II SA/Lu 895/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. . na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom - w zakresie wniosku M.L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dnia 1 października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...]r., nakazującą wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W skardze na wspomnianą decyzję M.L. wniósł jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych przewidzianej w art. 61 § 1 p.p.s.a.. Sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem wnioskodawcy w tym postępowaniu jest co najmniej uprawdopodobnienie, że zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w powołanym przepisie, tak aby przekonać sąd, że grożą stronie negatywne lub nieodwracalne następstwa wydanej decyzji, tego rodzaju, że uzasadniają przyznanie stronie ochrony tymczasowej w postępowaniu. Aby umożliwić sądowi ocenę zasadności wniosku skarżący powinien odnieść się do konkretnych okoliczności, zdarzeń, składających się na stan faktyczny, które w jego ocenie mogą wywołać uszczerbek w majątku lub krzywdę niemajątkową, czy też powołać fakty świadczące, że powrót do stanu sprzed wydania decyzji będzie niemożliwy lub znacznie utrudniony. Przedmiotowe oświadczenia skarżący powinien poprzeć precyzyjnymi informacjami o rodzaju szkody i przesłankach jej wystąpienia, czy też spodziewanym skutku i wszelkich okolicznościach wskazujących na prawdopodobieństwo jego wystąpienia i jego nieodwracalność. Wniosek powinien zawierać dokładne wyliczenie kosztów związanych z ewentualnym demontażem wykonanych urządzeń zapobiegających szkodom wodnym. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga aby szkoda, od której uzależnione jest wstrzymanie decyzji była znaczna. Sąd dokonuje oceny rozmiaru szkody na tle sytuacji majątkowej skarżącego. W tym kontekście konieczne jest należyte udokumentowanie stanu majątkowego wnioskodawcy, ze wskazaniem w jaki sposób i w jakim stopniu zaskarżona decyzja wpłynie na sytuację skarżącego. W niniejszej sprawie skarżący oparł swój wniosek na obu alternatywnie zakreślonych przesłankach powołanego wyżej przepisu. Jednakże wniosek skarżącego nie został w istocie w żaden sposób umotywowany. Stwierdził on jedynie, że w razie uchylenia zaskarżonej decyzji grożą mu trudne do usunięcia skutki oraz konieczność poniesienia niepotrzebnych kosztów. Należy wskazać, że powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Złożony przez skarżącego wniosek nie zawiera zatem odrębnego od skargi uzasadnienia. Uzasadnienie skargi, w którym skarżący, kwestionując legalność zaskarżonej decyzji, uzasadnia postawione zarzuty, nie pozwala na przyjęcie, że uprawdopodobniono okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym przepisie, uzasadniające uwzględnienie jego wniosku, z tego względu nie jest możliwe procedowanie w zakresie pozbawienia takiej decyzji skuteczności w ramach sądowej ochrony tymczasowej. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.