II SA/Lu 912/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Stosownie do unormowania art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję w dniu 22 października 2012 r. odebrał dorosły domownik – D. M. (mąż skarżącej), który zobowiązał się do przekazania przesyłki adresatowi. Stosownie do unormowania art. 43 K.p.a. doręczenie takie wywołuje takie same skutki prawne jak doręczenie dokonane do rąk adresata. Zatem termin do wniesienia skargi mijał w dniu 21 listopada 2012 r. Skargę na decyzję SKO w B. P. z dnia [...], Nr [...] K. M. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 5 września 2013 r. (data stempla pocztowego). Skarga została następnie przesłana do SKO w B. P., które wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi przesłało ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 7 października 2013 r. (data stempla pocztowego). Zatem skarga na decyzję SKO w B. P. wniesiona została niemal rok po upływie terminu do jej wniesienia, czemu nie zaprzecza skarżąca stwierdzając w skardze, że niemal rok zajęło jej podjęcie decyzji o "odwołaniu się" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżąca nie wniosła przy tym o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tym samym skarga K. M. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.