II SA/Lu 893/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 22 września 2005 r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] uchylającą decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum pomocy Rodzinie z dnia [...]. Nr [...] odmawiającą przyznania K. G. pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga J. B. podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 50 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Wyjąwszy zatem podmioty szczególne, możliwość wniesienia skargi warunkowana jest istnieniem po stronie skarżącego interesu prawnego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 919/04 (nie publ.) istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków. W ocenie Sądu J. B. nie ma interesu prawnego w skarżeniu decyzji rozpatrywanej w niniejszej sprawie. Zwrócić należy uwagę, iż J. B. jest opiekunem usamodzielnienia K. G.. Funkcja ta, określona w §9 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 6, poz. 45 ze zm.) nie uprawnia do zaskarżania decyzji administracyjnych dotyczących podopiecznego – przepisy prawa nie przyznają takich kompetencji. Tym samym źródłem interesu prawnego koniecznego dla skutecznego wniesienia skargi nie może być pełnienie funkcji opiekuna usamodzielniania. Jednocześnie skarżący nie posiada interesu prawnego z innego tytułu. Nadto, słusznie SKO zaznaczyło, iż J. B. nie może działać w postępowaniu sądowoadministarcyjnym w charakterze pełnomocnika procesowego K. G.. Zgodnie bowiem z przepisem art. 35 §1 P.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Skarżący nie spełnia kryteriów wskazanych w tym przepisie, w szczególności przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej nie przyznają mu możliwości bycia pełnomocnikiem procesowym podopiecznego. Wobec braku interesu prawnego we wniesieniu skargi przez J. B. należało ją – jako niedopuszczalną – odrzucić na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.