II SA/Lu 876/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z [...] r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], po rozpatrzeniu odwołania D. W. (dalej także: skarżący) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej także: organ pierwszej instancji) z [...] r., znak: [...], odmawiającej nakazania właścicielowi obiektu – J. O. (dalej: uczestnik) zamurowania czterech otworów okiennych: dwóch o wymiarach 1,74 x 1,46 m oraz dwóch o wymiarach 0,86 x 0,57 m, usytuowanych w ścianie budynku zwróconej w stronę działki nr ewid. [...] oraz likwidacji jednego o wymiarach 0,75 x 1,13 m, zlokalizowanego w połaci dachowej tego budynku, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy. Pismem z 6 czerwca 2018 r., znak: [...], organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej legalności otworów okiennych w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości M. G.. Podczas oględzin przeprowadzonych 21 czerwca 2018 r. ustalono, że na ww. działce znajduje się budynek parterowy z poddaszem użytkowym, podpiwniczony. Budynek posiada konstrukcję murowaną, o wymiarach 7,15 m x 11, 89 m, z dachem dwuspadowym, o konstrukcji drewnianej, krytym blachodachówką, ze spadkiem połaci w stronę działki sąsiedniej nr ewid. [...] (stanowiącej własność skarżącego) i w stronę działki nr ewid. [...]. W ścianie budynku zwróconej w stronę działki nr ewid. [...] usytuowane są cztery otwory okienne: dwa o wymiarach 1,74 x 1,46 m, dwa o wymiarach 0,86 x 0,57 m i jedno o wymiarach 0,75 x 1,13 m zlokalizowane w połaci dachowej. Budynek zlokalizowany jest w odległości 2,60 - 3,20 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz 3,0 - 3,60 m od granicy z działką nr ewid. [...] (zgodnie z granicą działek ustaloną w postępowaniu rozgraniczeniowym zatwierdzonym decyzją Wójta Gminy B. z [...] r., znak: [...]). Ustalono jednocześnie, że omawiany budynek został wybudowany zgodnie z projektem budowlanym oraz pozwoleniem na budowę z 2009 r. w odległości 4,0 m od granicy z działką skarżącego nr ewid. [...]. W 2018 r. granice uległy zmianie wskutek rozgraniczenia zatwierdzonego ww. decyzją rozgraniczeniową. Decyzją z [...] r., znak: [...], organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), odmówił nakazania inwestorowi usunięcia opisanych wyżej otworów okiennych, usytuowanych od strony granicy działki skarżącego. Organ podkreślił, że lokalizacja budynku mieszkalnego nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, obowiązujących w dacie realizacji tego budynku. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, że wskutek przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego przedmiotowy budynek mieszkalny znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki skarżącego, wobec tego konieczne jest zamurowanie omawianych otworów okiennych. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko w niej wyrażone. Przedmiotowe otwory okienne zostały wykonane podczas budowy budynku mieszkalnego, zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, z której wynikało, że budynek zlokalizowany jest w odległości 4,0 m od granicy z działką nr ewid.[...] W roku 2018 granice oraz numeracja działek uległy zmianie wskutek rozgraniczenia zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] znak: [...] W czasie budowy tego budynku na działce nr ewid.[...] jego odległość od granicy działki nr ewid.[...], wynosiła 4 m, a więc była zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Skoro zatem, jak podkreślił organ odwoławczy, inwestor nie naruszył przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w czasie budowy, to późniejsze przesunięcie granicy (w wyniku rozgraniczenia) nie może skutkować koniecznością nakazania inwestorowi zachowania odległości określonych w tych przepisach mierzonych od nowo ustalonej granicy działki. W skardze do Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego D. W. zarzucił naruszenie art. 6, 77 § 1, 78, 79 i 80 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji, poprzez naruszenie zasady praworządności i niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia prowadzonego przez Wojewodę L. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę opisanego budynku mieszkalnego. Skarżący wskazał, że niesłuszne jest wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego, jakoby przedmiotowy budynek został zlokalizowany – zgodnie z projektem budowlanym – w odległości 4 m od granicy z działką skarżącego. Prawdą jest, jak wskazał skarżący, że granice pomiędzy tą działką a działką uczestnika uległy zmianie w 2018 r. wskutek rozgraniczenia zatwierdzonego decyzja Wójta Gminy B. z [...] r., jednakże zgodnie z mapą rozgraniczeniową odległość budynku od granicy z nieruchomością D. W. przed postępowaniem nie wynosiła 4 m, lecz od 3,6 do 3, 85 m. Potwierdza to dokładnie mapa sporządzona przez biegłego geodetę. Ponadto, w ocenie skarżącego, dołączona do akt sprawy mapa do celów projektowych została sporządzona niezgodnie z rzeczywistym stanem nieruchomości w 2009 r. Kształt i wymiary działki są niewłaściwe - nieruchomość uczestnika na mapie ma kształt prostokąta. Podsumowując skarżący podkreślił, iż fakt, że granice omawianych nieruchomości od wielu lat były sporne nie może prowadzić do sanowania naruszenia przepisów prawa, jakiego dopuścił się uczestnik. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 28 lutego 2019 r. Sąd orzekł o zawieszeniu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] r., znak: [...] Następnie postanowieniem z 7 sierpnia 2019 r. postępowanie to zostało podjęte, wobec stwierdzenia, że omawiane nadzwyczajne postępowanie administracyjne zakończyło się prawomocnie decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody L. z [...] r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie przystąpienie do użytkowania obiektu po zakończeniu budowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid.[...] w miejscowości M. G. nastąpiło w oparciu przyjęcie przez organ nadzoru budowlanego bez sprzeciwu zgłoszenia o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania tego obiektu. Jak przyjmuje się zaś w orzecznictwie, przyjęcie bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy – w odróżnieniu od sytuacji, gdy wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie w trybie art. 59 Prawa budowlanego – nie czyni niedopuszczalnym późniejszego wszczęcia w sprawie takiej inwestycji postępowania naprawczego (zob. przykładowo wyroki NSA z: 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1616/11, 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1230/13, 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 331/16, 7 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2936/15). Prawidłowo organy nadzoru budowlanego obu instancji badały legalność robót budowlanych wykonanych przez uczestnika. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, organy nadzoru budowlanego zabrały w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez te organy ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności. Organy administracji obu instancji spełniły więc wymogi określone w art. art. 7, 77 § 1, 78 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy również wymogi z art. 136 k.p.a. W sprawie tej jest bezsporne, że decyzją Starosty [...] z [...] znak: [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono uczestnikowi i jego żonie A. O. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z przyłączem wodociągowo-kanalizacyjnym oraz elektroenergetycznym od złącza do budynku, a także zbiornikiem na ścieki sanitarne (kategoria I), zlokalizowanego na działce nr ewid[...], położonej w M. G.. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym tą decyzją, budynek zlokalizowany miał być w odległości 4,0 m od granicy z sąsiednią działką nr ewid.[...] Poza sporem jest też, że postanowieniem z [...] r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie wniósł sprzeciwu do użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid.[...], ark. 1, położonej w miejscowości M. G.. Wytyczenia geodezyjnego budynku w terenie dokonał w dniu 24 marca 2010 r. uprawniony geodeta J. S., co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych dziennik budowy (k. 28 akt adm. I inst.). Również ze sporządzonej przez tego geodetę geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, będącej załącznikiem do zawiadomienia o zakończeniu budowy (aktualnej na dzień 31 maja 2017 r.) wynika, że omawiany budynek mieszkalny został wykonany zgodnie z projektem zagospodarowania działki (k. 32 akt adm. I inst.). Niekwestionowane jest także, że w 2018 r. granice opisanych wyżej nieruchomości skarżącego i uczestnika uległy zmianie na mocy rozgraniczenia zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy B. z [...] r., znak: [...] Obecnie budynek mieszkalny jednorodzinny wybudowany przez uczestnika zlokalizowany jest w odległości od 2,60 do 3,20 m od granicy z działką skarżącego nr ewid. [...] oraz od 3,0 do 3,60 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Przy tym niewątpliwie w ścianie budynku zwróconej w stronę działki nr ewid. [...] usytuowane są cztery otwory okienne: dwa o wymiarach 1,74 x 1,46 m, dwa o wymiarach 0,86 x 0,57 m i jedno o wymiarach 0,75 x 1,13 m zlokalizowane w połaci dachowej. W tych okolicznościach sprawy prawidłowo oceniły organy obu instancji, iż brak jest podstaw do nakazania uczestnikowi, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem opisanego budynku mieszkalnego. Wskazać należy, że w sytuacji gdy roboty budowlane zostały zrealizowane w okolicznościach wskazanych w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to jest w razie wykonywania tych robót bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1), w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego (pkt 3), bądź w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (pkt 4), odpowiednie zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3. W myśl art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Zdaniem Sądu, niewadliwe jest stanowisko organów obu instancji, które ustaliły, że w przedmiotowe otwory okienne zostały wykonane podczas budowy budynku mieszkalnego, zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą uczestnikowi i jego żonie pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z przyłączem wodociągowym i kanalizacyjnym, elektroenergetycznym od złącza do budynku oraz zbiornikiem na ścieki sanitarne (kategoria I) – na działce nr ewid.[...] ark. 1 położonej w M. G.. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają w tym zakresie zarzuty skarżącego, kwestionującego prawidłowość przeprowadzonej przez organy administracji oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy. W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Ponownie należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organ zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. art. 7, 8, 77 § 1, 78 i 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że niewątpliwie nie sposób przyjąć, jak tego chce skarżący, że również przed dokonaniem rozgraniczenia przedmiotowy budynek zlokalizowany był w innej odległości niż 4,0 m od granicy z sąsiednią działką ewidencyjną, należącą do skarżącego, oznaczoną wówczas jako działka nr ewid.[...] Po pierwsze, należy zauważyć, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 21 czerwca 2018 r. pełnomocniczka uczestnika (żona A. O.) wyjaśniła, że omawiany budynek został wybudowany zgodnie z projektem budowlanym oraz pozwoleniem na budowę z 2009 r. w odległości 4,0 m od granicy z działką skarżącego. Wyjaśnienia te nie były kwestionowane przez pełnomocnika skarżącego (żonę A. W.), która żądała jedynie, by obecnie doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z zapisami pozwolenia na budowę, a w związku z tym – zamurować otwory okienne lub wypełnić je luksferami (zob. s. 2 protokołu; k. 16v akt adm. I inst.). Po drugie, wbrew twierdzeniom skarżącego, ze stanowiącej załącznik do decyzji rozgraniczeniowej mapy rozgraniczenia nie wynika jednoznacznie, aby odległość opisywanego budynku mieszkalnego od poprzednio oznaczonej granicy ewidencyjnej działki skarżącego była krótsza niż 4 m. Co więcej, o ile odległość ta została precyzyjnie oznaczona przez geodetę w odniesieniu do granicy wyznaczonej w trakcie rozgraniczenia (od 2,60 do 3,20 m od granicy z działką nr ewid. [...]), to brak jest takiego oznaczenia na mapie w odniesieniu do odległości obiektu od granicy uwidocznionej w ewidencji gruntów przed rozgraniczeniem. Analogiczne dane znajdują się również w szkicu granicznym sporządzonym przez uprawnionego geodetę oraz w treści protokołu granicznego, z którego wynika, że "w polu granice użytkowania pokrywają się z ewidencją, natomiast w zabudowie oraz za budynkami jest duża rozbieżność użytkowania ze stanem wynikającym z ewidencji gruntów" (zob. 17, 18 i 19 akt adm. I inst.). Należy mieć przy tym na względzie, że także z uwagi na skalę wspomnianej mapy rozgraniczenia (co dotyczy również kserokopii mapy załączonej do wniosku o wszczęcie postępowania – k. 1 akt adm. I inst.) nie sposób stwierdzić, że odległość wybudowanego przez uczestnika budynku mieszkalnego od poprzednio oznaczonej granicy ewidencyjnej działki skarżącego była krótsza niż 4 m. Niezasadne są więc podniesione w skardze zarzuty strony skarżącej, jakoby okoliczność ta wynikała w sposób absolutnie oczywisty z przygotowanych przez biegłego geodetę map, które "dokładnie wskazują granice działki przed i po rozgraniczeniu". Po trzecie, jak podniesiono wyżej, a co jest niekwestionowane, stan faktyczny potwierdzony postanowieniem z [...] r., znak: [...], organu pierwszej instancji orzekającym o niewniesieniu sprzeciwu do użytkowania budynku mieszkalnego, opiera się na przedłożonej przez uczestnika geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, której aktualność uprawniony geodeta potwierdził na dzień 31 maja 2017 r. Dokument ten potwierdza ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowy "obiekt budowlany został wykonany zgodnie z projektem zagospodarowania" (k. 32 akt adm. I inst.). Okoliczności te znajdują ponadto potwierdzenie w zapisach dziennika budowy, których autentyczność i prawidłowość nie została zakwestionowana (k. 28 akt adm. I inst.). To oznacza, jak prawidłowo oceniły organy nadzoru budowlanego, że w dacie budowy wskazanego budynku na działce o nr ewid.[...] odległość tego budynku od granicy działki nr ewid.[...], wynosiła 4 m, a więc jego usytuowanie było zgodne z wymaganiami zawartymi w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem, ogólną zasadą sytuowania budynków jest, że o ile nie wynika to z innych przepisów, w tym z § 13, 60 i 271-273 tego rozporządzenia, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy bądź 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Powyższe wymogi, jak wskazano wyżej, były spełnione przez uczestnika, mając na uwadze granice jego działki oraz działki skarżącego, uwidocznione w operacie ewidencyjnym włączonym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w B. przed dniem 14 lutego 2018 r., to jest przed włączeniem do tego zasobu dokumentacji technicznej rozgraniczenia (zob. s. 2 decyzji rozgraniczeniowej; k. 20 v akt adm. I inst.). Ponownie zatem należy podkreślić, że trafnie przyjęły organy, iż podczas budowy przedmiotowego budynku inwestor nie naruszył obowiązujących w tym czasie przepisów techniczno-budowlanych. Oczywiste jest zarazem, że na skutek przeprowadzonego po zakończeniu budowy opisanego budynku postępowania rozgraniczeniowego, obecnie obiekt ten znajduje się w odległości od 2,60 do 3,20 m od granicy z działką skarżącego nr ewid. [...]. Opisane wyżej okoliczności mają istotne konsekwencje dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. Jak bowiem zasadnie podniosły organy, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że późniejsze przesunięcie granicy nie może bowiem skutkować koniecznością nakazania inwestorowi zachowania odległości określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie od wybudowanego budynku do nowo ustalonej granicy działki, jeżeli obiekt ten był wykonywany w okresie ważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i w trakcie wykonywania robót zachowane zostały odległości od wówczas obowiązującej granicy, zgodnie z tą decyzją oraz przepisami prawa budowlanego (zob. przykładowo jedynie: wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 612/09, wyrok WSA w Olsztynie z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/01871/08, wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1330/14, a także wyroki WSA w Lublinie z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 728/16 i sygn. akt II SA/Lu 727/16 oraz 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 770/17). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do nakazania uczestnikowi wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wybudowanego przezeń budynku do stanu zgodnego z prawem. Obiekt ten został zrealizowany zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym również zgodnie z projektem zagospodarowania działki, stanowiącym integralną część zatwierdzonego tą decyzję projektu budowlanego. Pomimo zaś późniejszej zmiany przebiegu granicy, skutkującej "zbliżeniem się" tego obiektu (w sensie prawnym) do granicy nieruchomości, organy nie mogły następczo nałożyć na uczestnika określonych obowiązków, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie był zobowiązany do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, z uwagi na rozstrzygnięcia, jakie zapadły w nadzwyczajnych postępowaniach administracyjnych dotyczących tej sprawy. Przede wszystkim, toczące się uprzednio postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] r., znak: [...], które było powodem zawieszenia postępowania sądowego, zostało zakończone prawomocną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody L. z [...] r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności tejże decyzji Starosty [...] z 29 maja 2009 r. Natomiast postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] znak: [...], zostało przez ten organ zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w rozpoznawanej przez Sąd sprawie (k. 58 akt sąd.). W razie ewentualnego zakończenia tego postępowania wznowieniowego wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z [...] r., znak: [...], stronie skarżącej służyć będą odrębne środki prawne, zmierzające do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Oczywistym jest zaś, że na wynik rozpoznawanej sprawy nie może mieć wpływu rozstrzygnięcie wszczętej na wniosek uczestnika sprawy dotyczącej legalności budowy budynku mieszkalnego o konstrukcji drewnianej zlokalizowanego na działce skarżącego nr [...] (zob. k. 86-94 akt sąd.). Jest to bowiem odrębna sprawa administracyjna, której przedmiot nie jest związany z niniejszą sprawą dotyczącą legalności innego obiektu budowlanego, położonego na innej nieruchomości. Niezasadne były również pozostałe zarzuty skargi. Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie można skutecznie zarzucić organom naruszenia zasady praworządności, zasady prawdy materialnej czy zasady swobodnej oceny dowodów. Nie sposób również uznać, że organy naruszyły konstytucyjną zasadę praworządności, albowiem nie uchybiły mającym zastosowanie w tej sprawie przepisom prawa procesowego i materialnego. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).