II SA/Lu 875/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie sprzeciwu G. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 grudnia 2015 r. postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia [...] r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w wyniku wniesienia sprzeciwu, postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 383/15. Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. S. złożoną w niniejszej sprawie. W dniu [...] r. skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia [...] r. starszy referendarz sadowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił zmiany wskazanego wyżej postanowienia Sądu z dnia [...] r. Powyższe postanowienie referendarza sadowego doręczono skarżącemu w dniu [...] r. (k. 174). W dniu [...] r. wniósł on sprzeciw od postanowienia z dnia [...] r. Zarządzeniem z dnia [...] r. wezwano skarżącego do podpisania sprzeciwu, pod rygorem jego odrzucenia. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu [...] r. (k. 203). W zakreślonym terminie skarżący nie usunął braku formalnego sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika bez uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że sąd z urzędu obowiązany jest badać spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem sprzeciwu, w celu stwierdzenia jego dopuszczalności. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl zaś art. 49 § 1 tej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z akt sprawy wynika, że skarżący – pouczony prawidłowo o skutkach niedochowania wezwania do podpisania sprzeciwu – w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 9 lutego 2016 r., nie wykonał wezwania, co obligowało Sąd do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. Ubocznie zauważyć należy, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do skierowania wezwania do usunięcia braków formalnych sprzeciwu do radcy prawnego S. W. Nie budzi bowiem wątpliwości, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego w dniu [...] r. temu profesjonalnemu pełnomocnikowi, nie obejmowało jego umocowania do reprezentowania skarżącego w zakresie wniesienia sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sadowego z dnia [...] r. Z treści wspomnianego pełnomocnictwa wynika, że skarżący upoważnił tego pełnomocnika jedynie do "sporządzenia, wniesienia i popierania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie skargi kasacyjnej" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zapadłego w rozstrzyganej sprawie (k. 160). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.