II SA/Lu 913/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki L. w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Burmistrza Miasta B. decyzją z dnia 15 lipca 2015 r. znak: [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu na owoce mrożone na terenie Zakładu Produkcyjnego w B. przy ul. [...], należącego do [...] Sp. z o.o.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż z uwagi na parametry planowanego przedsięwzięcia nie kwalifikuje się ono jako przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji środowiskowej, zatem postępowanie administracyjne nie powinno być prowadzone i jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone. Odwołanie od tej decyzji wniósł Z. B. podnosząc, iż bezzasadnie organ I instancji uznał, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, a co wynikało z błędnego wyliczenia parametrów przedsięwzięcia jako niepodlegającego regulacji rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia 16 października 2015 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji błędnie dokonał analizy materiału dowodowego w sprawie oraz nie rozważył kwestii kumulacji przedsięwzięć technologicznie ze sobą powiązanych. W niniejszej sprawie wnioskiem z dnia 8 grudnia 2014 r. [...] Sp. z o.o., zwróciła się do Burmistrza Miasta B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego Zakładu Chłodni w B.. Do wniosku załączono wymienione w art. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko informacje o przedsięwzięciu, w tym: kartę informacyjną przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu na owoce mrożone, poświadczony przez właściwy organ egzemplarz kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wypis z rejestru gruntów dla działki Nr [...], wypis i wy rys z planu zagospodarowania przestrzennego dla działki Nr [...]. W opinii Kolegium analiza wskazanych wyżej dowodów oraz stanowiska organów uzgadniających dokonana przez organ I instancji jest błędna. Analizując rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz kartę informacyjną przedsięwzięcia organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja, wbrew stanowisku tego organu, kwalifikuje się do przedsięwzięć, dla których może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Graniczną wartość kwalifikacji przedsięwzięć polegających min. na zabudowie magazynowej wskazuje § 3 ust. 2 pkt 52b Rozporządzenia, który stwierdza, iż jako jeżeli powierzchnia zabudowy zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia wynosi co najmniej 1ha, to przedsięwzięcie podlega regulacji tegoż Rozporządzenia. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uznał, iż po zsumowaniu parametrów tego samego rodzaju charakteryzujących istniejący zakład z planowanym przedsięwzięciem tj. łączną powierzchnię zabudowy magazynowej i planowanego przedsięwzięcia, powierzchnia obiektów wynosi poniżej 1ha tj. 0,803485 ha. W opinii Kolegium wyliczenie to jest błędne. Organ odwoławczy powołał się bowiem na pismo wnioskodawcy z dnia 9 czerwca 2015 r. wskazujące, iż powierzchnia istniejącego zakładu wraz z planowanym magazynem wynosić będzie 6519,85 m. kw — obiekty magazynowe wraz z infrastrukturą drogową oraz 8006,40 m kw. - obiekty przemysłowe wraz z infrastrukturą drogową. Zatem ogólna powierzchnia całości przedsięwzięcia wynosić będzie 14 526,25 m kw., czyli 1,425625 ha. Podniósł także, że, nie wiadomo jakimi przesłankami kierował się organ I instancji uznając, iż obiekty magazynowe i obiekty przemysłowe Zakładu nie stanowią kumulatywnie jednego przedsięwzięcia, które podlega dalszej rozbudowie w wyniku planowanej realizacji obiektu magazynowego o powierzchni magazynu 2375 m kw. i powierzchni utwardzenia 270 m kw. W ocenie Kolegium magazyny i obiekty produkcyjne są ze sobą technologicznie powiązane, stanowią infrastrukturę jednego, łącznie funkcjonującego zakładu produkcyjnego Spółki. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że przy ocenie planowanego przedsięwzięcia na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek kompleksowej oceny całości wniosku zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Regulacje dotyczące ocen oddziaływania na środowisko mają bowiem na celu analizę wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko, we wszystkich aspektach oddziaływania tak na poszczególne jego elementy oraz środowisko traktowane jako całość, co służy realizacji, zawartej w art. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, zasadzie kompleksowości. Nie było także właściwe – zdaniem Kolegium - zignorowanie przez organ I instancji stanowiska wyrażonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. jako organu współdziałającego w niniejszej sprawie. W swojej opinii z dnia 15 maja 2015 r. organ ten stwierdził, iż biorąc pod uwagę wskazane parametry istniejącego zakładu (zdolność produkcyjna równa 10000 ton na rok, powierzchnia zabudowy równa 10225 m2), dla którego planowany budynek magazynowy ma stanowić zaplecze, wg. oceny Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. cały rozpatrywany zakład wraz z ww. budynkiem magazynowym należałoby zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wyszczególnionych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit b, pkt 92 Rozporządzenia Rady Ministrów z dniu 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie oczywistym jest, że powyższa opinia jest niewiążącym wyrażeniem stanowiska przez organ, jednakże podlega ocenie organu decydującego w sprawie. Kolegium wskazało, że organ I instancji w zasadzie ograniczył się jedynie to wskazania, iż opinię taką uzyskał (obok opinii RDOŚ) oraz, iż podziela stwierdzenie, iż sam magazyn jako element oddzielny, realizowany aktualnie nie podlega procedurze wydania decyzji środowiskowej. W związku z tym, że podejmując istotną nie tylko dla środowiska, ale i dla stron postępowania decyzję, organ nie poddał analizie wszystkie dowody i materiały w sprawie zgromadzone - w opinii Kolegium - wystąpiły istotne braki w ocenie wpływu planowanego przedsięwzięcia. Brak dokładnego uzasadnienia, z jakich powodów organ nie uwzględnił w części opinii PPIS stanowi istotne uchybienie wydanej w sprawie decyzji i jest naruszeniem art. 63 ustawy. Lakoniczny sposób wskazania czynników, które przesądziły o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko - jest także naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Wymienione bowiem uwarunkowania (w tym np. skala i rodzaj przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu) nie zawierają odniesienia i ustosunkowania się do tez ww. opinii PPIS oraz kwestii analizy pojęcia kumulacji przedsięwzięć przekonującego, iż zasadne było odstąpienie w sprawie od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i w konsekwencji umorzenia postępowania. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że treść przywoływanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, jest wynikiem implementacji do porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, kilku dyrektyw unijnych dotyczących ochrony środowiska, w tym Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne nr 85/337/EWG. Zgodnie z jej preambułą, najlepsza polityka ochrony środowiska naturalnego polega raczej na zapobieganiu powstawaniu zanieczyszczeń i zagrożeń u źródła niż na późniejszych próbach przeciwdziałania ich skutkom. Konieczne jest również uwzględnianie tych skutków w środowisku w możliwie najwcześniejszej fazie we wszystkich procesach planowania technicznego i podejmowania decyzji, w tym celu właśnie przewidziano wprowadzenie procedur oceniających takie skutki. W ocenie Kolegium analiza przeprowadzona przez organ I instancji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie była wnikliwa i dogłębna, zwłaszcza w zakresie uwzględnienia uwag w celu kompleksowej oceny stanu faktycznego. Pomimo stanowiska organu I instancji w sprawie mogą istnieć przesłanki do chociażby fakultatywnego przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wnikliwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego może doprowadzić bowiem do uznania, iż planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Implikuje to stwierdzenie, że postępowanie w sprawie powinno być prowadzone ponownie i nie istnieją w aktualnym jego stadium przesłanki do uznania jego bezprzedmiotowości na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Błędna zatem ocena i wyliczenia parametrów planowanego przedsięwzięcia spowodowały jego niewłaściwą kwalifikację jako niepodlegającego regulacji ustawy oraz rozporządzenia, a w konsekwencji umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe. [...] Sp. z o. o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2015 r. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego: a) art. 3 ust. 1 pkt 13) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (zwana dalej u.i.o.ś.) - przez jego błędną wykładnię. Jednocześnie podnosząc, że przepis ten zawiera definicję legalną przedsięwzięcia - tj. zamierzenia budowlanego - a więc przyszłej inwestycji, co wskazuje, że nie można uznać całego zakładu skarżącej jako jednego przedsięwzięcia powiązanego technologicznie. W ocenie strony sytuację przedsięwzięcia Spółki reguluje § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzanie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) zwane dalej Rozporządzeniem z 2010 r. Kumulatywne sumowanie przedsięwzięć nie dotyczy bowiem już zrealizowanych inwestycji, ale jedynie przedsięwzięć - zamierzeń budowlanych, a więc planowanych inwestycji; b) § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) Rozporządzania z 2010 r. przez uznanie, że cały zakład wnioskodawcy stanowi jedno przedsięwzięcie, podczas gdy przedsięwzięcie stanowi jedynie obiekt magazynowy na owoce mrożone (jako planowane zamierzenie budowlane), natomiast w sytuacji - gdy obiekt taki budowany jest obok istniejącego zakładu – zastosowanie znajdzie § 3 ust. 2 pkt 3) Rozporządzenia z 2010 r.; Strona zwróciła uwagę, że § 3 ust. 1 Rozporządzenia z 2010 r. - dotyczy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - a więc przyszłych zamierzeń budowlanych, a cały pkt 52 lit. b) tego paragrafu dotyczy zabudowy przemysłowej lub magazynowej o powierzchni powyżej 1 ha. Natomiast planowane zamierzenie budowy magazynu na owoce mrożone, jak i teren zajęty pod budynki i mający być utwardzony, ma powierzchnię poniżej 1ha i dlatego na podstawie tego przepisu, nie może być kwalifikowany jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na nieprzekroczenie ww. powierzchni. Jedynie na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3) Rozporządzenia z 2010 r. możliwe jest uznanie przedsięwzięcia jako potencjalnie znacząco oddziaływającego na środowisko; c) § 3 ust. 2 pkt 3) Rozporządzenia z 2010 r. przez jego niezastosowanie, gdyż organ II instancji uznał, że cały zakład wnioskodawcy stanowi jedno przedsięwzięcie, podczas gdy przedsięwzięcie stanowi, zgodnie z definicją ustawową, jedynie planowane zamierzenie budowlane. Poza tym strona wyjaśniła, że w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo uznał, że przedsięwzięcia nie można na podstawie tego przepisu uznać, za przedsięwzięcie mogące potencjalne znacząco oddziaływać na środowisko, skoro obiekt ten stanowi magazyn, to można sumować jego powierzchnię tylko z powierzchnią magazynową - a więc takiego samego rodzaju - suma powierzchni magazynowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą wynosi mniej niż 1 ha; Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. przez błędną ocenę pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w L. z dnia 15 stycznia 2015 r., bez powiązania go z pismem Burmistrza B. z dnia 31 grudnia 2014 r. Łączna bowiem analiza obydwu pism – zdaniem strony skarżącej - jasno wskazuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w L., stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia (budowy budynku magazynowego), nie trzeba przeprowadzać oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zapytania, o wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego zakładu, Państwowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w L. przyjął, że cały rozpatrywany zakład z ww. budynkiem magazynowym należałoby zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi jednak na fakt, że prowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach dotyczy jedynie planowanej budowy budynku magazynowego, a nie całego istniejącego zakładu wnioskodawcy, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. obecnie nie ma podstaw do zajmowania stanowiska co do całego zakładu. Strona skarżąca wskazała także na naruszenie art. 7, 77, § 1, 80 k.p.a., poprzez błędne wyliczenie powierzchni przedsięwzięcia, bez uwzględnienia jak to zrobił organ I instancji, powierzchni przedsięwzięcia z powiązaniem z istniejącą zabudową zakładu tego samego rodzaju, błędne wyliczenie przyjmujące powierzchnię przedsięwzięcia powyżej 1 ha powiązane jest z błędną wykładnią prawa materialnego. W ocenie strony naruszony został również art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczność uzasadnienia decyzji, które poprzestaje praktycznie jedynie na przepisaniu odwołania Z. B.. W uzasadnieniu strona skarżąca podkreśliła, że skoro § 3 ust. 1 pkt 52 lit b) Rozporządzenia z 2010 r. rozróżnia zabudowę przemysłową od magazynowej, to na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3) Rozporządzenia z 2010 r. za zabudowy różnego rodzaju należy uznawać zabudowę magazynową i przemysłową - inaczej takie rozróżnienie w tym samym paragrafie nie byłoby potrzebne. W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo uznał, że przedsięwzięcia nie można na podstawie tego przepisu uznać, za przedsięwzięcie mogące potencjalne znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż skoro obiekt ten stanowi magazyn, to można sumować jego powierzchnię tylko z powierzchnią magazynową - a więc takiego samego rodzaju - suma powierzchni magazynowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą wynosi mniej niż 1 ha. Mając powyższe na względzie w ocenie strony skarżącej postępowanie jest bezprzedmiotowe i słuszna była decyzja organu I instancji o jego umorzeniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego był art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Należy wskazać, że powyższy przepis znajduje zastosowanie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Wtedy organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wbrew twierdzeniom skargi, decyzja organu odwoławczego nie uchybia powyższej zasadzie. Organ odwoławczy trafnie stwierdził, iż dodatkowe postępowanie wyjaśniające jest niezbędne do pełnego zebrania materiału dowodowego i obiektywnej jego oceny. Potrzeba dodatkowych wyjaśnień i ich nowa ocena nie mogłaby być wykonana przez organ II instancji, gdyż nie zostałaby wówczas zachowana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. Przypomnieć należy, że na organie administracji publicznej ciąży wyrażony w art. 7 K.p.a. obowiązek dążenia do ustalenia prawdy materialnej. Tym samym obowiązany jest on do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nie uzasadnił przekonywująco swojego rozstrzygnięcia. Istotą zawisłego sporu jest kwestia ustalenia, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 72 ust. 2 ustawy, a więc przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W ocenie organu I instancji sporna inwestycja nie może zostać zakwalifikowana do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji organ stwierdził, iż z uwagi na charakter inwestycji, nie wymaga ona przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla realizacji tego przedsięwzięcia. Skutkowało to umorzeniem postępowania, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 60 ww. ustawy, Rada Ministrów uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 (związane z dokonywaniem ewentualnej oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko), określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. W wykonaniu powyższej delegacji, Rada Ministrów w dniu 9 listopada 2010 r. wydała rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz.1397 ze zm.), które weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r. W § 2 rozporządzenia określono przedsięwzięcia zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w § 3 natomiast określono przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak również odpowiednio przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie § 3 ust. 2 pkt 52b powyższego rozporządzenia zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha – należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie jednak do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). Jakkolwiek więc faktem jest, iż nie obowiązuje już § 4 poprzedniego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), formułujący zasadę, iż parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju i położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych sumuje się, nie oznacza to, że obecnie parametry charakteryzujące przedsięwzięcie nie podlegają sumowaniu, przy jego kwalifikacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Cytowany przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wprost przewiduje bowiem taki obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro zatem parametry realizowanego przedsięwzięcia w zakresie powierzchni obiektów magazynowych planowanych i zrealizowanych łącznie (po ich zsumowaniu) mogą wynieść powyżej 1 ha, to parametry te pozwalają na zaliczenie przedsięwzięcia do potencjalnie znacząco negatywnie oddziałującego na środowisko. Odmienna wykładnia powołanego przepisu pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 05.07.1985, str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 248), implementowanej do krajowego porządku prawnego powołaną wyżej ustawą o dostępie do informacji środowiskowej, który przewiduje obowiązek poddania ocenie skutków przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne m.in. z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji. Sprzeczne i zawężające w stosunku do tego podejścia byłoby uwzględnianie w zakresie oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez przedsięwzięcie jedynie poszczególnych jego elementów (pojedynczego magazynu) bez względu na łączny rozmiar ich oddziaływania. Okoliczność powyższą organ zinterpretował inaczej i nie podjął stosownych ustaleń w powyższym zakresie. Danych tych nie zawiera również Karta informacyjna przedsięwzięcia. Tymczasem zgodnie z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 7 k.p.a. rolą organu administracji publicznej, rozstrzygającego zawisłą przed nim sprawę jest obowiązek podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest ściśle powiązana z treścią art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, co umożliwia z kolei dokonanie swobodnej oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Niewątpliwie zasady powyższe znajdują zastosowanie również w przypadku postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, nakazując organom prowadzącym postępowanie wszechstronne rozważenie, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję mogącą chociażby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji – jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy - nie przeprowadził postępowania w sposób umożliwiający dokonanie koniecznego w nim ustalenia okoliczności faktycznych, zgodnie z wymaganiami procedury administracyjnej. Wobec powyższego przedwczesne jest stwierdzenie, iż wnioskowane przez [...] Sp. z o.o. do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretne przedsięwzięcie, w istocie nie wymaga wydania takiej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 74 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji środowiskowej, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć między innymi: - w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia; - w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia; - poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; - wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c. W myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy środowiskowej karta informacyjna przedsięwzięcia to dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o: a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej. Należy zauważyć, że przedłożona karta informacyjna przedsięwzięcia nie stanowi wszakże, dokumentu urzędowego w świetle art. 76 § 1 K.p.a., nie może też stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasadna, że rola organu orzekającego, to rola biernego podmiotu, oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 sierpnia 2012r., sygn. akt II SA/Bd 470/12, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się przy tym, że niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski, zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach. (por. np. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 602/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dokonując koniecznych w sprawie ustaleń, należy mieć na względzie, że to inwestor określa takie parametry przedsięwzięcia jak rodzaj instalacji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy bowiem zamierzenia – planowanej inwestycji. Wskazane parametry należy więc ustalać na podstawie danych, określonych przez inwestora. Jednakże we własnym zakresie organ administracji powinien wziąć pod uwagę wskazane parametry istniejącego zakładu wnioskodawcy (w szczególności zdolność produkcyjną równą 10000 ton na rok, powierzchnię zabudowy równą 10225 m˛), dla którego planowany budynek magazynowy ma stanowić zaplecze. Zatem – w ocenie Sądu i organu odwoławczego – powinien ocenić oddziaływanie całego zakładu wraz z przedmiotowym budynkiem magazynowym. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzoną analizę można wskazać, czy zachodzą bądź nie przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretnego przedsięwzięcia. Należy również zauważyć, że opinie organów współdziałających o braku spełnienia przesłanek, o których mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań. W niniejszej sprawie ww. opinie w szczególności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego - z uwagi na jej wnioskowany zakres – zostały oparte wyłącznie na karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Uwzględniając zatem przedstawioną argumentację, nie sposób uznać by materiał dowodowy został zebrany i oceniony przez organy I instancji wszechstronnie i prawidłowo. Nie ustalono, z uwzględnieniem brzmienia § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopad 2010r., charakterystycznych parametrów inwestycji, pozwalających na jej prawidłowe zakwalifikowanie. W świetle powyższego zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. należy uznać za prawidłową, gdyż decyzja organu I instancji nie została należycie poparta zgromadzonym materiałem dowodowym, co stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., a jednocześnie do wyjaśnienia zostały okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Z tych względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).