II SA/Lu 929/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakładające na T. D. karę w wysokości 75 000 złotych z tytułu nielegalnego użytkowania stacji paliw na gaz płynny propan – butan, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości P.. W skardze na powyższe postanowienie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co uprawnia do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, a także uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, uzyskiwane przez skarżącego dochody w wysokości 1800 złotych miesięcznie ledwie wystarczają na pokrycie należności publicznoprawnych, w tym podatków, a także kosztów bieżącego utrzymania skarżącego. Ponadto skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności. W świetle tych okoliczności, a także uwzględniając wysokość nałożonej na skarżącego kary – kilkadziesiąt razy wyższej niż jego miesięczne dochody, zachodzi niebezpieczeństwo, że uiszczenie tej kwoty zmusiłoby skarżącego do zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym utraty jedynego źródła dochodu. Podnieść przy tym należy, iż na obecnym etapie postępowania sąd nie odnosi się merytorycznie do przedmiotu sprawy, a jedynie bada przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.