II SA/Lu 89/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odmówić dopuszczenia A. B. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania E. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzje Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z wieżą stalową na działce nr [...] położonej w P. gm. K . W toku postępowania przed Sądem wpłynął wniosek A. B. o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. A. B.motywował wniosek tym, że przedmiotowa budowa jest inwestycją celu publicznego, co oznacza, iż ma on interes prawny oraz słuszny interes obywatelski brać udział w postępowaniu jako strona przed Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Opisany wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z przepisem art. 33 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-dalej p.p.s.a.) udział w postępowaniu w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Brzmienie powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym może być tylko taka osoba, której przysługiwała w postępowaniu administracyjnym legitymacja materialnoprawna do uczestnictwa w tymże postępowaniu, ale która nie brała w nim udziału. Pojęcie "interes prawny", użyte w przepisie art. 28 k.p.a., do którego odwołuje się A. B. rozumiane w bezpośrednim jego znaczeniu, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, interes prawny w rozumieniu omawianego przepisu, to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (v. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Pojęcie strony może być, bowiem wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (v. NSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 października 1998r., sygn. akt II SA 1104/98). Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (v. wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Niniejsza sprawa dotyczy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, wydanej na postawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 28 ust. 2 tej ustawy, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są jedynie: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis powyższy wprowadza szczególną regulację pojęcia strony w postępowaniu w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż jest on przepisem o charakterze "lex specialis" w stosunku do unormowania zawartego w art. 28 k.p.a. Skoro zatem A. B. nie jest inwestorem jak również nie wykazał, iż jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu (czego również nie dowodzą akta sprawy) to brak jest podstaw do przyjęcia, iż wynik postępowania dotyczy jego interesu prawnego. Ponadto nieskuteczne jest wywodzenie interesu prawnego z faktu, że objęta badaną decyzją inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Przesłanki uznania za stronę w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę zawiera wskazany art. 28 ust. 2, który nie odwołuje się do charakteru inwestycji lecz posiadanych praw do nieruchomość znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstawy materialnoprawnej do przypisania A. B. legitymacji do bycia uczestnikiem niniejszego postępowania sądowego na prawach strony i dlatego, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., odmówił uwzględnienia jego wniosku.