II SA/Lu 933/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Starosty na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie przekazania celem załatwienia według właściwości oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , postanowieniem z dnia [...]r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia Starosty na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. o przekazaniu wniosku Z. M. i W. M. z dnia [...] lipca 2005 r. o wznowienie postępowania właśnie Staroście , jako organowi właściwemu do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stanął na stanowisku, iż Starosta , jako organ administracji publicznej nie legitymuje się przymiotem strony postępowania administracyjnego. W konsekwencji, stosownie do treści art. 141 § 1 k.p.a., nie może skutecznie wnieść zażalenia na kwestionowane przezeń postanowienie o przekazaniu sprawy. Zatem rozpatrywane zażalenie Starosty jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, co uzasadnia zastosowanie art. 134 k.p.a. W dalszej kolejności prezentował stanowisko, iż w sytuacji uznania się niewłaściwym, stosownie do okoliczności, winien znaleźć zastosowanie art. 65 k.p.a. lub 66 k.p.a. Co do zasady Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymywał swą ocenę prawną w przedmiocie właściwości Starosty do rozpoznania wniosku Z. M. i W. M., zawierającego żądanie wznowienia postępowania administracyjnego przeprowadzonego właśnie przez Starostę , co realizuje unormowanie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 148 k.p.a. Na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę złożył Starosta , wnosząc o jego uchylenie. U podstaw wniosku skargi formułował zarzut naruszenia art. 65 k.p.a. Zdaniem skarżącego z art. 65 k.p.a. nie wynika by legitymacja do wniesienia zażalenia na postanowienie o przekazaniu sprawy miała przysługiwać jedynie stronie, z wyłączeniem organu administracji. Kwestionowane postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest postanowieniem wydanym w toku postępowania, stąd nie znajduje zastosowania art. 141 § 1 k.p.a. W dalszej kolejności wyrażał stanowisko o właściwości organu nadzoru budowlanego do rozpoznania wniosku Z. M. i W. M . W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie. W pełni podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu wraz z jego formalnoprawną argumentacją, o rozstrzygającym znaczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola legalności działań organów administracji publicznej. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Unormowanie art. 65 § 1 k.p.a. wprost stanowi, że na postanowienie o przekazaniu sprawy przysługuje zażalenie. Wbrew stanowisku skarżącego, przepis ten podlega wykładni ściśle w związku z art. 141 § 1 k.p.a., stanowiącym o prawie strony do zażalenia na wskazane przez ustawodawcę postanowienia powzięte w toku postępowania, to jest w kontekście formalnoprawnym od momentu złożenia wniosku. Brak jest podstaw prawnych dla zasadnego wyłączenia stosowania art. 141 § 1 k.p.a. w odniesieniu do zażalenia przewidzianego mocą art. 65 § 1 k.p.a. Następstwem takiej ustawowej regulacji jest brak uprawnienia organu, któremu sprawa została przekazana, do formalnoprawnie skutecznego inicjowania postępowania zażaleniowego, o czym prawidłowo stanowi organ rozstrzygający w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Powyższe z kolei stanowi o prawidłowości stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o podmiotowej niedopuszczalności zażalenia Starosty na postanowienie o przekazaniu sprawy temu organowi i w dalszej kolejności przesądza o zasadności zastosowania art. 134 k.p.a. Natomiast w sytuacji, gdy organ, któremu sprawę przekazano, także uważa się za niewłaściwy, ma do rozważenia dwie drogi dla dalszego procedowania. Jedną z nich jest doprowadzenie do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia, przy założeniu jego mocy wiążącej także dla organu, któremu sprawa została przekazana, wywiedzionej z odpowiedniego stosowania do postanowień przepisów dotyczących decyzji. Przyjęcie wiążącej mocy prawnej postanowienia o przekazaniu sprawy wyłącza w następstwie istnienie sporu o właściwość (Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski Wyd. C. H. Beck 2005 r. str. 369 – 370). Natomiast jeżeli odwołać się do stanowiska, że organ któremu sprawa została przekazana nie jest związany wskazaniem co do właściwości zawartym w postanowieniu o przekazaniu sprawy, może on rozważyć uznanie swej niewłaściwość do załatwienia sprawy i stosownie do wyniku tej oceny, zwrócić podanie organowi, który je przekazał, co powoduje powstanie sporu o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 i następne k.p.a. albo przekazać podanie mocą postanowienia innemu organowi administracji publicznej, który uzna za właściwy do rozpatrzenia sprawy (Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz M. Jaśkowska, A. Wróbel Wyd. Zakamycze 2005 r. str. 442). Z tych względów wobec niezasadności skargi na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. p.