II SA/Lu 935/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi K. D. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając na podstawie art. 51 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), decyzją z dnia [...] r., znak: [...], w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przebudowy ganku znajdującego się przy budynku mieszkalnym, położonym na działce nr ewid.[...], przy ul. [...], w K., nakazał A. W. (dalej także: "skarżący"), 1) zamurować okna we wskazanym ganku, w ścianie usytuowanej w granicy działki nr ewid.[...] i 685, cegłą ceramiczną pełną na zaprawie cementowej oraz otynkować tynkiem cementowo-wapiennym, 2) wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku, ścianę oddzielenia przeciwpożarowego z cegły ceramicznej pełnej na zaprawie cementowej, otynkowanej tynkiem cementowo-wapiennym, o grubości minimum 24 cm, 3) wyprowadzić ponad pokrycie dachu, na wysokość co najmniej 0,3 m, ścianę oddzielenia przeciwpożarowego z cegły ceramicznej pełnej, na zaprawie cementowej, otynkowanej tynkiem cementowo-wapiennym o grubości minimum 24 cm - w terminie do dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., znak: jw., Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej nakazu wyprowadzenia ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m ściany oddzielenia przeciwpożarowego z cegły ceramicznej pełnej na zaprawie cementowej otynkowanej tynkiem cementowo- wapiennym o grubości minimum 24 cm oraz umorzył postępowanie w tym zakresie, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że wskazana decyzja organu pierwszej instancji uwzględnia – co do zasady – wiążące wskazania wyrażone w wyroku WSA w Lublinie z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1056/14. Zdaniem organu drugiej instancji, nie był jedynie zasadny orzeczony przez PINB nakaz wyprowadzenia ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m ściany oddzielenia przeciwpożarowego, stąd też organ odwoławczy – w tej części uchylił wspomnianą decyzję i umorzył postępowanie. Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożył A. W., zarzucając organom administracji zignorowanie stanowiska wyrażonego przez WSA w Lublinie w powołanym wyżej wyroku. Skarżący podkreślił, że wyrokiem tym Sąd uchylił wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, co oznacza, że niniejsza sprawa została zakończona i brak było podstaw prawnych do nakładania na skarżącego jakichkolwiek obowiązków przez organy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1056/14, uwzględniając skargę A. W., uchylił zaskarżoną przez niego decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], a także uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., znak: [...], decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., znak: [...], postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., znak: [...], decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., znak: [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., znak: [...] W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał precyzyjnie uchybienia, jakich dopuściły się organy orzekające w sprawie, w konsekwencji czego wadliwie nakazano skarżącemu rozbiórkę opisanego na wstępie ganku przy budynku mieszkalnym, na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Sąd wskazał organom na konieczność prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 50 i 51 tej ustawy, z uwzględnieniem konieczność podjęcia przez organy działań służących doprowadzeniu do wymogów oddzielenia przeciwpożarowego ściany opisanego budynku, znajdującej się bezpośrednio przy granicy z działką D. R.. Podkreślić należy, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym wyroku wiążą Sąd oraz organy nadzoru budowlanego obu instancji, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Przede wszystkim wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego powołany wyrok nie zakończył sprawy administracyjnej dotyczącej samowolnie zrealizowanych przez skarżącego robót budowlanych, polegających na przebudowie ganku znajdującego się przy budynku mieszkalnym, położonym na działce nr ewid.[...], przy ul. [...], w K.. Jak wskazano wyżej, Sąd uchylając wydane w sprawie decyzje i postanowienia organów obu instancji nakazał przeprowadzenie postępowania naprawczego we właściwym trybie – na podstawie przepisów art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jednocześnie zwrócił uwagę na konieczność wydania przez organy – w tym postępowaniu – stosownych rozstrzygnięć służących doprowadzeniu do wymogów oddzielenia przeciwpożarowego ściany opisanego budynku, znajdującej się bezpośrednio przy granicy z działką D. R.. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że organy obu instancji prawidłowo, zgodnie z wiążącymi te organy wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z powołanego wyroku Sądu, przeprowadziły postępowanie naprawcze w rozstrzyganej sprawie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] r. upoważnieni pracownicy organu pierwszej instancji przeprowadzili oględziny na działce nr ewid.[...] w K. przy ul. [...], w trakcie których stwierdzili, że stan opisanego obiektu budowlanego nie uległ zmianie od dnia oględzin, które miały miejsce w dniach [...] r., [...] r. oraz [...] r., w związku z czym należy uznać poczynione wówczas ustalenia za aktualne. Tym samym organ ten wywiązał się z obowiązku nałożonego nań w cytowanym wyroku Sądu, który stwierdził: "rozpoznając ponownie sprawę organy administracji [...] będą miały na uwadze, że o ile nie nastąpiły w sprawie istotne zmiany w stanie faktycznym sprawy od czasu wydania zaskarżonej decyzji, bezprzedmiotowym byłoby nakładanie na skarżącego obowiązku przedłożenia kolejnej opinii bądź ekspertyzy technicznej dotyczącej omawianej części budynku mieszkalnego skarżącego". Niekwestionowane jest przy tym, co wiążąco wskazał Sąd w omawianym wyroku, że wspomniany ganek, zwrócony ścianą z oknem w stronę granicy, usytuowany jest w granicy działki, co nie spełnia wymogów przepisów techniczno-budowlanych. Mając powyższe na względzie, obowiązkiem organów obu instancji było wydanie nakazu likwidacji otworu okiennego usytuowanego w granicy działki. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Niewątpliwie przepisy prawa nie zezwalają na istnienie otworu okiennego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki. Zasadnie więc nałożono na stronę obowiązek likwidacji otworu okiennego polegający na zamurowaniu, okna znajdującego się w ścianie usytuowanej w granicy z działką o nr ewid.[...], cegłą ceramiczną pełną na zaprawie cementowej i otynkowaniu tynkiem cementowo-wapiennym. W ocenie Sądu, prawidłowo również nakazano skarżącemu wysunięcie na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku, ścianę oddzielenia przeciwpożarowego z cegły ceramicznej pełnej, na zaprawie cementowej otynkowanej tynkiem cementowo-wapiennym, o grubości minimum 24 cm. Oczywiste jest, że obowiązek ten wynika z treści § 235 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. Przepis ten stanowi bowiem, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Trafnie również stwierdził organ odwoławczy, że niezasadny był orzeczony przez PINB w P. nakaz wyprowadzenia ściany usytuowanej w granicy działki ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m. Należy mieć na uwadze, że pokrycie dachu omawianego ganku wykonane jest z blachy, a więc z materiału nierozprzestrzeniającego ognia, co spełnia wymogi bezpieczeństwa pożarowego określone w § 235 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r., który stanowi, że jedynie "w budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia". To oznacza, że brak było podstaw prawnych do nałożenia na skarżącego opisanego wyżej obowiązku. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu znajduje natomiast uzasadnienie w art. 250 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).