II SA/Lu 887/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. Ł. o przyznanie kosztów za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a I. przyznać adwokatowi M. Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę [...]([...]) złotych, w tym kwotę [...]([...]) złotych należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej; II. odmówić zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków. Adwokat M. Ł. wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w skardze kasacyjnej wniosła o przyznanie kosztów za pomoc prawną udzieloną z urzędu w potrójnej wysokości. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Uzasadniając żądanie zasądzenie kosztów w potrójnej wysokości wnioskodawczyni podniosła, że przemawia za tym jej niezbędny nakład pracy, złożony i wielowątkowy charakter sprawy jak i termin, w którym zobowiązana była dokonać czynności celem prawidłowego reprezentowania skarżącego. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania informacji o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem w niniejszej sprawie musiała wnieść o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z tą skargą. W tak krótkim czasie pełnomocnik skontaktował się ze skarżącym, uzgodnił stanowiska w sprawie, zapoznał się z obszernymi aktami sprawy (3 tomy), sporządził ich fotokopię a następnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz skargę kasacyjną. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714) zwane dalej "rozporządzeniem". Paragraf 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt. 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu (pkt. 2). Przy czym stosownie do unormowania § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§4 ust. 2 pkt 1 - 4). W sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek skutkujący potrzebą zastosowania §4 ust. 2 pkt 1 - 4 rozporządzenia. Nakład pracy wnioskodawczyni w niniejszej sprawie nie uzasadnia bowiem zasądzenia wynagrodzenia w kwocie przewyższającej minimalną stawkę. Dokonanych bowiem przez nią czynności procesowych nie można uznać za inne, jak typowe - zwykłe działania wykonywane przez pełnomocników reprezentujących stronę przed sądem na etapie postępowania kasacyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II OZ 838/11 oraz z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II FZ 878/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wnioskodawczyni zapoznała się z aktami sprawy (sporządziła ich fotokopię) następnie sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i wraz z nim wniosła skargę kasacyjną. Zasądzenia wynagrodzenia przewyższającego minimalną stawę nie uzasadnia też termin, w jakim musiała wykonać powyższe czynności. Termin z art. 87 §1 p.p.s.a. jest bowiem zwyczajnym terminem ustawowym, który musi być dochowany przez każdą ze stron wnoszącą o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej niezależnie od tego jaka to czynnośc. Należy też mieć przy tym na względzie, że zarzuty skargi kasacyjnej nie doprowadziły do usunięcia z obrotu prawnego wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zatem stopień przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy przez wnioskodawczynię nie przekraczał w związku z tym zwykłej staranności przy sporządzaniu skargi kasacyjnej. W sprawie nie wystąpiły więc żadne ekstraordynaryjne okoliczności świadczące o ponadprzeciętnej aktywności wnioskodawczyni w reprezentowaniu interesów skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II FZ 878/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z §21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść §21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki minimalnej określonej w §21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli skargę kasacyjną sporządził adwokat, który nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawczyni nie prowadziła niniejszej sprawy w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to ona w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła i wniosła skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawczyni powinna otrzymać z tego tytułu wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania §4 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług [...] złotych, o czym na podstawie art. 250 §1 p.p.s.a. i art. 258 §2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z §21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia i §4 ust. 3 rozporządzenia postanowiono jak w punkcie pierwszym. Brak jest podstaw do zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków adwokata skoro takowych wnioskodawczyni nie wykazała. O czym postanowiono na podstawie art. 250 §1 p.p.s.a. i art. 258 §2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z §2 pkt. 2 rozporządzenia w punkcie drugim.