II SA/Lu 907/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Banku Spółdzielczego na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku Banku Spółdzielczego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 4 listopada 2011 r. Bank Spółdzielczy złożył skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pełnomocnik strony skarżącej w treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "ustawa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy, mogą być tylko takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, bądź takich, mocą których podmiot uzyskuje uprawnienia, nałożone są na niego obowiązki lub aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Należy również podkreślić, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających, w jej ocenie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności takich nie dopatrzył się również z urzędu Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., którą organ ten: 1. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji własnej z dnia [...]r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego oraz pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr ewid. [...], położonej w D., przy ul. W ; 2. odmówił uchylenia powołanej decyzji z dnia [...] r., wskazując, iż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że nie jest możliwe w drodze egzekucji administracyjnej wykonanie zaskarżonej decyzji, gdyż nie nakłada ona na strony żadnych obowiązków ani nie nakazuje stronom określonego zachowania. Zaskarżona decyzja stanowi akt o charakterze deklaratoryjnym, który stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego, i jako taka nie wymaga wykonania. W tej sytuacji brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.