II SA/Lu 877/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz – sprawozdawca, Protokolant Stażysta Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005 r. sprawy ze skargi C. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie przepisu art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) po rozpatrzeniu odwołania C.G. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nabycia prawa własności nieruchomości, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skład orzekający SKO wskazał, iż C.G. wnioskiem z dnia 29 czerwca 2004 r. wystąpił do Burmistrza Miasta o wydanie decyzji w sprawie nabycia własności nieruchomości będącej w jego użytkowaniu wieczystym. W rezultacie toczącego się w tej sprawie postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2004 r. odmówił nabycia przez wnioskodawcę własności udziału 5391/144405 w nieruchomości nr [...], będącego w jego użytkowaniu wieczystym związanego z prawem odrębnej własności lokalu, położonego w H. ul. G. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego do udziału w działce aktem notarialnym z dnia 16 grudnia 2002 r. i dlatego też nie spełnia przesłanek wynikających z ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Podkreślono przy tym, iż zgodnie z orzecznictwem sądowym, w sytuacji, gdy na nieruchomości ustanowione jest prawo użytkowania wieczystego gruntu w formie niepodzielnych udziałów, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności może nastąpić jedynie przy jednoczesnym przekształceniu wszystkich istniejących udziałów w użytkowaniu wieczystym danej nieruchomości. Przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w praw własności dla jednego ze współużytkowników skutkowałoby tym, że pozostali użytkownicy posiadaliby swoje prawo użytkowania wieczystego na prywatnej własności, co nie jest jednak dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa. Od decyzji tej odwołał się C.G. Kwestionował on słuszność wydanej w jego sprawie decyzji, podnosząc, iż jest ona bezzasadna. Zarzucał jej, iż wydana została z naruszeniem przepisów prawa administracyjnego w czasie odsprzedaży mu lokalu mieszkalnego. Jak podnosił odwołujący się, w jego przekonaniu, Burmistrz Miasta zataił wobec niego fakt, iż nie nabędzie własności nieruchomości, na której usytuowany jest budynek mieszkalny, co oznacza, iż wyłudzono od niego, pod przymusem, wykup mieszkania bez gruntu. Zdaniem skarżącego Burmistrz był zobowiązany do sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z częścią przysługującego mu gruntu. Ustosunkowując się do zarzutów C.G. skład orzekający SKO podniosło, iż nie ma podstaw, iżby uwzględnić wniosek odwołującego się o przesłuchanie świadków. Zgonie z przepisem art. 75 § 1 i 78 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, co oznacza, że przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w postępowaniu odwoławczym C.G. złożył wniosek o przesłuchanie imiennie wskazanych świadków na okoliczności: zakupu przedmiotowego lokalu oraz zarządzania i administrowania Wspólnotą Mieszkaniową bloku nr [...] przy ul. G. i zastraszania innych mieszkańców bloku, cele odstąpienia od wykupu gruntu na własność. Zdaniem SKO okoliczności te nie miały jednak żadnego związku z rozpatrywaną sprawą. Jak wskazano, przedmiotem sprawy jest nabycie prawa własności nieruchomości przez użytkownika wieczystego, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji przez organ I instancji i nie wymagał uzupełnienia w toku postępowania odwoławczego. Jak przy tym podniesiono, w charakterze świadka nie mógł być przesłuchany Burmistrz Miasta albowiem w niniejszym postępowaniu występuje on w roli organu rozstrzygającego sprawę. Dlatego też zdaniem składu orzekającego SKO odmowa uwzględnienia żądania strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków była w pełni uzasadniona. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołano się do przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, zgodnie, z którym uprawnienie do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami lub współużytkownikami wieczystymi. Jak podniesiono obydwie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, iż w prawo własności mogą przekształcić swoje prawo wyłącznie osoby, które były użytkownikami lub współużytkownikami wieczystymi zarówno w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 24 października 2001 r., a musi być przy tym zachowania tożsamość tych osób. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż już z tych względów C.G. nie mógł nabyć na własność prawa użytkowania wieczystego, gdyż nie spełniał żadnej z powyżej wskazanych przesłanek. Stał się on właścicielem wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku wielomieszkaniowym nr [...] przy ul. G. na podstawie aktu notarialnego nr [...] zawartego w dniu 16 grudnia 2002 r.. Jednocześnie oddaniu mu w użytkowanie wieczyste część gruntu, na którym znajduje się przedmiotowy budynek. Jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z odrębną własnością lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej, na którą składają się części wspólne budynku (współwłasność części budynku i urządzeń nie służących wyłącznie do użytku właścicieli wyodrębnionych lokali) oraz grunt, na którym posadowiony jest budynek. Zgodnie z przepisem art. 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu, w szczególności przedmiotem sprzedaży, oddania w użytkowanie wieczyste, obciążania ograniczonymi prawami rzeczowymi itd. Przy ustanawianiu odrębnej własności lokali grunt, na którym usytuowany jest budynek może być sprzedany współwłasność właścicielom lokali, bądź też oddany we współużytkowanie wieczyste Jak przy tym podkreślono, najczęściej oddawano grunty we współużytkowanie wieczyste, gdyż zapewniało to sprzedającemu periodyczne wpływy w postaci opłat rocznych i było korzystniejsze dla kupującego – pierwsza opłata związana z oddaniem gruntu w użytkowanie wieczyste jest niższa od ceny, jaką trzeba uiścić przy nabywaniu gruntu na własność. Wobec tego, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, osoba nabywająca na własność wyodrębniony lokal mieszkalny mogła nabyć na własność również część gruntu, na którym usytuowany jest budynek, w którym znajduje się lokal mieszkalny albo mogła stać się współużytkownikiem wieczystym takiego gruntu. Przy tym decyzja dotycząca charakteru rozporządzenia tym gruntem należała wyłącznie do właściciela gruntu, tj. gminy lub Skarbu Państwa. Skład orzekający SKO podniósł w tym względzie, iż w takim rozporządzeniu własnym mieniem nie można dopatrywać się żadnego naruszenia prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano również, iż z innych także względów wnioskodawca nie mógł nabyć własności prawa użytkowania wieczystego. Jak podkreślono, zgodnie z przepisem art. 232 kodeksu cywilnego użytkowanie wieczyste może istnieć być wyłącznie na gruncie będącym własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W żadnym razie prawo to nie może być ustanowione, a tym samym nie może też istnieć na gruntach stanowiących własność lub współwłasność osób fizycznych. Jak podkreślono potwierdza to również orzecznictwo sądowe, zgodnie, z którym nie jest do przyjęcia pogląd, że na gruncie będącym niepodzielną współwłasnością gminy i osób fizycznych może zostać ustanowione użytkowanie wieczyste (wyrok NSA z 28 września 2000 r. w sprawie sygn. akt I SA 1398/99). Stąd też, gdy skarżący – jako współużytkownikiem wieczysty gruntu w części wynoszącej 5391/144405 – nabył z mocy prawa własność tej części nieruchomości, stałby się on wraz z gminą współwłaścicielem tego gruntu. Użytkowanie wieczyste gruntu przysługujące pozostałym mieszkańcom bloku (właścicielom pozostałych lokali mieszkalnych) istniałoby wówczas na udziale we współwłasności przysługującej gminie i osobie fizycznej. Użytkowanie wieczyste nie może zaś istnieć na udziale we współwłasności – jego przedmiotem może być fizycznie wydzielona, stanowiąca własność Skarbu Państwa lub gminy część powierzchni ziemskiej, nie zaś udział we współwłasności nieruchomości. Od tej decyzji C.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze, jak należałoby wnosić z jej uzasadnienia, w którym skarżący szczegółowo i szeroko opisywał okoliczności nabycia lokalu mieszkalnego, skarżący wnosił o uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucał w jej, w kontekście podnoszonych szeroko okoliczności mających w jego przekonaniu świadczyć o wadliwościach procesu w rezultacie, którego nabył lokal mieszkalny, ale bez prawa własności gruntu, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa administracyjnego, zwłaszcza zaś, jak należałoby sądzić z uzasadnienia skargi, z naruszeniem przepisów postępowania, co zdaniem skarżącego polegało na zaniechaniu wyjaśnienia przez SKO wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków wnioskowanych przez niego osób. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu i ponownie ją przywołując, kwestionowało słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, które mogłyby uzasadniać jej uchylenie i tym samym uczynienie zadość żądaniu skarżącego. Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi. W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż jak należy zasadnie wnosić z lektury akt sprawy, zaskarżona decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawa nie narusza. W przekonaniu Sądu, skład orzekający SKO słusznie rozpatrując skargę C.G. zwrócił uwagę na dwa istotne zagadnienia. Są one decydujące dla prawidłowego, zgodne z przepisami obowiązującego prawa rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości i to, że argumentacja prezentowana w tym względzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajduje swoje mocne zakotwiczenie w warstwie normatywnej, tj. w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, jak również w przepisach ustawy kodeks cywilny. Po pierwsze, za trafny i słuszny uznać należy argument odwołujący się do treści przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. W przekonaniu Sądu, przepis ten ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Lektura akt w tym względzie, zwłaszcza, gdy skonfrontować treść tegoż przepisu z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi, przekonuje o tym, iż został on zastosowany w sposób prawidłowy. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości stanowi, iż uprawnienie do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami lub współużytkownikami wieczystymi. Redakcja tego przepisu nie pozostawia też żadnych wątpliwości, co do tego, iż realizacja uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności determinowana jest kumulatywnym ziszczeniem się obydwu tych przesłanek - w prawo własności mogą przekształcić swoje prawo wyłącznie osoby, które były użytkownikami lub współużytkownikami wieczystymi zarówno w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 24 października 2001 r. Konfrontując obowiązujący stan prawny z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie w toku toczącego się postępowania administracyjnego, okazuje się, że skarżący nie spełnia przesłanek koniecznych ku temu, iżby skutecznie ubiegać się o realizację uprawnienia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności - stał się on właścicielem wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku wielomieszkaniowym nr [...] przy ul. G. na podstawie aktu notarialnego nr [...] zawartego w dniu 16 grudnia 2002 r., co nastąpiło z jednoczesnym oddaniem mu w użytkowanie wieczyste część gruntu, na którym znajduje się przedmiotowy budynek. W tym kontekście, w przekonaniu Sądu brak też jest jakichkolwiek podstaw, iżby zasadnie wywodzić, że skarżący został wprowadzony w błąd, względnie, że podstępem, jak zdaje się sugerować wraz z nabyciem własności wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie nastąpiło nabycie własności udziału w nieruchomości wspólnej, na którą składają się części wspólne budynku oraz grunt, na którym posadowiony jest budynek. Według Sądu nie sposób tezy tego rodzaju bronić, a w działaniu Burmistrza Miasta upatrywać, tak jak czyni to skarżący, działania podejmowanego w złej wierze. Podzielić należy trafność stanowiska składu orzekającego SKO wyrażającego się w przyjęciu, iż jakkolwiek w świetle przepisu art. 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu, w szczególności przedmiotem sprzedaży albo oddania w użytkowanie wieczyste, to przy ustanawianiu odrębnej własności lokali grunt, na którym usytuowany jest budynek może być sprzedany współwłasność właścicielom lokali, bądź też oddany we współużytkowanie wieczyste, a decyzja dotycząca charakteru rozporządzenia tym gruntem należy wyłącznie do właściciela gruntu, tj. gminy lub Skarbu Państwa, co prowadzi do wniosku, iż w takim rozporządzeniu własnym mieniem nie można dopatrywać się żadnego naruszenia prawa. Według Sądu brak jest też jakichkolwiek racjonalnych podstaw, iżby uznać za zasadny zarzut skarżącego, że oddanie części gruntu we współużytkowanie wieczyste pozbawia skarżącego możliwości sprzedaży wyodrębnionego lokalu mieszkalnego. Tezie tej w oczywisty sposób przeciwstawić należy treść przepisu art. 233 in fine kodeksu cywilnego, którego wynika, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz treść umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać, jak również treść przepisu art. 237 kodeksu cywilnego, z którego jednoznacznie przecież wynika, iż do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności. Zatem wbrew wywodom skarżącego, nie ma żadnych przeszkód prawnych, zwłaszcza stawianych mu przez Burmistrza Miasta, które uniemożliwiałyby mu zbycie lokalu mieszkalnego. Po drugie, odnosząc się do kolejnej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii podnieść należy, iż zasadnie skład orzekając SKO zwrócił uwagę również na inny nie mniej ważki argument przekonujący o trefności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Jak wynika z lektury akt sprawy (k. 39 akt administracyjnych organu I instancji) uchwałą nr 19 z dnia 7 lipca 2004 r. członkowie wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości nr [...] przy ul. G., do której należy również skarżący, zdecydowaną większością głosów – 22 przeciwko 2 (75,191% udziału przeciwko 7,338%) odrzucili wniosek w przedmiocie przekształcenia prawa współużytkowania wieczystego nieruchomości w prawo jej współwłasności. Jest to ważki argument w sprawie, zwłaszcza, że przecież logiczne jest, iż w razie braku zgody wszystkich współwłaścicieli lokali mieszkalnych wyodrębnionych w budynku, przekształcenie udziału we współużytkowaniu wieczystym w udział we współwłasności jest niedopuszczalne (por. tak też decyzja SKO z dnia [...] czerwca 1998 r., [...], Nr [...], poz. 109). Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla jednego ze współużytkowników wieczystych, a więc rozstrzygnięcie, którego oczekuje skarżący, nie jest dopuszczalne, albowiem skutkowałoby tym, że pozostali użytkownicy posiadaliby swoje prawo użytkowania wieczystego na prywatnej własności, co pozostawałoby w jaskrawej sprzeczności z treścią przepisu art. 232 kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z 27 maja 1999 r., w sprawie sygn. akt I SA 2058/98). Zgodnie z tym przepisem użytkowanie wieczyste może istnieć być wyłącznie na gruncie będącym własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W żadnym razie prawo to nie może być ustanowione, a tym samym nie może też istnieć na gruntach stanowiących własność lub współwłasność osób fizycznych. Na gruncie stanowiącym niepodzielną współwłasnością gminy i osób fizycznych nie może zostać ustanowione użytkowanie wieczyste (wyrok NSA z 28 września 2000 r. w sprawie sygn. akt I SA 1398/99). Słusznie, więc w tym właśnie kontekście skład orzekający SKO wskazał, iż gdyby skarżący – jako współużytkownik wieczysty gruntu w części wynoszącej 5391/144405 – nabył z mocy prawa własność tej części nieruchomości, stałby się on wraz z gminą współwłaścicielem tego gruntu, a użytkowanie wieczyste gruntu przysługujące pozostałym mieszkańcom bloku (właścicielom pozostałych lokali mieszkalnych) istniałoby wówczas na udziale we współwłasności przysługującej gminie i osobie fizycznej. Stan taki pozostawałby, więc w oczywistej kolizji z obowiązującym stanem prawnym, jak również jednolitą obowiązującą w tym względzie linia orzecznictwa. Wobec tego, zasadnie należy przyjąć, iż brak jest podstaw, iżby uwzględnić zarzuty skargi C.G. W przekonaniu Sądu, podzielić należy również trafność argumentów prezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim odnoszą się one do nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego C.G.. Argumenty te nie dość, że są racjonalne i logiczne i korespondują z katami sprawy administracyjnej, to również znajdują swoje normatywne uzasadnienie w przepisie art. 78 kodeksu postępowa administracyjnego. Stanowisko prezentowane w tym względzie przez skład orzekający SKO pozostaje pod ochroną przepisu art. 78 kpa. Na jego podstawie organ administracji jest uprawniony do oceny potrzeby przeprowadzenia dowodu i nie naruszy przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli odmówi przeprowadzenia dowodu powołując się na zbędność jego przeprowadzenia (por. wyrok NSA z 17 marca 1986 r. w sprawie III SA 1160/85). Ocena ta determinowana jest konkretnym przepisem prawa materialnego, w świetle, którego dochodzi do ustalenia, które fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia oraz jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są niezbędne (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 r., w sprawie sygn. akt SA/Lu 507/95). W tym kontekście zasadnie, więc należy przyjąć, iż odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu dla wyjaśnienia okoliczności bezspornie już wyjaśnionych przez organ I instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 17 marca 1986 r. z dnia 17 marca 1986 r., w sprawie sygn. akt III SA 1160/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 19). W świetle powyższych ocen oraz wniosków z nich wypływających Sad doszedł do przekonania, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, iżby zasadnie można było zakwestionować zaskarżoną decyzję i uczynić zadość żądaniu skarżącego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.