanych, polegających na wykonywaniu murów oporowych na działce nr ewid. 1417 przy ul. C. w K. D. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 15 czerwca 2007 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył prowadzone postępowanie, gdyż oględziny przeprowadzone w dniu 14 czerwca 2007 r. na działce nr 1417 wykazały, iż przedmiotowe mury oporowe zostały już rozebrane. Okoliczność rozbiórki potwierdza wykonana w dniu oględzin dokumentacja fotograficzna. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji podkreślił, że z uwagi na brak faktycznego przedmiotu do rozpatrzenia sprawy postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe należało umorzyć, a zatem odwołanie I. D. było nieuzasadnione. Odwołujący się w swoim wcześniejszym piśmie z dnia 11 czerwca 2007 r. sam udokumentował etapy robót rozbiórkowych przedmiotowych murów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł I. D., domagając się uchylenia decyzji obu instancji wydanych w rozpatrywanej sprawie oraz przekazania spawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając żądanie skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja świadczy o "tolerowaniu bezprawia C. T." i "celowo pomija zebrany w sprawie materiał". W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza. Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się nakazania M. i C. T. rozebrania samowolnie przez nich wybudowanych murów oporowych na działce nr ewid. 1417 przy ul. C. w K. D. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący w swoim piśmie z dnia 11 czerwca 2007 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego poinformował organ administracji, że prowadzone są prace rozbiórkowe przedmiotowych murów oporowych. Opisał na czym roboty rozbiórkowe polegają i wyraził pogląd, że rozbiórka ta została prawdopodobnie spowodowana otrzymaniem przez inwestora pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2007 r. informującego o wyznaczonych na dzień 14 czerwca 2007 r. oględzinach. Znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy protokół oględzin z dnia 14 czerwca 2007 r. wraz z dokumentacją fotograficzną potwierdzają, że mury oporowe na działce nr 1417 w K. D., których rozbiórki domagał się skarżący, zostały już rozebrane (k.21,22 akt I instancji). W powyższej sytuacji organ pierwszej instancji uznał, że przedmiot postępowania przestał istnieć i umorzył postępowanie administracyjne decyzją z dnia 15 czerwca 2007 r. W odwołaniu z dnia 20 lipca 2007 r. od decyzji pierwszoinstancyjnej I. D. zawarł wyłącznie żądanie uchylenia decyzji, którego w żaden sposób nie uzasadnił. Odwołanie to zostało jednakże rozpoznane, albowiem w świetle art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, wystarczy bowiem, by z jego treści wynikało, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Ma on obowiązek rozpatrzenia wszystkich zarzutów i żądań strony i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie odwołanie strony nie zawierało żadnych skonkretyzowanych zarzutów, a zatem organ odwoławczy ocenił odwołanie w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Ocena dowodów należy do kompetencji organu orzekającego w sprawie i zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie nosi ona cech dowolności. Uznając, że przedmiot żądania przestał istnieć, bo mury oporowe, których rozbiórki domagał się skarżący zostały rozebrane przed wydaniem decyzji w sprawie, organy obu instancji orzekające w sprawie, prawidłowo umorzyły postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe. Skarżący I. D. we wniesionej skardze nie kwestionuje faktu dokonania rozbiórki przez inwestora przedmiotowych murów oporowych przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Domagając się uchylenia decyzji obu instancji nie wskazuje on przyczyn z jakich miałyby one naruszać prawo. Podnosi on jedynie okoliczność, że organy administracji "tolerują bezprawie C. T.". Być może zarzut taki dotyczy tej okoliczności, że organ pierwszej instancji po wszczęciu postępowania w rozpatrywanej sprawie we wrześniu 2005 r. aż do kwietnia 2007 r. nie podejmował w sprawie żadnych czynności dowodowych, co wynika z akt sprawy. Kwestia bezczynności organu nie może jednakże być przedmiotem rozpoznawania w niniejszej sprawie. Strona niezadowolona z działania organu uprawniona jest do stawiania zarzutu bezczynności w odrębnym postępowaniu mającym na celu "wymuszenie" rozpoznania sprawy w terminach określonych w przepisach, jednakże skarżący możliwości takiej nie wykorzystał. Uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.