II SA/Lu 914/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek – sprawozdawca, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant stażysta Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2004r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1 kpa oraz art.38ust.1, 2pkt.2 w zw. z art. 147ust.1pkt.2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz.593 z późn. zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania T.W. od decyzji działającego z upoważnienia Wójta Gminy Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lipca 2004r., Nr [...] przyznającej T. W. w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2004r. zasiłek okresowy w kwocie 35,93zł utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach organ wyjaśnił, że T.W. kwestionowała wyłącznie wysokość przyznanego jej zasiłku. Organ administracyjny jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 38 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, zgodnie z którym zasiłek okresowy ustala się w przypadku rodziny do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Natomiast przepis art. 147ust.1pkt.2 w/w ustawy stanowi, że w 2004r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi w przypadku rodziny 15% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a jej dochodem. Organ ustalił, że kryterium dochodowe dwuosobowej rodziny T.W. wynosi 632 zł, zaś jej dochód- 392,44zł. Zasiłek okresowy wyliczony zgodnie z powołanymi wyżej przepisami wynosi 35,93zł, a zatem decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Na powyższą decyzją T.W. wniosła skargę do sądu administracyjnego, domagając się jej uchylenia i przyznania wyższego zasiłku okresowego. W uzasadnieniu podniosła, że żyje na granicy skrajnego ubóstwa i powinna otrzymać zasiłek okresowy w maksymalnej wysokości wynoszący w jej sytuacji 239,56zł miesięcznie. Skarżąca wyjaśniła, że potrzebuje pieniędzy na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, w szczególności na dietę specjalną dla syna, na bilety dla niego na przejazdy do szkoły, a także na leki, których koszt w maju 2004r. wyniósł 111 zł oraz na środki higieny, opatrunkowe i sanitarne. Skarżąca oświadczyła, że czuje się pokrzywdzona decyzją Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lipca 2004r., ponieważ przyznawane jej dotąd zasiłki były znacznie wyższe ( 300zł, a następnie 150zł). Skarżąca podniosła, że decyzja ta zapadła z naruszeniem art. 2, 3 i 11ust.3 ustawy o pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialno - prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Zgodnie z nim zasiłek okresowy przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej oraz rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny, w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Przyznanie zasiłku okresowego uzależnione jest więc w szczególności od wysokości uzyskiwanych miesięcznych dochodów osoby samotnie gospodarującej bądź rodziny, ale także od innych szczególnych okoliczności, których ocena należy do uznania organu, bowiem przepis powyższy wskazuje tylko przykładowo niektóre z nich. Rozstrzygając zatem o przyznaniu bądź odmowie przyznania zasiłku okresowego organ powinien mieć na uwadze nie tylko wysokość dochodów, ale również cele pomocy społecznej, określone w art. 2 i 3 ustawy, które zakreślają ramy przysługującego organowi uznania administracyjnego. Oznacza to, że zasiłek okresowy powinien być przyznany osobom znajdującym się w trudnych sytuacjach życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Celem pomocy społecznej jest bowiem wspieranie takich osób w ich osobistych wysiłkach i staraniach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Wysokość zasiłku powinna być zatem ustalona zgodnie z celami pomocy społecznej, jednak nie może być niższa od minimalnych kwot, określonych w art. 147 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie bezspornie zachodzą podstawy przyznania zasiłku okresowego T.W., która osiąga dochód niższy od kryterium dochodowego, dlatego organ administracyjny uwzględnił jej wniosek. Zarzuty skargi dotyczą wyłącznie wysokości przyznanego jej w minimalnej wysokości świadczenia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a organ orzekający nie nadużył przysługującego mu uznania administracyjnego. Zaspokajanie potrzeb powinno być bowiem ukierunkowane w szczególności na te osoby, które ze względu na całkowity brak dochodów bez udzielenia im pomocy nie byłyby w stanie egzystować. Sąd nie neguje, że sytuacja materialna i życiowa skarżącej jest trudna, jednak ma na uwadze, że skarżąca systematycznie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, otrzymując ostatecznie potrzebne jej wsparcie. Mając powyższe na uwadze Sąd, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).