II SA/Lu 890/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom - sprawozdawca, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Stażysta Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A.G. i Z.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał A. i Z.G. rozbiórkę płyty gnojowej, wykonanej na działce nr [...], położonej w O., usytuowanej pomiędzy dwoma zbiornikami na gnojówkę, znajdującymi się przed budynkiem inwentarskim, stodołą i starym murkiem oporowym przy granicy działki nr [...] W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji ustalił, że dwukrotne oględziny wykazały, iż na nieruchomości A. i Z.G. na starej płycie gnojowej, popękanej i zniszczonej ułożony został gruz, piach i zalana została warstwa betonu, o łącznej grubości ok.11 cm. Dokonano w ten sposób nadbudowy obiektu budowlanego, stanowiącej budowę w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego. Budowa płyty wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonanie opisanej płyty bez dokonania zgłoszenia stanowi samowolę budowlaną. Organ podniósł także, że płyta gnojowa powinna być usytuowana w odległości co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej, co wynika z przepisu § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, podkreślając, że inwestorzy nie odtworzyli stanu pierwotnego płyty istniejącej, lecz na starej płycie dokonali budowy nowej płyty. Nie można więc uznać za zasadne zarzutów, iż był to jedynie remont płyty istniejącej od 30 lat. Niedokonanie zgłoszenia zamiaru budowy oraz fakt, iż samowolnie wybudowana płyta narusza przepisy rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. uzasadniały nakazanie rozbiórki płyty. Przepis art. 49 ust. 2 b ustawy - prawo budowlane pozwala bowiem na przeprowadzenie procedury legalizacyjnej, tylko wówczas gdy budowa nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego A. i Z. G. nieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając, iż pierwotnie organ pierwszej instancji uznał, iż dokonali utwardzenia podwórka, podczas gdy nigdy takiego utwardzenia nie dokonywali, bezpodstawnie też zobowiązał ich ten organ do złożenia dokumentacji, która następnie nie została przyjęta. Zarzucili również, że nie wykonali żadnej nadbudowy obiektu budowlanego, a doprowadzili jedynie istniejącą płytę do stanu poprzedniego i poprawili jej estetykę. Zdaniem skarżących wykonane przez nich prace nie wymagały ani pozwolenia, ani zgłoszenia, a skarżący byli do nich zobligowania na podstawie przepisu art. 5 pkt 2 ustawy – prawo budowlane. Nie zgadzając się z decyzją skarżący wnieśli o "wnikliwe zapoznanie się ze sprawą". W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Prawidłowo ustaliły organy administracji, że skarżący dokonali budowy płyty do składowania obornika (płyty gnojowej). Wprawdzie w protokole oględzin z dnia 29 lipca 2003 r. oraz postanowieniu z dnia [...] r., nakładającego na skarżących określone obowiązki i decyzji z dnia [...] r., nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, płyta ta określona została jako utwardzenie podwórka, co słusznie skarżący kwestionują, jednak po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia decyzji z dnia [...] r. i przeprowadzeniu po raz drugi postępowania dowodowego na okoliczność zakresu i charakteru robót budowlanych wykonanych przez skarżących, zarówno w decyzji z dnia [...] r., jak i decyzji z dnia [...] r. będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany określony został jako płyta gnojowa. Skarga dotyczy decyzji z dnia [...] r., bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest zatem okoliczność, że pierwotnie organ administracji błędnie zakwalifikował płytę jako utwardzenie podwórka, skoro błąd ten został naprawiony w toku postępowania, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, a wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzja prawidłowo kwalifikuje wykonany obiekt jako płytę obornikową (gnojową). Należy także zwrócić uwagę, że postanowienie z dnia [...] r., nakładające na inwestora obowiązek przedstawienia określonej dokumentacji w celu legalizacji wykonanych robót podlegało zaskarżeniu w odrębnym trybie. Zarzuty dotyczące tego postanowienia, w szczególności zaś zarzut zbędnego zobowiązania inwestora do przedstawienia dokumentacji, nie mogą być więc w tym postępowaniu uwzględnione. Prawidłowe jest także ustalenie organów administracji, że wykonane przez skarżących prace polegały na budowie nowej płyty, a nie na jej remoncie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (tekst jednolity: Dz. U. Nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zmianami). W myśl przepisu art. 3 pkt 6 ustawy przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast remont to - w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 8 ustawy - wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W toku oględzin dokonanych w dniu 29 lipca 2003 r. oraz w dniu 20 lipca 2004 r. jednoznacznie ustalono, że inwestorzy położyli nową warstwę betonu na podkładzie z gruzu i piasku, z tym, że oględziny dokonane w dniu 20 lipca 2004 r. dodatkowo wykazały, że wykonano to na starej płycie do składowania obornika, która była zniszczona i popękana. Fakt zalania starej płyty warstwą betonu, tzw. szlichtą, nie budzi wątpliwości. Został on zresztą przyznany przez skarżącego. Również w okazanej na rozprawie inwentaryzacji płyty gnojowej i utwardzenia terenu z dnia 17 września 2003 r. (która miała być przedstawiona organowi nadzoru budowlanego w wykonaniu obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] r.) wskazana została nowa warstwa betonu, stanowiąca wierzchnią warstwę wykonanej inwestycji. Grubość tej warstwy nie ma znaczenia. Istotne jest, że wylano nową warstwę betonu na starej płycie, co nie stanowi odtworzenia stanu pierwotnego, czyli remontu, lecz budowę w rozumieniu powołanych przepisów. Błędny jest pogląd skarżących, że wykonane przez nich prace budowlane nie wymagały zgłoszenia właściwemu organowi. Stosownie do przepisu art. 29 ust.1 pkt 1"b" ustawy – prawo budowlane budowa płyt do składowania obornika nie wymaga wprawdzie pozwolenia na budowę, w myśl jednak przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 (czyli budowa płyt do składowania obornika) wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Nie ulega wątpliwości, że skarżący zgłoszenia takiego nie dokonali. W tym momencie należy wyjaśnić, że także remont płyty wymagałby zgłoszenia. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 stanowi bowiem, że wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, czyli robót polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Bezpodstawne są więc zarzuty skarżących, że wykonane przez nich roboty budowlane nie wymagały w ogóle zgłoszenia. Okoliczność, że przepis art. 5 ust. 2 ustawy – prawo budowlane nakazuje utrzymywanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym i niedopuszczanie do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania i wymaganiami dotyczącymi warunków bezpieczeństwa i higieny pracy oraz warunków użytkowych zgodnych z przeznaczeniem obiektu, nie zwalniała skarżących z obowiązku dokonania wymaganego zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych, mających na celu wypełnienie obowiązków wynikających z powołanego przepisu art. 5 ust. 2 ustawy. W przypadku wykonania robót budowlanych, polegających na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia zastosowanie ma przepis art. 49 "b" ustawy - prawo budowlane. Przepis ten nakazuje rozbiórkę takiego obiektu (ust.1), chyba że zachodzą przesłanki, umożliwiające legalizację obiektu, co jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych (ust.2 ). Do przepisów techniczno – budowlanych zalicza się, zgodnie z art. 7 ust.1 ustawy – prawo budowlane warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, określane w drodze rozporządzenia na podstawie delegacji zawartej w przepisie art. 7 ust. 2 ustawy. Warunki techniczne budowli takich jak płyty gnojowe określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz.877). Zgodnie z tymi warunkami odległość płyty gnojowej od granicy działki sąsiedniej powinna wynosić co najmniej 4 m ( § 6 ust. 4 rozporządzenia ). Warunek ten nie został zachowany w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 20 lipca 2004 r. odległość płyty gnojowej, wykonanej przez skarżących, od granicy działki sąsiedniej wynosi mniej niż 4 m. Granicę stanowi murek oporowy, wskazany na szkicu z oględzin oraz widoczny na zdjęciach, wykonanych w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 20 lipca 2003 r. Z opisu płyty w protokole oględzin z dnia 20 lipca 2004 r. wynika, że płyta sięga murku oporowego. Również na zdjęciach wykonanych dnia 20 lipca 2003 r., w czasie pierwszych oględzin, widać, że płyta dochodzi do murku. Odkrywka wykonana w płycie dniu 20 lipca 2004 r. w odległości 1,70 m od murku wykazała, że w tym miejscu usytuowana była także stara płyta. Tak więc odległość wykonanej przez skarżących płyty od granicy działki sąsiedniej jest znacznie mniejsza od dopuszczalnych 4 m. Tym samym obiekt ten narusza przepisy techniczno – budowlane, powołane wyżej, nie jest więc możliwa jego legalizacja na podstawie przepisu art. 49 "b" ust. 2 ustawy – prawo budowlane. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów prawa. Zastosowanie przepisu art. 49 "b" ust. 1 ustawy prawo budowlane było uzasadnione w opisanym stanie faktycznym, prawidłowo ustalonym przez organy administracji. Z tych wszystkich względów i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.