II SA/Lu 913/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) Asesor WSA, Bogusław Wiśniewski, Protokolant starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o przyznanie uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz L. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie wywołane wnioskiem L. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji tegoż organu z dnia [...] r. o odmowie przyznania wnioskodawcy uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu organ rozstrzygający przywołał pismo L. B. z dnia 22 lipca 2005 r., w którym wprost oświadczył on o rezygnacji z popierania swego żądania przyznania uprawnień kombatanckich. Zdaniem organu z racji cofnięcia odwołania dalsze postępowanie administracyjne na etapie odpowiadającym instancyjnemu stało się bezprzedmiotowe. Tytułem podstawy prawnej dla orzeczonego umorzenia wskazał na art. 137 k.p.a. Na przytoczone rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył L. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu podtrzymał twierdzenia o okolicznościach faktycznych, z których wywodził żądanie przyznania uprawnień kombatanckich. Rezygnację z jego popierania na etapie rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy motywował chorobą i oceniał jako dokonane pochopnie. Kwestionowanej decyzji zarzucał, że jest dlań krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z jego faktyczną i prawną argumentacją. Dodatkowo akcentował okoliczność, że pismo skarżącego stanowiące cofnięcie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w swej treści było sformułowane jednoznacznie i nie nasuwało najmniejszych wątpliwości interpretacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola legalności działań organów administracji publicznej. Zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, jako powzięta przy naruszeniu art. 137 k.p.a. Przepis ten przyznaje stronie prawo do cofnięcia odwołania przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Jednak w dalszej kolejności stanowi o nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy tej czynności proceduralnej strony, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. W okolicznościach kontrolowanego postępowania administracyjnego prawidłowo organ rozstrzygający ocenił pismo skarżącego, jako cofnięcie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a złożone przed wydaniem merytorycznej decyzji drugoinstancyjnej. Jednak u podstaw umorzenia postępowania odpowiadającego drugoinstancyjnemu nie rozważył czy takie rozstrzygnięcie nie będzie prowadziło do utrzymania w obrocie prawnym decyzji pierwszoinstancyjnej naruszającej prawo bądź interes społeczny. Podlega tu rozważeniu ochrona praw podmiotowych jednostki oraz respektowanie obowiązującego porządku prawnego. W świetle rozważanego unormowania art. 137 k.p.a. cofnięcie odwołania oparte jest na zasadzie ograniczonej rozporządzalności, wyznaczonej przesłanką respektowania prawa oraz interesu społecznego. Stwierdzone uchybienie w procedowaniu organu rozstrzygającego przy umorzeniu postępowania odwoławczego, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyczerpuje przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedstawiona ocena prawna stanowi konsekwentną kontynuację utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, by w tym miejscu przywołać wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie I SA 440/98 LEX 44545, z dnia 20 maja 1998 r. w sprawie IV SA 1196/96 LEX 43272, z dnia 22 kwietnia 1994 r. w sprawie I SA 119/94 ONSA1995/1/47. Z tych względów, na mocy powołanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. s.