II SA/Lu 93/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor - sprawozdawca, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Maciej Kierek, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi F. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. – Prawo budowlane, tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania F.D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Z. z dnia [...] września 2004 r. znak: [...], nakazującej H.Ś. wykonanie w terminie do dnia 30 listopada 2004 r., określonych w decyzji czynności niezbędnych do doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami budynku gospodarczego usytuowanego na działce przy ul. D. – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych czynności i ustalił nowy termin wykonania obowiązku do dnia 30 kwietnia 2005 r.; w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach decyzji organ odwoławczy stwierdził, że na działce H. Ś. został w latach 1992-1993 samowolnie wybudowany murowany budynek gospodarczy o wymiarach 5,13 x 11,04 m i wysokości 3,65 m – 4,75 m. Budynek posiada dach jednospadowy w kierunku własnej działki, pokryty eternitem. Obiekt jest usytuowany przy granicy z działką F.D. oraz w odległości 5,72 m od budynku mieszkalnego sąsiada, która to odległość jest większa od wysokości przedmiotowego budynku przesłaniającego. W toku postępowania przeprowadzonego przez organy obu instancji, po kolejnym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie II SA/Lu 1340/02 – decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. – po dokonaniu z udziałem stron oględzin obiektu oraz po analizie przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji budowlanej budynku gospodarczego wraz z oceną techniczną stwierdzono, że budynek gospodarczy zlokalizowany jest na terenie zabudowy jednorodzinnej oznaczonym symbolem MNj10 w Miejscowym Planie Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla "[...]" w Z., zatwierdzonym zarządzeniem Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 1984 r. Przedmiotowy budynek nie narusza zatem przepisów o planowaniu przestrzennym, a nadto nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia i nie pogarsza warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organy administracji powołując się na przepisy obowiązujące w czasie realizacji budynku – ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 ze zm.), stwierdziły, że istnieje możliwość doprowadzenia przedmiotowego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, tj. pogrubienie o 12 cm odcinka ściany zewnętrznej budynku od strony wschodniej. Powołane przepisy nie zabraniały sytuowania budynku gospodarczego ze ścianami i dachem z materiałów niepalnych bezpośrednio przy granicy działki, natomiast przy zastosowaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego odległości między budynkami nie wymagały unormowania, jeśli nie było przeciwwskazań z innych względów, jak np. wymienionych w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W tej sytuacji organ I instancji nakazał inwestorowi w terminie do 30 listopada 2004 r. wykonanie ściany oddzielenia pożarowego celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Rozpoznając odwołanie wniesione przez F.D. organ II instancji podzielił ustalenia i wnioski organu I instancji, a także przeprowadzoną ocenę dowodów powołanych przez strony. Zwrócono uwagę, że mapy geodezyjne sytuacyjno-wysokościowe, na które powołuje się F.D. nie dotyczą działki, na której znajduje się budynek gospodarczy inwestora oraz, że warunki techniczne mówiące o przestawieniu pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi odnoszą się do przesłanianych okien, a nie balkonów. Organ odwoławczy wobec upływu przed rozpatrzeniem odwołania terminu wykonania czynności wskazanego w decyzji organu I instancji uchylił decyzję w tej części i określił termin do 30 kwietnia 2005 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie F.D. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego – ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane oraz prawa procesowego (art. 7, 8, 77, 80 kpa). Skarżący kwestionował przeprowadzoną przez organy ocenę dowodów, zwłaszcza co do ustalenia terminu samowolnej budowy, zacieniania jego budynku łącznie z balkonem oraz zgodności zabudowy z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, a także zarzucił, iż organy pominęły fakt użycia przez inwestora do pokrycia dachu eternitu szkodliwego dla środowiska. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Fakt zastosowania eternitu do pokrycia dachu na przedmiotowym budynku uznano za nie mający wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż materiał ten był dopuszczony do stosowania w budownictwie w okresie realizacji budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Ustalenia w sprawie zostały poczynione po zgromadzeniu obszernego materiału dowodowego przedstawionego przez uczestników postępowania, który to materiał został oceniony przez organy administracji w ramach przysługujących im uprawnień wynikających z art. 80 kpa. Organy wskazały powody, dla których nie dały wiary twierdzeniom F.D. co do daty samowolnej realizacji przez inwestora budynku gospodarczego. Skoro z ustaleń organów administracji wynikało, iż budynek gospodarczy H.Ś. został zrealizowany samowolnie przed 1 stycznia 1995 r., to prawidłowo zastosowano w sprawie instytucje zmierzające do likwidacji samowoli i prowadzenia obiektu do zgodności z prawem wynikające z przepisów obowiązujących w dacie realizacji obiektu – tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 ze zm.). Podstawę do stosowania przepisów dotychczasowych stanowi art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.). Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany przedmiotowego budynku gospodarczego obejmujący projekt zagospodarowania działki, inwentaryzację budowlaną obiektu wraz z oceną stanu technicznego, sporządzony przez uprawnionego projektanta – wskazywał na możliwość doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie ściany oddzielenia pożarowego. Organy administracji zobowiązały zatem inwestora do wykonania określonych w decyzji czynności mających na celu doprowadzenie obiektu do zgodności z prawem. Organy administracji przed wydaniem takiej decyzji rozważały istnienie okoliczności, o których mowa w art. 37 powołanej ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. i prawidłowo nie znalazły podstaw do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego – uznając, że budynek znajduje się na terenie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia bądź niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podniesione w skardze zarzuty należy uznać za chybione. Sprowadzają się one do polemiki z dokonaną przez organy oceną dowodów, która nie zawiera wad. Argumenty o szkodliwym działaniu eternitu oraz zacienianiu balkonu budynku skarżącego przez budynek gospodarczy, a także położenie budynku na terenie nieprzeznaczonym pod zabudowę – były przedmiotem rozważań przez organy administracji i prawidłowo zostały uznane za nietrafne w świetle dowodów obdarzonych wiarą. Zaskarżona decyzja zatem nie narusza przepisów prawa materialnego i zasad postępowania, a skarga na nią jako pozbawiona podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).