II SA/Lu 892/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2022 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu P. B.-W. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. S. (dalej także jako: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w C. z dnia [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia [...] maja 2021 r. R. S. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w C. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii odpowiedzi na skargi osadzonych uznane za zasadne i częściowo zasadne w roku 2018. Pismem doręczonym w dniu [...] sierpnia 2021 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do wykazania, w terminie 5 dni, przesłanki szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji, z uwagi na fakt, iż stanowi ona informację publiczną przetworzoną. W odpowiedzi na wezwanie R. S. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. nie zgodził się z zakwalifikowaniem wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej. W tej sytuacji Dyrektor Zakładu Karnego w C. w dniu [...] sierpnia 2021 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] maja 2021 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podtrzymał stanowisko, że żądana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej. Stwierdził jednocześnie, że skarżący nie wykazał szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu przedmiotowej informacji. W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. wniósł o jej uchylenie, kwestionując zasadność zakwalifikowania żądanej informacji publicznej jako przetworzonej. Skarżący stwierdził, że organ jest w posiadaniu przedmiotowej informacji, albowiem jest ona wprost dostępna w systemie informatycznym Centralna Baza Danych Osób Pozbawionych Wolności, w sposób wyselekcjonowany w celu wprowadzenia skutkujących na przyszłość procedur naprawczych. Skarżący podkreślił, że jego wniosek zmierzał do ustalenia, jakie nieprawidłowości w funkcjonowaniu Zakładu Karnego w C. stwierdziły organy nadzoru oraz, czy Zakład ten wprowadził procedury mające na celu wyeliminowanie stwierdzonych w wyniku rozpatrzenia skargi naruszeń uprawnień skazanych, co, zdaniem skarżącego, jest szczególnie istotne dla znacznej części społeczeństwa. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Zakładu Karnego powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2021 r. (zaskarżoną do Sądu), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, której udostępnienie uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ drugiej instancji podkreślił, że informacja żądana przez skarżącego nie jest wprost dostępna. Jej przygotowanie wymaga przeglądu dokumentów 285 postępowań skargowych, wyselekcjonowania spraw odpowiadającym kryteriom wskazanym we wniosku, sporządzenia kopii wyselekcjonowanych dokumentów i ich zanonimizowania w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do skarg i zarzutów uznanych za zasadne i częściowo zasadne, z usunięciem pozostałych treści oraz usunięciem danych chronionych prawem. Usunięcie danych chronionych nie jest przy tym wyłącznie czynnością techniczną, polegającą na mechanicznym zaczernieniu imienia i nazwiska osoby, której skarga dotyczy, lecz czynnością analityczną, połączoną z wysiłkiem intelektualnym polegającą na uniemożliwieniu identyfikacji występujących tam osób (głównie innych skazanych z którymi wnioskodawca mógł lub może w przyszłości zetknąć się w zakładzie karnym), poprzez anonimizację fragmentów tekstu umożliwiających identyfikację osoby a także analizą pod kątem stwierdzenia, czy i jakie informacje chronione prawem się w nich znajdują. Wszystkie wymienione czynności prowadzą do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej postaci. Organ zaznaczył, że Zakład Karny w C. przetwarza dane osób w systemie teleinformatycznym Centralna Baza Danych Osób Pozbawionych Wolności, o którym mowa w art. 25a ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1064 ze zm.), lecz w wbrew twierdzeniom skarżącego akta spraw skargowych nie są prowadzone w wersji elektronicznej a ewentualne wykorzystanie danych znajdujących się w Centralnej Bazie Osób Pozbawionych Wolności nie powoduje odstąpienia od analizy całego zbioru dokumentów skargowych posiadanych przez Zakład Karny w C.. Żądaną informację organ musi wytworzyć zgodnie z wnioskiem i na podstawie kryteriów w nim wskazanych. Ponadto zakres czynności jakie należałoby wykonać w celu realizacji wniosku skarżąćego pozwala na przyjęcie, że wytworzenie żądanych informacji wymagałoby takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które nie pozostawałby bez wpływu na normalny tok działania organu i realizację zadań przypisanych Dyrektorowi Zakładu Karnego w C.. Dyrektor Zakładu Karnego w C. nie posiada specjalistycznego programu komputerowego służącego do anonimizacji pism w celu ich udostępnienia, nie posiada również wyspecjalizowanej w tym zakresie komórki czy pracownika. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, należy uznać, że przygotowanie odpowiedzi zgodnej z kryteriami określonymi przez wnioskodawcę prowadziłoby do przetworzenia informacji publicznej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora Zakładu Karnego w C. również w zakresie uznania, że wnioskodawca w niniejszej sprawie nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem mu wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej. W ocenie organu drugiej instancji, argumentacja zawarta w odwołaniu jednoznacznie wskazuje, że uzyskanie przez skarżącego wnioskowanej informacji w żaden sposób nie przyczyni się do poprawy funkcjonowania Zakładu Karnego w C.. Uznanie przez organ nadzoru podnoszonego w skardze zarzutu za uzasadniony jest bowiem jednym z elementów już dokonanej skutecznej kontroli organu nadzoru. Z odpowiedzi organu na skargę osadzonego nie wynika natomiast, jakie Zakład Karny w C. wprowadził procedury mające na celu wyeliminowanie stwierdzonego naruszenia. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że pozycja skarżącego nie daje mu możliwości wykorzystania dla dobra ogółu uzyskanej informacji, w sposób który nie jest dostępny dla każdego innego posiadacza tej informacji, co więcej nie daje mu również możliwości wykorzystania jej w celu wskazanym we wniosku. Biorąc pod uwagę fakt, iż wnioskodawca od wielu lat przebywa w zakładach karnych oraz treść licznych innych wniosków kierowanych do organów Służby Więziennej, organ stwierdził, że zainteresowanie skarżącego odpowiedziami na skargi innych osadzonych jest bezpośrednio związane z jego sytuacją osobistą. Przedmiotowy wniosek obiektywnie nie służy wiec jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu i nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być natomiast wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach, w szczególności, że dostęp osoby pozbawionej wolności do określonych dokumentów oraz informacji o przysługujących mu uprawnieniach regulują odrębne przepisy m.in. Kodeks karny wykonawczy. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. W treści skargi podtrzymał argumenty przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w dalszym ciągu kwestionując zasadność zakwalifikowania żądanej przez niego informacji publicznej jako informacji przetworzonej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący, w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Należy na wstępie odnotować, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wielokrotnie orzekał już w sprawach o zbliżonym przedmiocie, z udziałem tych samych stron (przykładowo w sprawach o sygn. akt: II SA/Lu 505/21, II SA/Lu 510/21, II SA/Lu 478/21, II SA/Lu 479/21, II SA/Lu 486/21, II SA/Lu 635/21, II SA/Lu 640/21, II SA/Lu 641/21, II SA/Lu 706/21 i innych). Podzielając stanowisko wyrażane dotychczas przez tut. Sąd w analogicznych sprawach, skład orzekający w sprawie niniejszej uznał skargę za niezasadną. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). Akt ten reguluje zasady i tryb udostępniania informacji publicznych, określając przy tym również ograniczenia w dostępie do tego rodzaju informacji. W tym kontekście wymaga podkreślenia, że dostęp do informacji publicznej jest z reguły bezwarunkowy. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego, ani nawet faktycznego. Powyższa zasada doznaje jednak ograniczenia m.in. w sytuacji, gdy udostępnienie określonej informacji publicznej wymaga jej uprzedniego przetworzenia przez adresata wniosku. Jakkolwiek bowiem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej, to jednak wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest zatem uzależnione od spełnienia tej przesłanki. W związku z powyższym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, którą organ ten zakwalifikował jako informacje przetworzoną, jest poinformowanie wnioskodawcy o tym fakcie oraz wyznaczenie mu terminu do wykazania istnienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. przedstawienia argumentacji świadczącej o istnieniu szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji przetworzonej. Wykazanie tej przesłanki w wyznaczonym terminie skutkuje powstaniem po stronie adresata wniosku obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej (po jej uprzednim przetworzeniu). Niewykazanie przez wnioskodawcę przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego skutkuje natomiast wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 16 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 3/11; wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt IV SAB/Wr 12/12 oraz z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wr 109/17 – dostępne w CBOSA). Przedmiotem skierowanego do Dyrektora Zakładu Karnego w C. wniosku skarżącego z dnia [...] r. było udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii odpowiedzi na skargi osadzonych uznane za zasadne i częściowo zasadne w roku 2018. W sprawie nie jest kwestionowane, że organy Służby Więziennej, do których należą dyrektorzy zakładów karnych (art. 7 pkt 3 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1064 ze zm., dalej jako "u.s.w."), jako organy władzy publicznej, są z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania posiadanych informacji publicznych na warunkach określonych w tej ustawie. Poza sporem jest również, że informacja wskazana w powyższym wniosku stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W tym kontekście wyjaśnić jedynie wypada, że zgodnie z ww. przepisem informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o tę formułę oraz regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji), przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". W konsekwencji za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Z kolei w przykładowym katalogu rodzajów informacji publicznej, zawartym w art. 6 u.d.i.p., jako informacje tej kategorii wprost wskazano dane o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (ust. 1 pkt 3 lit. "d"). Zgodnie z art. 2 u.s.w. Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 53, dalej jako "k.k.w."), zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Do podstawowych zadań tej Służby należy m.in. zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym, a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności i środki przymusu skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej, czy zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa (art. 2 ust. 2 pkt 3 i 6 u.s.w.). Stosownie natomiast do art. 102 pkt 10 k.k.w., skazany ma prawo do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. W udzielanie odpowiedzi na skargi osadzonych stanowi element zadań publicznych realizowanych przez Służbę Więziennej, jaką jest zapewnienie osobom osadzonym realizacji ich praw, tak konstytucyjnych, jak i określonych w ustawach. Informacje dotyczące realizacji tego zadania, w tym informacje o treści odpowiedzi na skargi osadzonych, stanowią zatem informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" u.d.i.p. Nie kwestionując ciążącego na Dyrektorze Zakładu Karnego w C. obowiązku informacyjnego, a także nie podważając publicznego charakteru informacji objętej wnioskiem skarżącego, organ ten ów wniosek rozpatrzył wydając w dniu [...] r. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, którą to decyzję utrzymał następnie w mocy Dyrektor Zakładu Karnego zaskarżoną decyzją ostateczną z dnia [...] września 2021 r. U podstaw tych rozstrzygnięć legło przekonanie, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś skarżący, pomimo wezwania, nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem przedmiotowej informacji. Wobec tak określonych motywów orzeczonej odmowy, istota sporu sprowadza się zatem w pierwszym rzędzie do oceny słuszności uznania przez organy obu instancji, że żądana przez skarżącego informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie jest wyłącznie wytworzona rodzajowo nowa informacja, która nie istniała dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11). Ponadto przyjmuje się, że z informacją przetworzoną mamy do czynienia, jeżeli jej przygotowanie jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków. Jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14). Informacją przetworzoną będzie również informacja przygotowana wskutek działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. Należy bowiem mieć na uwadze, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt: I OSK 953/13 I OSK 866/13, I OSK 865/13). Czynnikiem determinującym uznanie informacji za przetworzoną jest również szeroki zakres przedmiotowy, podmiotowy, czasowy wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów. Jak podkreśla się w orzecznictwie, informacja przetworzona to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji. W pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. przykładowo wyroki NSA: z dnia 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11; z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11; z 21 września 2012 r., sygn. akt l OSK 1477/12; z 2 października 2014 r., sygn. akt I OSK 140/14). Uwzględniając powyższe rozważania w okolicznościach niniejszej sprawy, za prawidłową uznać należy ocenę organów obu instancji, iż informacja objęta wnioskiem skarżącego z [...] r. spełnia kryteria informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W tym względzie za zasadne uznać należy argumenty organów wskazujące, że przedmiotowa informacja nie jest wprost dostępna, lecz jej przygotowanie wymaga przeglądu znacznej ilości dokumentów z prowadzonych w danym okresie przez Zakład Kany w [...] postępowań skargowych. Jednocześnie brak jest podstaw by kwestionować prawdziwość ustalenia wskazanego w treści zaskarżonej decyzji, iż ilość owych postępowań, przypadających na wskazany przez skarżącego okres, wynosi 285 Skarżący nie ma przy tym racji twierdząc, że żądane informacje są dostępne "wprost", w oparciu o prowadzone przez organy Służby Więziennej ewidencje (w tym elektroniczne) oraz sporządzane zestawienia statystyczne. Należy zwrócić uwagę, że skarżący żąda dokumentów o określonej treści, a nie jedynie ogólnych, statystycznych informacji o ilości skarg rozpatrzonych pozytywnie w danym okresie. Odpowiedzi na skargi są sporządzane na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku przeprowadzonych postępowań skargowych, zawierają odniesienia do wszystkich zarzutów podnoszonych w skargach, w tym również uznanych za bezzasadne. Pismo może stanowić odpowiedź na kilka skarg, w tym również uznanych za bezzasadne oraz zawiera w swojej treści informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby, której skarga dotyczy. Powoduje to, że przygotowanie żądanej informacji publicznej wymaga przeprowadzenia analizy, zestawienia, wyciągów z dokumentów w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do skargi zarzutów uznanych za zasadne z usunięciem pozostałych treści oraz usunięcia danych chronionych prawem. Przy czym usunięcie danych chronionych jest czynnością analityczną, połączoną z wysiłkiem intelektualnym polegającą na uniemożliwieniu identyfikacji występujących tam osób poprzez anonimizację fragmentów tekstu umożliwiających identyfikację osoby, a także analizą pod katem stwierdzenia, czy i jakie informacje chronione prawem się w nich znajdują. Wszystkie te zabiegi, wymagane do przygotowania informacji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy prowadzą w istocie do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej postaci. Przygotowanie żądanej informacji generowałoby zatem konieczność podjęcia dodatkowych czynności angażujących do ich realizacji kilka osób, co nie w oczywisty sposób wpływa na normalny tok pracy danej komórki organizacyjnej. W analizowanym przypadku spełnione są tym samym wszystkie przesłanki, które orzecznictwo sądowe wskazuje jako kwantyfikatory pojęcia "informacji przetworzonej". Konkludując, objęte wnioskiem informacje mają bez wątpienia charakter informacji przetworzonej. Zasadność kwalifikacji żądanej przez skarżącego informacji publicznej, jako przetworzonej, przesądza o prawidłowości działań podjętych przez Dyrektora Zakładu Karnego w C. w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] r. Wobec takiego charakteru przedmiotu żądania skarżącego zasadne bowiem było wezwanie go do wykazania szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem mu żądanej informacji. Wezwanie to doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 11 sierpnia 2021 r. Bezsporne pozostaje, że w odpowiedzi na to wezwanie (pismo z dnia [...] r.) skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności świadczących o istnieniu powyższej przesłanki, a jedynie zakwestionował przyjętą przez organ kwalifikację żądanej informacji. Podkreślić w tym miejscu należy, że ocena charakteru interesu leżącego u podstaw wniosku o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, winna być dokonywana według kryteriów obiektywnych. Jeżeli więc okoliczności sprawy wskazują, że żądanie udostępnienia informacji zostało zgłoszone jedynie w interesie prywatnym, uznanie przesłanki szczególnego interesu publicznego za spełnioną jest w istocie niemożliwe – zwłaszcza, jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, nie przedstawił żadnej argumentacji na poparcie takiego twierdzenia. Wyjaśnić przy tym trzeba, że kwalifikowany – szczególny interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w świetle poglądów judykatury wystąpić może na przykład wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1721/05, publ. Prok. i Pr. 2006/5/53). W konsekwencji niewykazania przez skarżącego, pomimo wezwania, przesłanki szczególnego interesu publicznego, zasadnie organy przyjęły, że warunek ten nie został w niniejszej sprawie spełniony. Istnieniu tej przesłanki przeczy bowiem zarówno niewskazanie przez skarżącego żadnych okoliczności na jej poparcie, jak i – co słusznie zauważono w treści zaskarżonej decyzji – kontekst złożonego wniosku, wskazujący, że strona żądanie to złożyła wyłącznie w prywatnym interesie, jako osoba pozbawiona wolności. W tym zakresie za racjonalne i zgodne z logiką oraz doświadczeniem życiowym uznać należy argumenty organu, że zainteresowanie skarżącego treści odpowiedzi na skargi osadzonych uznane za zasadne w całości lub w części, jest bardziej niż z interesem publicznym związane z jego sytuacją osobistą. Wobec nieprzedstawienia przez skarżącego, w odpowiedzi na wezwanie organu, jakichkolwiek argumentów przeciwnych, nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wniosek skarżącego obiektywnie nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu i nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych. Zaznaczyć należy, że argumenty w tej kwestii podniesione przez skarżącego (dopiero) w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w żaden sposób nie podważają prawidłowości powyższej oceny. Przeciwnie zaś, wyjaśnienia, że wniosek skarżącego zmierzał do (cyt.) "ustalenia, jakie nieprawidłowości w funkcjonowaniu Zakładu Karnego w C. stwierdziły organy nadzoru oraz, czy Zakład ten wprowadził procedury mające na celu wyeliminowanie stwierdzonych w wyniku rozpatrzenia skargi naruszeń uprawnień skazanych", w istocie potwierdzają słuszność przekonania, że żądanie skarżącego motywowane było wyłączenie jego subiektywnym interesem, związanym z faktem obywania kary pozbawienia wolności. Prawidłowym następstwem niespełnienia przez skarżącego przesłanki szczególnego interesu publicznego, określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., było podjęcie przez Dyrektora Zakładu Karnego w C. decyzji odmawiającej udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej przetworzonej, którą to decyzję następnie zasadnie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją Dyrektor Zakładu Karnego Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2029. Poz. 2325 ) skargę należało oddalić. Orzeczenie o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, znajduje natomiast uzasadnienie w treści art. 250 § 1 i § 2 powołanej ustawy oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c"" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 68).