II SA/Lu 897/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], znak [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynku usługowo – handlowego z garażem podziemnym o powierzchni sprzedaży do 2000 m2 na części działki oznaczonej nr ewid. 3/41, położonej przy Al. R. w L., wzdłuż pasa drogowego - działki ewid. nr 1 (ul. S.). Powyższa decyzja ostateczna została doręczona ustalonym przez organy stronom postępowania, przy czym najpóźniej doręczono ją B. B., a doręczenie to miało miejsce w dniu 1 sierpnia 2014 r. (potwierdzenia odbioru - k. 185-195 akt adm. II inst.) W dniu 5 września 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na przedmiotową decyzję organu odwoławczego złożyła I. S. (składając ją osobiście w siedzibie organu – k. 3 akt sądowych), która nie brała udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że I. S. nie posiada legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Organ wyjaśnił, że wprawdzie skarżąca jest członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej , która jest stroną przedmiotowego postępowania, jednak w tej sytuacji uprawnionym do wniesienia skargi jest Spółdzielnia, a nie jej poszczególni członkowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że wbrew przekonaniu organu II instancji wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, ewentualny brak interesu prawnego skarżącej w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie mógł skutkować odrzuceniem jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest bowiem stanowisko, iż brak przymiotu strony, a więc uprawnienia do złożenia skargi, należy oceniać jako brak przesłanki materialnej, której skutkiem jest oddalenie skargi, a nie jej odrzuceniem (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 27 września 2000 r., sygn. akt II SA2109/00, LEX nr 47586; z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 227/11, LEX nr 1071206 oraz z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1133/12, LEX nr 1333846). Niemniej jednak skarga I. S. podlega odrzuceniu, lecz z innego powodu, tj. ze względu na jej wniesienie z uchybieniem terminu. W myśl art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że skarżąca I. S. nie brała udziału jako strona w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, przez co decyzja ta nie została jej doręczona. Okoliczność ta nie czyniła sama przez się jej skargi niedopuszczalną, jednak nie można również przyjąć, iż złożenie przez nią skargi nie było ograniczone żadnym terminem. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że strona, której nie doręczono decyzji (nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym), może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 29 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA 413/97, LEX nr 44541; z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2351/12, LEX nr 1269647 oraz z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 2012/14, LEX nr 1493028). W praktyce oznacza to, że termin do wniesienia skargi przez osobę, której zaskarżonej decyzji nie doręczono, biegnie od dnia doręczenia decyzji ostatniej ze stron. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego najpóźniej została doręczona B. B., a doręczenie to nastąpiło w dniu 1 sierpnia 2014 r. (k. 195 akt adm. II inst.). Skoro zatem skarżącej przedmiotowa decyzja nie była doręczona, trzydziestodniowy termin do złożenia przez nią skargi na to rozstrzygnięcie kończył bieg w dniu 31 sierpnia 2014 r., jednak w związku z tym, iż dzień ten przypadał na niedzielę - zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.) – termin ten upływał w dniu następnym, tj. 1 września 2014 r. Mając zatem na uwadze, że skarga I. S. została wniesiona dopiero w dniu 5 września 2014 r., należy uznać, iż skarżąca złożyła ją z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.