II SA/Lu 939/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. i A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. w sprawie nałożenia na A. S. grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki budynku gospodarczego. W dniu 12 października 2011 r. I. S. oraz A. S. wnieśli skargę, która z uwagi na fakt złożenia jej bezpośrednio do Sądu została przekazana organowi odwoławczemu celem udzielenia na nią odpowiedzi. Wezwany do udzielenia wyjaśnień pełnomocnik skarżących wskazał, iż wniesiona skarga dotyczy ww. postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Sąd ustalił z urzędu, iż jest to druga skarga tego samego podmiotu na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...]. Pierwsza została prawomocnie odrzucona postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 20 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 760/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie wskazanego trzydziestodniowego terminu. W rozpoznawanym przypadku orzeczenie organu odwoławczego doręczono pełnomocnikowi skarżących – M. S. w dniu 1 września 2011 r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach adm. sprawy). Termin do wniesienia skargi upływał najpóźniej 1 października 2011 r., natomiast skarga została złożona dopiero w dniu 20 października 2011 r.(data przekazania skargi przez Sąd do organu), a więc ze znacznym jego przekroczeniem. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę jako spóźnioną należało odrzucić. W tym miejscu wskazać należy, iż skarga złożona w niniejszej sprawie dotyczy tego samego orzeczenia, co skarga w sprawie sygn. akt II SA/Lu 760/11. Z uwagi na jej odrzucenie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 760/11, a nie merytoryczne rozpoznanie, nie powstał jednak stan powagi rzeczy osądzonej, który uprawniałby również do odrzucenia skargi w rozpoznawanym obecnie przypadku. Stąd podstawą przedmiotowego orzeczenia jest wniesienie skargi jako spóźnionej.