II SA/Lu 886/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego; w zakresie wniosku uczestnika postępowania – A. M. z dnia 11 maja 2016 r. "o niezwłoczne skierowanie do wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2014 r." postanawia odrzucić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 886/15: - w pkt 1. uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] nr [....] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 sierpnia 2015 r. w sprawie nakazania M. Z. rozbiórki rozbudowy o 3 pomieszczenia podstawowego budynku mieszkaniowego jednorodzinnego usytuowanego na działkach nr [....] i [...] w C., a także postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2014 r. dotyczące wstrzymania M. Z. prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbudową ww. budynku mieszkalnego oraz nałożenia na nią obowiązku dostarczenia wskazanych dokumentów; - w pkt 2. zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 11 maja 2016 r. uczestnik postępowania – A. M. wniósł "o niezwłoczne skierowanie do wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy". W uzasadnieniu wniosku uczestnik wskazał, że wyrok z dnia 25 lutego 2016 r. nie jest prawomocny. Podniósł, że Sąd rozstrzygając skargę nie wydał rozstrzygnięcia na podstawie art. 152 P.p.s.a., co do określenia w jakim zakresie decyzje nie mogą być wykonane. Zdaniem A. M. brak rozstrzygnięcia, o którym mowa wyżej powoduje, że decyzja o nakazanie rozbiórki podlega wykonaniu i za takim poglądem przemawiają względy celowościowe i funkcjonalne. Poza tym zauważył, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania orzeczenia w trybie art. 61 § 3-5 p.p.s.a. na obecnym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało odrzucić. Zgodnie z art. 152 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. W uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja, s. 17, zauważono, że "zmiana powyższego przepisu wprowadza jako ustawową zasadę "zawieszenia" skutków uchylonego aktu lub czynności do dnia uprawomocnienia się wyroku". Oznacza to, że obecnie w sentencji wyroku Sąd nie jest zobowiązany do określenia, że zaskarżony akt lub czynność nie podlega wykonaniu. Skutki prawne uchylenia wynikają bowiem z treści komentowanego przepisu. Artykuł 152 § 1 p.p.s.a. wprawdzie dopuszcza, aby sąd, kierując się okolicznościami sprawy, w sentencji wyroku mógł rozstrzygnąć o tym, że akt lub czynność wywołują skutki prawne (komentarz Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Szustakiewicz, Komentarz 2016 Legalis), z tego jednak w niniejszej sprawie nie skorzystał. Należy również zwrócić uwagę, że wniosek strony w istocie dotyczy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2014 r. w przedmiocie wstrzymania skarżącej prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego oraz nałożenia obowiązku dostarczenia do organu odpowiednich dokumentów. W żadnym razie postanowienie powyższe wobec uchylenia decyzji organów nadzoru budowlanego nie może być skierowane do wykonania. Tym bardziej, że i ono zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2016 r. Także w tym wypadku ma zastosowanie bowiem ogólna reguła wynikająca z art. 152 p.p.s.a. Z tego względu na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało przedmiotowy wniosek odrzucić.