II SA/Lu 931/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji dotyczącej odmowy przyznania świadczenia na zakup żywności - w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy postanawia odmówić przyznania T.W. prawa pomocy. T. W.złożyła do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji dotyczącej odmowy przyznania świadczenia na zakup żywności. Jednocześnie skarżąca zwróciła się o "pomoc prawną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności złożonej przez nią skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Skarga kwalifikuje się do odrzucenia w szczególności wówczas, gdy została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W świetle tego przepisu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Od zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przysługiwał skarżącej, na podstawie art. 127 § 3 K.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który należało wnieść do tego organu. Sądowa kontrola legalności wskazanej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia do Sądu decyzji Kolegium, wydanej po rozpoznaniu opisanego środka odwoławczego. Skarga T. W. na wskazaną wyżej decyzję Kolegium (wydaną w pierwszej instancji) kwalifikuje się więc, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., do odrzucenia, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.