II SA/Lu 886/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C., S. B. i M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości - w zakresie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] – po rozpatrzeniu wniosku W. B., S. G., T. G., M. G., S. G., W. G., G. C., S. B. oraz M. B. – odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w L. przy ul. P., wchodzącej w obszar działki ewidencyjnej nr [...], oznaczonej w dokumentacji geodezyjno-prawnej zarejestrowanej w [...] Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod nr [...] jako projektowana działka nr [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącej część wywłaszczonej działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. G. C., S. B. i M. G. wnieśli wspólnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję ostateczną Wojewody [...]. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., który to wniosek skierowali w pierwszej kolejności do organu drugiej instancji, zaś w razie jego nieuwzględnienia, bądź nierozpoznania przez ten organ - do sądu. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazali, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, zaś skutki wykonania kwestionowanej decyzji mogą być uciążliwe i niemożliwe do odwrócenia. Ponadto podnieśli, że przedmiotowe rozstrzygniecie jest dla nich krzywdzące, a w związku z faktem, że zostało wydane bez podstawy prawnej, może spowodować, że skarżący, pomimo słuszności swoich twierdzeń, zostaną pozbawieni możliwości obrony swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżących nie może zostać uwzględniony. Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do Wojewody [...], z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez sąd. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (a więc również aktów wydanych w pierwszej instancji postępowania administracyjnego). W doktrynie i judykaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2012, str. 224-225). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., do której odnosi się rozpoznawany wniosek strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej, orzeka o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Decyzja ta nie wymaga zatem żadnych działań dla spowodowania określonego w niej stanu faktycznego lub prawnego. Tym samym nie posiada ona przedmiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, LEX nr 493905). Z tych względów sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.