II SA/Lu 886/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]. Nr [..] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..], Nr [..], w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 14 marca 2008 r. skarżący oświadczył, iż cofa skargę złożoną w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie składu orzekającego w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – na podstawie powołanego art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – postępowanie należało umorzyć. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.