II SA/Lu 907/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości - w zakresie wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Starosty z dnia [...] października 2013 r., nr [...], nakładającego na W. K. grzywnę w celu przymuszenia p o s t a n a w i a oddalić wniosek. W dniu 30 września 2013 r. (data nadania) M. K. i W. K. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...], w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości. Pismem z dnia 19 grudnia 2013 r., sprecyzowanym w dniu 11 marca 2014 r., W. K. zwrócił się do Sądu o wstrzymanie wykonania postanowienia Starosty z dnia [...] października 2013 r., nr [...], nakładającego na niego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 1 000 złotych oraz obciążającego go kosztami egzekucyjnymi w kwocie łącznej 68 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek W. K. o udzielenie ochrony tymczasowej nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd ogranicza się do aktów, jakie zostały wydane w postępowaniach, prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Podkreślić należy, że pojęcie "sprawy", o której mowa w tym przepisie, oznacza sprawę w znaczeniu materialnoprawnym, której granice wyznacza identyczność elementów stosunku administracyjnoprawnego skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej. Do elementów tych zalicza się podmiot, przedmiot oraz podstawę prawną i faktyczną stosunku administracyjnoprawnego. O ile zatem zachodzi identyczność (tożsamość) wspomnianych elementów w różnych postępowaniach, o tyle można mówić, że postępowania te prowadzone są "w granicach tej samej sprawy" w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym możliwe jest wstrzymanie przez Sąd aktów wydanych w ramach tychże postępowań, na podstawie wspomnianego przepisu (podobnie T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 386). Zdaniem Sądu nie można uznać, że postępowanie egzekucyjne, jakie zostało wszczęte po wydaniu zaskarżonej decyzji, służące przymusowemu wyegzekwowaniu wykonania obowiązku administracyjnego wynikającego z tej decyzji, jest prowadzone "w granicach tej samej sprawy", w której zapadła wskazana decyzja. Brak jest bowiem w tym przypadku tożsamości przedmiotu i podstawy stosunku prawnego. Zaskarżona decyzja Wojewody orzeka o udzieleniu zezwolenia P. D. S.A. z siedzibą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowiącej własność skarżących i wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). Postanowienie Starosty z dnia [...] października 2013 r., nr [...] nakłada na skarżącego W. K. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 1 000 złotych wraz z kosztami egzekucyjnymi w kwocie 68 złotych. Podstawą prawną tego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Z powyższego wynika, że postanowienie Starosty z dnia [...] października 2013 r., nr [...], którego wstrzymania domaga się skarżący, nie zostało wydane w postępowaniu prowadzonym "w granicach tej samej sprawy", co postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją. Nie ma podstaw, by uznać, że wydana w postępowania jurysdykcyjnym decyzja zobowiązująca skarżących M. K. i W. K. do udostępnienia nieruchomości innemu podmiotowi oraz wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia nakładające grzywnę w celu przymuszenia W. K. do wykonania tego obowiązku, mieszczą się w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że wniosek skarżącego W. K. o udzielenie mu ochrony tymczasowej nie mógł został uwzględniony w niniejszej sprawie. Ubocznie należy zauważyć, iż skarżący może ubiegać się o udzielenie mu takiej ochrony w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego, w trybie przepisów powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.