II SA/Lu 941/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. i A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. W dniu 30 czerwca 2015 r. Wójt G. L. (dalej także: inwestor), działając na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie i przebudowie drogi gminnej na odcinku od granicy miasta L. (ul. H. ) do miejscowości Ł. - droga zbiorcza od km 0+115 do km 2+249 z łącznikami do ul. [...] i drogi krajowej nr [...] - Etap 2. Po dokonaniu analizy wniosku inwestora, Starosta [...] uznał, że opisany wyżej wniosek zawiera wszystkie elementy wyszczególnione w art. 11d powołanej ustawy. Do wniosku dołączono wymagane opinie, uzgodnienia i decyzje. Przedłożony został ponadto kompletny projekt budowlany, sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projekt spełnia wymagania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz zawiera wymagane opinie i decyzje. W związku z tym decyzją z dnia 17 września 2015 r., nr [...], znak: [...], Starosta zezwolił na realizację opisanej wyżej inwestycji drogowej, zgodnie z przedłożonym wnioskiem. Ponadto decyzją zatwierdzono podział nieruchomości określonych w sentencji decyzji. W odwołaniu od tej decyzji A. i J. K. (dalej także: skarżący) zarzucili naruszenie reguł postępowania określonych w art. art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 i 107 § 3 K.p.a. Zdaniem skarżących, zamierzenie budowlane w sąsiedztwie istniejącego budynku zostało zaprojektowane w sposób dowolny i bez żadnego uzasadnienia faktycznego. Droga miałaby przebiegać w odległości około 1,5 metra od budynku, co znacznie wpływa na bezpieczeństwo i obniżenie wartości nieruchomości w przypadku jej sprzedaży. W ocenie skarżących, wskutek realizacji projektowanej inwestycji dojdzie do znacznego wzrost emisji kurzu, zapylenia, zwiększy się poziom hałasu, a także nastąpi duże niebezpieczeństwo związane z ruchem kołowym i pieszym. Wskazali, że na terenie osiedla istnieją jeszcze inne drogi, na których możliwe jest skierowanie ruchu samochodów ciężarowych. Decyzja może znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, a projektowane usytuowanie inwestycji doprowadzi do spadku wartości nieruchomości stanowiącej ich własność. Wojewoda, po rozpoznaniu tego odwołania, decyzją z dnia 28 października 2015 r., znak: [...], I. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 1, zapis stanowiący treść podpunktu 2: "[...] (obręb ewid. [...], jedn. ewid. M. L.) i nr [...] (obręb ewid.: [...], jedn. ewid.: gm. L.) tworzący pas drogowy ul. [...] - działki do czasowego zajęcia"; II. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 6, zapis stanowiący treść punktu VIII. f) Obowiązek przebudowy dróg innych kategorii: "W ramach realizacji 2 etapu inwestycji dokonać przebudowy istniejącej drogi gminnej miasta L. - ul. [...], na działkach nr ewd. [...] (obręb ewid. [...], jednostka ewidencyjna M. L.) i [...] (obręb ewid.: [...], jednostka ewid,: gm. L.), polegające na budowie skrzyżowania obydwu dróg istniejącej i projektowanej. Przebudowę drogi krajowej nr [...] polegającą na budowie drogi serwisowej do której włączona zostanie projektowana droga gminna realizować zgodnie z pozwoleniem na budowę wydanym przez Wojewodę (dec. nr [...] z dnia 14 marca 2013 r., znak: [...])"; III. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 7, zapis stanowiący treść punktu VIII. g) i h); IV. umorzył postępowanie w części określonej wyżej w punkcie I, II i III. V. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji, zgodnie z art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami, określenie linii rozgraniczających teren, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zatwierdzenie podziału nieruchomości. Ponadto, na mocy tej decyzji zatwierdzono projekt budowlany, oznaczono nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Gminy C., wprowadzono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków. Wojewoda wskazał, że w toku postępowania odwoławczego inwestor odnosząc się do kwestii planowanego włączenia projektowanej drogi do drogi miejskiej - ul. [...], poinformował, że G. L. będzie realizowała budowę zjazdu na działkach nr [...] (obręb ewid.: [...] , jedn. ewid.: M. L.) i nr [...] (obręb ewid.:8 - Łucka, jedn. ewid.: G. L.) w ramach odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę i w oparciu o odrębny projekt techniczny. W związku z tym inwestor zrezygnował z realizacji części inwestycji na działkach [...], o jakich mowa w zaskarżonej decyzji Starosty z dnia 17 września 2015 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji. Wobec tego, to jest w związku z rezygnacją przez inwestora z realizacji inwestycji na wskazanych działkach, która nie wpływa na pozostałą część inwestycji, Wojewoda stwierdził że wydana decyzja wymaga dokonania korekty w powyższym zakresie i z tego względu umorzył postępowanie administracyjne w opisanym zakresie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu i uznał je za niezasadne. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności ani słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Ustawa ta nakłada na organ obowiązek zbadania, czy wydanie decyzji będzie zgodne z prawem powszechnie obowiązującym, nie upoważnia natomiast organu do kreowania przebiegu drogi. Zdaniem Wojewody, z art. 11i powołanej wyżej ustawy wynika, że lokalizacja drogi może być niezależna od przebiegu drogi ustalonej w planie miejscowym. Decyzja wydawana w oparciu o przepisy omawianej ustawy jest kompleksowa i konsoliduje decyzje o ustaleniu lokalizacji z pozwoleniem na budowę oraz wywłaszczeniem praw do nieruchomości znajdujących się w pasie inwestycji wraz z zatwierdzeniem ich podziału. Nie zasługują również na uwzględnienie, w ocenie organu, ogólnie sformułowane zarzuty strony skarżącej co do naruszenia przysługującego jej prawa własności nieruchomości. W ocenie organu, pozbawienie skarżącej prawa własności stanowi realizację celu publicznego, jakim jest realizacja drogi, odbywa się w granicach prawa, a stronie skarżącej przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych. Skargę do sądu administracyjnego na wskazaną decyzję organu drugiej instancji złożyli J. i A. K.. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 6, 7 i 8 K.p.a., poprzez nie podjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, 2. art. 77 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez niesprecyzowanie zakresu przebudowy drogi publicznej na odcinku przechodzącym przez działkę nr [...], której skarżący są współwłaścicielami oraz niewskazanie okoliczności faktycznych i prawnych wywłaszczenia ww. działki, 3. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co skutkowało naruszeniem zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 8 K.p.a. (zasada budzenia zaufania obywateli do organów Państwa), art. 9 K.p.a. (zasada udzielania informacji), a także art. 11 K.p.a. (wyjaśnienie zasadności przesłanek); 4. art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja dotyczy drogi gminnej będącej drogą publiczną, podczas gdy dotyczy ona drogi wewnętrznej; 5. art. 47 ust. 1 i art. 50 zdanie 1 Konstytucji RP oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, wskutek arbitralnego naruszenia prawa skarżących do domu, do życia rodzinnego i życia prywatnego; 6. art. 11f ust. 1 pkt 6 w związku z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz z art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), a także art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie odnośnie do wywłaszczenia działki skarżących ponad możliwy oraz konieczny i niezbędny cel zrealizowania inwestycji celu publicznego; 7. art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazując, że projektowana droga – w części przebiegającej w sąsiedztwie istniejącego budynku na działce stanowiącej ich własność – została zaprojektowana w sposób dowolny i bez żadnego uzasadnienia faktycznego. Ponadto wskazali, że pozostali (poza skarżącymi) mieszkańcy, którzy przekazali tereny pod budowę drogi, w zamian za to uzyskali drogi dojazdowe do posesji i otrzymali na skutek podziału dodatkowe działki budowlane, podczas gdy poprzednio ich nieruchomości stanowiły grunty rolne orne. Na skutek dokonanej inwestycji mieszkańcy nie ponosili kosztów związanych z podziałem nieruchomości i przekształceniem terenów na działki budowlane, a zwiększyli wartość już posiadanych nieruchomości. Działka skarżących w czasie wspomnianego przekształcenia była już podzielona i zagospodarowana, wobec czego nie otrzymali oni z tego tytułu żadnych korzyści, a ponieśli duże koszty przekształcenia i podziału działki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.; dalej także jako: "ustawa"). Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy w odniesieniu do dróg powiatowych oraz gminnych decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje, na wniosek właściwego zarządcy drogi, starosta. Decyzja taka, stosownie do art. 11f ust. 1 ustawy, winna zawierać: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Nadto, w myśl art. 12 ust. 1-4 ustawy, wspomnianą decyzją zatwierdza się podział nieruchomości, przy czym linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Omawiana decyzja jest podstawą do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych bądź własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych – z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawowym celem uchwalenia ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych było skrócenie i uproszczenie procedury zmierzającej do realizacji dróg publicznych. Najogólniej rzecz ujmując decyzja właściwego organu o zezwoleniu na realizację konkretnej inwestycji drogowej zawiera szereg rozstrzygnięć, począwszy od ustalenia jej lokalizacji, zatwierdzenia podziału nieruchomości do zatwierdzenia projektu budowlanego. Wydanie takiej decyzji uprawnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych, rozstrzygnięcie to pełni więc rolę pozwolenia na budowę. We wskazanym wyżej przepisie art. 11f ust. 1 ustawy określone zostały elementy, jakie winna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Analiza treści zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie to zawiera wszystkie wymagane ustawowo elementy, tak obligatoryjne (art. 11f ust. 1 pkt 1-7), jak i te, które zostały określone w związku z potrzebą ich ustalenia w rozpoznawanej sprawie (art. 11f ust. 1 pkt 8). Zdaniem Sądu, nie były zasadne zarzuty podniesione w skardze przez stronę skarżącą. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że wbrew temu, co w istocie sugerują skarżący, wydanie zaskarżonej decyzji nie prowadzi do naruszenia interesu społecznego. Wskazać trzeba, że właśnie celem przyjęcia przez ustawodawcę przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych było stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Wynikające z charakteru sprawy dobro ogólne, dotyczące stworzenia nowego połączenia drogowego, którego podstawowym celem jest usprawnienie komunikacji, zestawione z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowej decyzji dla stron, niewątpliwie przemawiają co do istoty za stwierdzeniem, że decyzja wydana w tym przedmiocie służy właśnie realizacji interesu społecznego, jakim jest zapewnienie sprawnego przebiegu realizacji inwestycji drogowych. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja, w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą ustalono linie rozgraniczające teren inwestycji, prawa nie narusza. Organ pierwszej instancji prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu. Zgodnie z treścią ust. 11 d ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r., znak: [...], zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę i właścicieli nieruchomości wskazanych we wniosku. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w Biuletynie Informacji Publicznej i na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w L. , w Biuletynie Informacji Publicznej i na tablicy ogłoszeń Urzędu G. L. oraz w prasie lokalnej - "[...] wydanie z dnia 21 września 2015 r., str. 9. W zawiadomieniu wskazano nieruchomości objęte wnioskiem oraz zawarto informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. Wskazać również należy, że właściwy zarządca drogi (w tym przypadku Wójt G. L.), wykonując uprawnienia wynikające z art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określił kategorię planowanej drogi jako gminna, wskazał na potrzebę jej budowy i złożył w tym celu odpowiedni wniosek. Organ prowadzący postępowanie nie ma żadnych podstaw do podważania zasadności złożonego wniosku, natomiast ma obowiązek ocenić czy droga została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa, w tym m.in.: ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.). W związku z powyższym organ wyższego stopnia przeanalizował mapę z projektem zagospodarowania terenu w tym zakresie i ustalił, że projektowana droga gminna stanowi część systemu komunikacyjnego, która dla wielu mieszkańców stanowi jedyne połączenie z miastem L.. Wbrew twierdzeniom skarżących nie można uznać, że zaskarżona decyzja narusza art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zwłaszcza, że zarzut ten nie został przez skarżących należycie uzasadniony. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W myśl zaś § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia, wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem powołanego przepisu art. 34 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uwzględniając w szczególności cechy danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych, oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że zatwierdzony decyzją organu pierwszej instancji projekt budowlany, sporządzony przez uprawnionych projektantów, spełnia opisane wyżej wymogi. Niewątpliwie również, jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy, projekt budowlany spełnia wymogi prawa w zakresie zgodności parametrów drogi z warunkami technicznymi. Wójt G. L. w odpowiedzi na pismo Wojewody z dnia 16 października 2015 r. wyjaśnił w piśmie z dnia 19 października 2015 r., że przebieg projektowanej drogi w przeważającej części wpisuje się w obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego G. L. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady G. L. z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie I etapu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. L. [...], a więc lokalizacja drogi – jak trafnie podniósł organ odwoławczy – nie powinna być dla skarżących żadnym zaskoczeniem. Zgodnie z powołaną uchwałą projektowana droga oznaczona jest symbolem 010 KDw i stanowi drogę dojazdową wewnętrzną. Zgodnie z § 7 powołanego rozporządzenia, dla ustalonej klasy ulicy "D" - dojazdowej najmniejsza szerokość w liniach rozgraniczających ulicy o przekroju jednojezdniowym nie powinna być mniejsza niż 10 m, natomiast zgodnie z art. 15 wspomnianego rozporządzenia szerokość pasa ruchu na drodze klasy D na terenie zabudowy powinna wynosić 2,25 - 3,50 m. Z powyższego wynika, że projektowana droga zaliczona do kategorii drogi gminnej spełnia warunki wynikające z rozporządzenia, bowiem szerokość ulicy w liniach rozgraniczających wynosi około 15 m, a szerokość pasa ruchu wynosi około 2,5 m (zob. znajdująca się w aktach administracyjnych pierwszej instancji mapa z proponowanym przebiegiem drogi, stanowiąca załącznik nr [...] do decyzji organu pierwszej instancji, karta 53). Nie ma wiec podstaw do kwestionowania projektowanych rozwiązań w świetle wspomnianych przepisów prawa. Nieuzasadniony jest też zarzut skargi co do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy omówił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie, w tym – w sposób wyczerpujący – odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności, jak wskazano wyżej, organ ten trafnie stwierdził, że zakres inwestycji objętej decyzją obejmuje budowę drogi gminnej. Na powyższe został opracowany projekt budowlany, który zgodnie z art. 11d ustawy stanowi załącznik do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Przedłożony projekt, co prawidłowo ocenił organ odwoławczy, jest kompletny, zawiera wymagane opinie i decyzje oraz został opracowany przez osoby posiadające przewidziane prawem uprawnienia i spełnia wymagania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Ponadto zaskarżoną decyzją ustalono linie rozgraniczające teren inwestycji, podając, że linię rozgraniczającą inwestycje przedstawiono na mapie - załącznik nr [...] decyzji, linią koloru fioletowego. Decyzją zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zatwierdzono projekt podziału nieruchomości niezbędnych dla jej realizacji, oznaczono nieruchomości, które stają się własnością G. L.. Wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż organy administracji nie posiadają w sprawie dotyczącej wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. To inwestor (wnioskodawca) samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych zamierzonego przedsięwzięcia. Organy w takich sprawach mają obowiązek dokonania analizy wniosku i dołączonej do niego dokumentacji pod względem ich zgodności z wymaganiami ustawy o realizacji inwestycji drogowych oraz innymi przepisami prawa, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organy nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny słuszności, racjonalności lub opłacalności zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego przez zarządcę drogi publicznej (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 marca 2012 r., II SA/Lu 26/12, Legalis). Bezzasadny był więc też zarzut skarżących co do nierozważenia przez organy administracji możliwości przyjęcia alternatywnych rozwiązań technicznych w zakresie przebiegu projektowanej drogi. Na wynik sprawy nie mogą mieć również wpływu podnoszone w toku postępowania zarzuty co do naruszenia przysługującego skarżącym prawa własności. Zauważyć trzeba, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. Stosownie do art. 21 ust. 2 Konstytucji, wywłaszczenie jest dopuszczalne, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Jakkolwiek zatem prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym. Prawo to podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustawowych, w szczególności wynikającym z przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Podkreślić należy, iż istotą decyzji orzekających o zezwoleniu na realizację inwestycji publicznej jest właśnie ograniczenie (bądź pozbawienie) praw rzeczowych do nieruchomości (w tym prawa własności), w związku z koniecznością realizacji określonego celu publicznego i za słusznym odszkodowaniem. Organy administracji prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania takiej decyzji, a zatem nie można uznać, by w wyniku wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, doszło do naruszenia prawa własności, z uchybieniem powszechnie obowiązującym przepisom prawa. Wskazać przy tym trzeba, że uciążliwości, jakie mogą pojawić się w trakcie realizacji inwestycji bądź na etapie jej eksploatacji, o ile nie naruszają przepisów prawa obowiązujących organy orzekające o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie dają podstaw do odmowy wydania takiej decyzji. Podnoszone natomiast przez skarżących w skardze oraz w pismach procesowych składanych w toku postępowania zarzuty co do powstania ewentualnych szkód, w szczególności szkód wynikających ze spadku wartości ich nieruchomości nie były rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Z tych powodów opisane zarzuty nie mogły mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z tych samych względów nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 47 ust. 1 i art. 50 zdanie 1 Konstytucji RP oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, wskutek arbitralnego naruszenia prawa skarżących do domu, do życia rodzinnego i życia prywatnego, a także naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 6 w związku z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz z art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy o drogach publicznych, jak i art. 1 Protokołu nr [...] do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie odnośnie do wywłaszczenia działki skarżących ponad możliwy oraz konieczny i niezbędny cel zrealizowania inwestycji celu publicznego. Niezasadne były zarzuty skarżących dotyczące niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji co do naruszenia art. 6, 7, 77, 80, 107 § 3 i 138 K.p.a. Organy administracji instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie oraz dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, nie można też zarzucić organom naruszenia zasady zaufania (art. 8 K.p.a.), wskutek stronniczego rozstrzygnięcia sprawy, ani pozostałych wskazanych przez skarżących zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Sąd nie uwzględnił ponadto złożonego w piśmie procesowym z dnia 29 marca 2016 r. wniosku skarżących o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z fotografii przez nich przedłożonych. Stosownie do przepisu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd może bowiem przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, wyłącznie wówczas, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i dodatkowo, nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, dowody przedłożone przez skarżących w postaci ośmiu zdjęć dokumentujących stan nieruchomości skarżących nie stanowią dokumentów, o których mowa w powołanym przepisie. Nawet jednak gdyby uznać je za takie dokumenty, to nie miałyby one znaczenia dla wyjaśnienia sprawy, bowiem odległości przedmiotowej inwestycji od budynku skarżących organy prowadzące postępowanie nie kwestionowały. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.