II SA/Lu 89/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W myśl art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Do uiszczenia tych kosztów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (214 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Wezwaniem z dnia 27 stycznia 2014 r. zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. W odpowiedzi skarżący wniósł o zwolnienie od obowiązku uiszczania wpisu sądowego. Wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 23 maja 2014 r. Wezwaniem z dnia 23 czerwca 2014 r. skarżącego ponownie zobowiązano do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Jednocześnie pouczono go, że nie wykonanie wezwania w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie z dnia 23 czerwca 2014 r. w dniu 27 czerwca 2014 r. odebrał dorosły domownik – córka skarżącego. W myśl unormowania art. 72 § 1 p.p.s.a. doręczenie takie wywołuje takie same skutki prawne jak doręczenie dokonane do rąk adresata. Zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi upływał w dniu 4 lipca 2014 r., który to dzień nie przypadał w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy. Skarżący w zakreślonym terminie wpisu nie uiścił. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę G. S. należało odrzucić. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.