II SA/Lu 910/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jerzego G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 29 maja 2002 r. (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. decyzją z dnia 29 maja 2002 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Jerzego G. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 4 mara 2002 r. (...) ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdziło, że na wniosek Bożeny T.-N. z dnia 7 stycznia 2002 r. organ I instancji wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych, stacji napełniania gazem wraz z myjnią samochodową, sklepem, motelem, gastronomią fast food, przyłączami energetycznymi, wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, na działkach nr geodezyjny 73/5, 76/5, 77/5, 79/3, 80/3, 77/4, 79/2, 80/2, przy ulicy L. w Z. Następnie odwołanie od tej decyzji wniósł Jerzy G. wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia jego interesu prawnego i zakłócenia istniejącego stanu ekologicznego. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że na sąsiednich działkach będących jego własnością jest wybudowany pawilon handlowy z infrastrukturą przygotowywaną do przechowywania sadzonek drzew i krzewów oraz ujęcie wody na cele produkcyjne. W pawilonie prowadzona jest działalność handlowa ogrodnicza i spożywcza. Dlatego też realizacja zamierzonej inwestycji spowoduje degradację terenu i uniemożliwi wykorzystywanie jego działek zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Rozpatrując odwołanie organ II instancji orzekł, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też, w świetle miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Zamościa a zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia 28 listopada 1994 r. /Dz.Urz. Woj. Z. nr 27 poz. 156 zmienionego uchwałą nr XVIII/272/200 Rady Miejskiej w Z. z dnia 28 lutego 2000 r. /Dz.Urz. Woj. L. nr 54 poz. 649/ teren projektowanej inwestycji oznaczony jest w części graficznej symbolem 5.KS.1 i 4.U.2. Ponadto zgodnie z par. 1 ust. 2 powołanej uchwały Rady Miejskiej z dnia 28 lutego 2000 r. teren 4.U.2 o powierzchni 0,34 ha jest terenem usług komercyjnych o zabudowie 1-2 kondygnacji, zaś teren 5.K.S.1 o powierzchni 0,27 ha jest przewidziany pod budowę stacji paliw płynnych ze sklepem, myjnią i ewentualną techniczną obsługą samochodów. Oznacza to, że zamierzenie inwestycyjne jest w pełni zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast, dodał organ odwoławczy podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego oraz negatywnego oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego na środowisko nie mogą być uwzględnione. W myśl art. 42 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Skarżona decyzja zawiera w pkt 5 obowiązek uzyskania przez inwestora zgody właścicieli działek przez które prowadzone będą przyłącza /sieci infrastruktury/, zaś w trakcie postępowania właściciele sąsiednich działek nie zgłaszali zagrożenia ich interesów, stąd rozstrzygnięcie zawarte w decyzji należy uznać za wystarczające. Ochronę interesów osób trzecich w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć jako ochronę interesów wymienionych w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Jest to w szczególności ochrona przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii, środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, gleby, wody oraz przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. W tej sprawie, charakter oraz usytuowanie zamierzenia inwestycyjnego nie wskazują na inne niż ekologiczne zagrożenia. W tym względzie zamierzenie inwestycyjne jako oddziaływujące na środowisko podlega rygorom określonym w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./. Projektowana inwestycja w części dotyczącej stacji paliw płynnych należy do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Z załączonego do akt sprawy raportu o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko sporządzonego przez uprawnionego biegłego z listy Wojewody L. wynika, że stacja paliw będzie zaprojektowana i wykonana w sposób zabezpieczający środowisko i nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych wartości substancji zanieczyszczających w powietrzu poza granicami terenu inwestycji. Projekt decyzji został uzgodniony z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Z. jego decyzją z dnia 18 lutego 2002 r. (...). W świetle tych dokumentów podniesione w odwołaniu zarzuty o negatywnym oddziaływaniu projektowanej inwestycji na środowisko nie znajdują uzasadnienia, podkreślił organ II instancji. W skardze do sądu skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W treści skargi podnosi zarzut, że zaskarżona decyzja naruszyła jego zdaniem art. 77 par. 1 Kpa a także art. 42 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto podtrzymuje także w całości zarzuty podniesione w odwołaniu. W szczególności dotyczy to, ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 42 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ujemnego oddziaływania projektowanej inwestycji na działalność przez niego prowadzoną na swoim gruncie w postaci pawilonu handlowego, łącznie z infrastrukturą dla przechowywania sadzonek drzew i krzewów oraz ujęciem wody na cele spożywcze i produkcyjne. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Po pierwsze, zgodnie z dyspozycją art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie, w świetle ustaleń ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia 28 listopada 1994 r. (...) teren projektowanej inwestycji oznaczony jest w części graficznej symbolem 5.KS.1 i 4.U.2. Natomiast zgodnie z par. 1 ust. 2 powołanej uchwały Rady Miejskiej z dnia 28 lutego 2000 r. teren 4.U.2 o powierzchni 0,34 ha jest terenem usług komercyjnych o zabudowie 1-2 kondygnacji, zaś teren 5.K.S.1. o powierzchni 0,27 ha jest przewidziany pod budowę stacji paliw płynnych ze sklepem, myjnią i ewentualną techniczną obsługą samochodów. Z tych względów zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi na obszarze projektowanej inwestycji. Po drugie, zamierzona inwestycja nie narusza także wbrew zarzutom ze skargi dyspozycji art. 42 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W tym zakresie ustalenia prawne i faktyczne dokonane przez organ II instancji nie budzą zastrzeżeń. Ponadto zgodnie z dyspozycja art. 46 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./ w związku z par. 2 pkt 8 lit. "ł" rozporządzenia MOŚZNiL z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. nr 93 poz. 589 ze zm./ jest to inwestycja w części dotyczącej stacji paliw płynnych należąca do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a w świetle cyt. ustawy - Prawo środowiska jest także przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Jednak z załączonego do akt sprawy raportu o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko sporządzonego przez uprawnionego biegłego z listy Wojewody L. wynika, że stacja paliw będzie zaprojektowana i wykonana w sposób zabezpieczający środowisko i nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych wartości stężeń, substancji zanieczyszczających w powietrzu poza granicami terenu inwestycji. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Z. jego decyzją z dnia 18 lutego 2002 r. (...) jak i nie narusza dyspozycji art. 48 w związku z art. 383 cyt. ustawy - Prawo ochrony środowiska /str. 8-9 oraz 70-72 powołanego wyżej raportu/. Po trzecie, sąd podziela dotychczasową linię orzecznictwa NSA w tym zakresie wyrażoną m.in. w wyroku NSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 1998 r. /IV SA 1584/96/ - Ochrona Środowiska, Przegląd 2001 nr 2 str. 62-65, a także w ONSA 2000 Nr 1 poz. 15. Z tezy tego orzeczenia wynika, że " Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami szczególnymi w razie braku tego planu". Ponadto Sąd orzekł, że " określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych /art. 42 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy/ oznacza w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązek wskazania ograniczeń inwestowania i nie może być utożsamiane z prawem do rozstrzygania o prawach i obowiązkach potencjalnego inwestora na podstawie tych przepisów". Dlatego też zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Z tych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.