II SA/Lu 930/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W związku z wezwaniem skarżącej D. W. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] znak: [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, skarżąca złożyła na formularzu PPF wniosek o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku wskazała, że mieszka sama, utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości [...] zł miesięcznie netto, z czego [...] zł przeznacza na opłaty, zaś ok.300 zł na leczenie (ma 86 lat i cierpi na liczne schorzenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z powodu nieuzupełnienia przez skarżącą w wyznaczonym 7-dniowym terminie braków formalnych skargi, tj. niezłożenia 8 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, od czego została wezwana w dniu 23 września 2016r. (k.16). Jednocześnie prawomocnym postanowieniem z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 930/16 – Sąd odmówił przywrócenia skarżącej terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z tych względów zachodzi więc "oczywista bezzasadność skargi", co uzasadnia odmowę przyznania skarżącej prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.