II SA/Lu 936/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz,, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2007r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...]września 2006r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 80 ust.1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118) i art. 138 §1 pkt 1 kpa Wojewoda po rozpoznaniu odwołania G. F., J. F., A. F. i I.S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2006r., znak: [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę o salę sprzedaży kiosku znajdującego się na działce nr 59 przy ul. W. J. F., G. F., A. F. i I. S.wnosiły o udzielenie pozwolenia na rozbudowę o salę sprzedaży kiosku znajdującego się na działce nr 59 przy ul. W. W sprawie zapadły kolejno decyzje: Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2005r., znak: [...] o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, uchylona następnie przez Wojewodę decyzją z dnia [...] marca 2005r., znak: [...]; następnie Prezydent Miasta w dniu [...] maja 2005r. ponownie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę, a Wojewoda utrzymał jego decyzję w mocy. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 2 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Lu uchylił decyzje obu organów administracyjnych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] lutego 2006r., znak: [...] Prezydent Miasta odmówił udzielenia pozwolenia na budowę, a Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2006r., znak: [...] uchylił tę decyzję jako naruszającą art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji błędnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę uznając, że inwestycja sprzeczna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku kasatoryjnego ustalił, że inwestycja zgodna jest z planem, co –zdaniem Sądu - zostało potwierdzone decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2003r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji rozpoznając na nowo sprawę zobowiązał inwestorów w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do przedłożenia projektu zagospodarowania działki zawierającego opis dojazdu i usytuowania wymaganych miejsc parkingowych (zgodnie z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego) i sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia w branży architektonicznej oraz opinii, uzgodnień i oświadczenia Zakładu Gazowniczego o zapewnieniu dostaw gazu. Po bezskutecznym upływie terminu decyzją z dnia 3 lipca 2006r. Prezydent Miasta odmówił wydania pozwolenia na budowę, stwierdzając, że inwestor nie uzupełnił wszystkich braków, tj. nie wskazał usytuowania wymaganych przepisami miejsc parkingowych oraz rozwiązania dojazdu do rozbudowywanego kiosku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i utrzymał jego decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że stosownie do § 72 ust. 1 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obiektów usługowych należało zapewnić jedno miejsce parkingowe na każde 20 m2 pow. użytkowej usług w granicach działki lub w zespole zabudowy stanowiącym jedno zadanie inwestycyjne. Przy rozbudowie kiosku o pow. 34,56 m2 inwestor powinien zatem zapewnić dwa miejsca postojowe. Poza tym projekt nie przewiduje dojazdu do rozbudowanego kiosku, który oddalony ma być o ok. 20 m od drogi wewnątrzosiedlowej, co stanowi naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.) ani też dojść, pełniących funkcje dojazdów, o których mowa w ust. 3 tego przepisu. Dojścia te powinny mieć bowiem min. 4,5 m, podczas, gdy istniejące w projekcie zagospodarowania terenu dwa dojścia do kiosku (chodniki) mają szerokość 2,0 i 1,5 m, a więc nie mogą pełnić funkcji ciągów pieszo-jezdnych. Również część graficzna projektu – wbrew § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego - nie wskazuje pełnego układu komunikacyjnego, którędy ma się odbywać dojazd do budynku i gdzie znajdować się będą miejsca parkingowe. Organ odwoławczy podniósł również, że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem wylegitymował się wyłącznie umową z dnia 12 października 2004r., na podstawie której wydzierżawił od Gminy jedynie część działki nr 59 o pow. ok. 50m2, znajdującej się pod budynkiem, natomiast umowa nie objęła terenu niezbędnego pod dojazd i parkingi. W aktach sprawy znajduje się pismo Prezydenta Miasta z dnia [...]listopada 2003r. wyrażające zgodę na zajęcie gruntu Gminy pod budowę dojścia pieszego do kiosku, ale nie ma takiej zgody w odniesieniu do miejsc parkingowych. Skargę do sądu administracyjnego wniosła J.F. domagając się uchylenia decyzji obu organów administracyjnych. Zdaniem skarżącej przedłożony projekt nie zawiera braków, a w szczególności określa usytuowanie miejsc parkingowych i sposób dojazdu do obiektu. Podniosła, że skoro przepisy odpowiednich rozporządzeń nie mają charakteru obligatoryjnego, to rozwiązania projektowe mogą być różne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ust1i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Skarga nie jest zasadna. W świetle art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r.,Nr 207, poz.2016 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ administracyjny sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przepisami techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz uprawnienia budowlane osoby sporządzającej projekt. (ust. 1) Zgodnie z art.32 ust.4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś z wnioskiem w tej sprawie wystąpił w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami). W razie stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek ich usunięcia w wyznaczonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. (art. 35 ust. 3) Rozpoznając niniejszą sprawę stwierdzić należy, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany nie był kompletny, a w szczególności nie zawierał usytuowania parkingów i drogi dojazdowej, dlatego Prezydent Miasta zasadnie wezwał inwestorów postanowieniem z dnia [...] lipca 2006r., Nr [...] do uzupełnienia dokumentacji. Z akt sprawy wynika, że inwestorzy nie usunęli wszystkich wskazanych przez organ nieprawidłowości, tj. nie określili w projekcie pełnego układu komunikacyjnego, obejmującego m.in. drogi dojazdowe. Obowiązek określenia w projekcie budowlanym układu komunikacyjnego wynika przede wszystkim z art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003r., Nr 120, poz.1133). Przedłożony przez skarżących inwestorów projekt wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości jedynie usytuowanie chodników istniejących, oznaczonych na rysunku planu zagospodarowania działki (k.27) kolorem pomarańczowym i projektowanych (zakreślone czerwone pole), zgodnie z oznaczeniami przyjętymi w legendzie, natomiast nie określa jasno projektowanych dróg dojazdowych. Na rysunku tego planu znajduje się bowiem teren zaznaczony jednocześnie kratkami i kolorem niebieskim, które to oznaczenie nie zostało objaśnione w legendzie. Sugeruje ono jedynie, że jest to projektowany ciąg jezdno – pieszy: legenda dla oznaczenia istniejących ciągów jezdno - pieszych używa koloru niebieskiego bez kratek, a więc w tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że inwestorzy zaprojektowali drogi dojazdowe. Nawet gdyby jednak uznać, że zaznaczony niebieskim kolorem i kratkami teren stanowi projektowany ciąg pieszo – jezdny, to i tak nie spełnia on wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) Zgodnie z § 14 cyt. rozporządzenia do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych, przy czym szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3m (ust.1). Dopuszcza się również zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo – jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiająca ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. (ust. 2) Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5m. (ust. 3) Oznaczony na rysunku planu zagospodarowania działki nr 59 niebieskim kolorem i kratką teren nie może być uznany za ciąg jezdno – pieszy (jak sugeruje legenda), ponieważ ma on szerokość jedynie 2,0 m. Z tej samej przyczyny, nie może on być również uznany za dojścia w rozumieniu ust. 3 cyt. przepisu, ani tym bardziej za dojazd (ust.1) Skoro zatem projektowana inwestycja nie przewiduje układu komunikacyjnego, a inwestorzy nie uzupełnili pomimo wezwania braków w tym zakresie, organ zasadnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestorzy nie przewidzieli również w projekcie parkingu. Obowiązek zaprojektowania dla przedmiotowej inwestycji parkingu z dwoma miejscami postojowymi wynika z § 72 ust. 1 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że w "Strefie miejskiej – Y 2", obejmującej również działkę nr 59 dla obiektów usługowych wymagane jest zapewnienie jednego miejsca parkingowego na każde 20 m2 powierzchni użytkowej usług w granicach działki lub w zespole zabudowy stanowiącym jedno zadanie inwestycyjne. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz.1717) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a więc jego postanowienia są wiążące dla inwestorów. Podkreślić należy, że przy badaniu zgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym należy mieć na uwadze nie tylko przeznaczenie w planie terenu przewidzianego pod daną inwestycję, ale również inne postanowienia wprowadzające dodatkowe wymagania w zakresie zagospodarowania terenu. Okoliczność, iż projektowana przez skarżących na działce nr 59 rozbudowa kiosku zgodna jest z przeznaczeniem tego terenu w planie miejscowym nie zwalnia ich z obowiązku dostosowania projektowanej inwestycji do postanowienia § 72 planu i określenia w projekcie parkingu z dwoma miejscami parkingowymi (skoro powierzchnia użytkowa projektowanego obiektu wynosi 34,56 m2, a więc przekracza 20 m2). Ponadto stwierdzić należy, że z uwagi na to, iż objęta umową dzierżawy zawartą pomiędzy inwestorami a Gminą Miasta przeznaczona na rozbudowę część działki nr 59 ma pow. ok.50 m2, a projektowana inwestycja ma pow. użytkową 34,20 m2 (pow. zabudowy 45,95 m2) i jednocześnie nie wiadomo, gdzie miałby być usytuowany parking z dwoma miejscami postojowymi, istnieje przypuszczenie, że inwestorzy musieliby wykonać parkingi przekraczając objęty umową dzierżawy teren i zająć obszar Gminy, a na to inwestorzy nie przedłożyli jej zgody (znajdującą się w aktach sprawy zgoda dotyczy tylko dróg dojazdowych) Tym samym stwierdzić należy, że inwestorzy nie legitymują się prawem do dysponowania nieruchomością w zakresie niezbędnym do zrealizowania zgodnej z przepisami projektowanej inwestycji. Z powyższych względów, Sąd podzielając pogląd organów administracyjnych, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany narusza wskazane wyżej przepisy techniczno - budowlane, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270)