II SA/Lu 9/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. K. pismem z dnia 2 grudnia 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia w stosunku do skarżącej opłaty w wysokości 59,064,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. - skierowanym do organu pierwszej instancji – skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż od powyższej decyzji została wniesiona skarga, a wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Pismo to organ przekazał do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktów może dotyczyć jedynie takich, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Bezspornie decyzja ustalająca wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości do takiej kategorii aktów należy. Ponadto konstrukcja powyższego przepisu wskazuje, że to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej wskazać należy, iż szkoda, o której mowa w omawianym przepisie, to taka, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 157). W niniejszej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody nie występuje, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi, uiszczona przez skarżącą kwota będzie zwrócona wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych negatywnych dla niej konsekwencji (postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04, niepubl. oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LexPolonica nr 375764). W niniejszej sprawie wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca, w ocenie Sądu, nie wskazała przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie jak również w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż przesłanki te faktycznie występują. W zasadzie należy uznać, iż wniosek skarżącej w ogólne nie jest przez nią uzasadniony. Także z akt sprawy trudno wywieść, aby wykonanie przedmiotowej decyzji pociągało za sobą trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody . W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd, uznając wniosek za niezasadny na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.