II SA/Lu 88/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wydania kserokopii żądanych dokumentów p o s t a n a w i a odrzucić skargę. H. T.-R. – działając jako pełnomocnik A. R. – złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 7 stycznia 2015 r. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wydania kserokopii żądanych dokumentów. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lutego 2015 r. Sąd wezwał H. T.-R. do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Ponadto pełnomocnik skarżącej została wezwana do wskazania adresu swej mocodawczyni oraz do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w jej imieniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie lub przez sądami administracyjnymi. Wezwania w powyższych przedmiotach zostały prawidłowo doręczone H. T.-R. w dniu 28 lutego 2015 r. (potwierdzenie odbioru – k. 15), jednak dotychczas - pomimo upływu zakreślonego terminu - nie wykonała ona nałożonych na nią obowiązków. W dniu 16 marca 2015 r. H. T.-R. złożyła natomiast pismo, w którym oświadczyła, iż "nie uzupełniła żądanej wpłaty w terminie" i "odstępuje od rozpatrywania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przedmiotu skargi z dnia 7 stycznia 2015 r." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie, pobiera się wpis, który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia przez sąd uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga podlega natomiast odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z kolei z przepisów art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 2 p.p.s.a. wynika, że do wymogów formalnych skargi, warunkujących skuteczność jej wniesienia, zalicza się oznaczenie w treści skargi miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń lub siedziby stron. Ponadto do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jak wynika z akt sprawy, pomimo prawidłowego pouczenia pełnomocnika skarżącej A. R. – H. T.-R. o skutkach niedochowania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwania do usunięcia braków formalnych skargi w zakresie wskazania adresu skarżącej oraz złożenia pełnomocnictwa do działania w jej imieniu w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, H. T.-R. w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 9 marca 2015 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.), nie wykonała żadnego z nałożonych na nią obowiązków. W tym stanie rzeczy, na mocy powołanych na wstępie przepisów art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. Ubocznie wypada wyjaśnić, że okoliczność, iż H. T.-R. w piśmie z dnia 16 marca 2015 r. oświadczyła, że "odstępuje od rozpatrywania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przedmiotu skargi", co jednoznacznie wskazywało na wolę cofnięcia skargi, nie mogła skutkować umorzeniem postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Skarga – wobec nieusunięcia w zakreślonym terminie jej braków formalnych i nieuiszczenia należnego od niej wpisu – nie została bowiem wniesiona skutecznie, a brak wpisu uniemożliwiał podjęcie przez Sąd jakiejkolwiek innej czynność poza odrzuceniem skargi (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.